αααα έψαχνα οπτική ομοιότητα.
ήταν λίγο αποτυχημένη η παραμόρφωση στη μίξη ισχύει
1 Like
Ως τώρα, μου αρέσουν πολυ και τα δύο singles!
1 Like
Δεν με ξετρελανε το tongue. Επισης το video Clip ήταν κακό.
Χαμουλης στο Public - τι κακός χαμός είναι αυτός ;;
1 Like
Πες μας και γνώμη για το άλμπουμ μετά!
έλα ρε δεν το σκέφτηκα να γράψω ότι θα πάω μπας και βρω κανέναν από δω.
Το άλμπουμ, είναι σκοτεινό, είναι εντελώς διαφορετικό από όλα τα προηγούμενά τους, όπως και τα δύο κομμάτια που έχουμε ακούσει. Θέλει σίγουρα ακροάσεις γιατί είναι ιδιαίτερο. Δεν είναι ακριβώς στα ακούσματά μου, ενώ η μέχρι τώρα πορεία της μπάντας ήταν φουλ σε αυτά, οπότε θέλω λίγο χρόνο να το συνηθίσω.
Το τραγούδι με τη Rosalia είναι μια μπαλάντα, και μου φάνηκε φουλ αδιάφορη. Ισως θέλανε να κάνουν μια συνεργασία τύπου Cave/Minogue, αλλά εντελώς flat.
Τα 3 επόμενα κομμάτια (τα δύο ακούσαμε) ήταν αρκετά διαφορετικά από τα προηγούμενα του άλμπουμ και ειδικά το τελευταίο, αν και το ακούσαμε από το διάδρομο για να φύγουμε εγκαίρως να προλάβουμε και το αναμνηστικό δώρο.
Τραγικό event για μένα. Ο χώρος ήταν χάλια και πανάκριβος. Δεν έκαναν την παραμικρή διαμόρφωση για το event. ούτε ένα banner ξερωγω… και μια τηλεόραση που έδειχνε καμιά εικόνα από το artwork, αλλά επειδή ήταν χαμηλά ούτε αυτή έβλεπες. Αλλά κυρίως να έβγαζαν ίσως μερικά τραπέζια να υπάρχει περισσότερος χώρος για τον κόσμο που στριμώχτηκε. Δύσκολα θα ξαναπήγαινα σε αντίστοιχο event στο Public. Ζήλεψα άλλες πόλεις σε άλλες χώρες που γινόταν σε δισκάδικα.
Ο Πετρίδης να μας λέει οτι δεν πάει σε συναυλίες γιατί μεγάλωσε και έχει τη μέση του, φουλ αυτοπροβολή αντί να πει παραπάνω λόγια για τη μουσική.
Κανά δυο φορές έγινε παύση, ευτυχώς ανάμεσα σε τραγούδια χωρίς να κοπεί κομμάτι στη μέση. Στο τέλος μας είπαν “έγινε λάθος και δεν ακούσατε το 9ο κομμάτι του άλμπουμ, θα το ακούσετε την άλλη Παρασκευή που θα κυκλοφορήσει”. ΛΟΛ.
Τα 7" ήταν 30, δεν πρόλαβα ούτε κατά διάνοια αφού στις 19:45 περίπου που έφτασα είχε ήδη τουλάχιστον 100 άτομα. Πρόλαβα όμως την αναμνηστική τσαντούλα με διάφορα ψιψιψόνια.
4 Likes
Η διοργανωση ηταν ενα φιασκο.
Ξεκινωντας απο εναν “προλογο” - πιο πολυ μονολογο καποιων μπαρμπαδοboomers (σορρυ αν ειναι γνωστοι) ασυνδετων ιστοριων των χρυσων τους χρονων, μεχρι το οτι ΟΥΤΕ ΤΟ PLAY δε πατησαν σωστα. Χασαν τραγουδια, η TV ειχε screensaver windows και ο κοσμος ασφυκτικα (και επικινδυνα) σαρδελοποιημενος.
Εμενα αντιθετα μου αρεσε πολυ το τραγουδι με τη Rosalia.
Μου εβγαλε Cave vibes με Chelsea Wolfe - και ηθελα ενα repeat στα καπακια που τελειωσε.
Το αλλο που σημειωσα ηταν το Mimesis που μου φαινεται ξεκαθαρα ενα μοντερνο post punk τραγουδι, και το Happy for you που μου εβγαλε αμερικαν 90ς νοσταλγια. Προς το τελος ειχε ενα λιγο πιο αδιαφορο τραγουδι που δε συγκρατησα - μετα τη Rosalia αρχισαμε να βγαινουμε να παρουμε θεση για τα goodie bags.
Απο τη στιγμη βεβαια που μπερδεψανε τα τρακς, δε ξερω και ποια τραγουδια ακουσαμε οποτε υπομονη μεχρι την επομενη εβδομαδα.
Πολυ ωραιος δισκος παντως.
4 Likes
Ακούγοντάς το κομμάτι με τη Rosalia στο σπίτι πριν 2-3 φορές, αλλάζει την αρχική μου εντύπωση που επηρεάστηκε από τις κακές συνθήκες ακρόασης.
Όμορφο κομμάτι και ωραία ενορχήστρωση. Διαφορετικό μεν, αλλά θυμίζει κομμάτια στο ύφος όπως πχ το Such a spring θα έλεγα ακόμα και αν δεν έχει κιθάρες
Εν αναμονή της ολοκληρωμένης κυκλοφορίας της Παρασκευή.
1 Like
Και που λέτε παιδιά, βρε τους Fontaines…
(Από τα γραφεία του ροκιν)
5 Likes
Με μερικές (επίπονες, δεν θα πω ψέματα) ακροάσεις, έχω να πω πως στη μπάντα δίνονται εδώ και λίγο καιρό πολύ συγκεκριμένες κατευθύνσεις από τρίτους - και εκείνη ακολουθεί τυφλά. Αν υπήρξε περί τούτου κάποια αμφιβολία στον προηγούμενο δίσκο, τώρα πλέον νομίζω πως δεν υπάρχει καμία - δηλαδή και ο Chatten τραγουδά με άλλη χροιά, άλλη προφορά και εντελώς διαφορετικό ύφος.
Ακόμα και έτσι όμως (γιατί και το Romance έτσι είχε κατασκευαστεί) αν υπήρχε κάτι πραγματικά άξιο αναφοράς, δεν θα ήταν η κατεύθυνση αυτή καθαυτή του δίσκου το πραγματικό “πρόβλημα” (για εμένα πάντα anyways, που είμαι παιδί των Stone Roses και αυτού του full βρετανικού early 90s ήχου που πλησίαζε συνειδητά το Romance).
Δηλαδή ffs ούτε ένα νέο κομμάτι δεν πλησιάζει (καν) κάτι Starbuster, Here’s The Thing, In the Modern World, Bug κτλ (κομμάτια κατασκευασμένα πάνω από όλα για να είναι κάργα εμπορικά, εύκολα στο αυτί και να σε πιάνουν κατευθείαν - ακόμα και αν υπήρχε σημαντική απόκλιση από τον ήχο των τριών πρώτων album) σε επίπεδο έμπνευσης, ενορχήστρωσης, μίξης, ροής του δίσκου, αμεσότητας κτλ…
Η φάση είναι, για εμένα πάντα, ακραία flat, άνευρη, full επιτηδευμένη και εντελώς, εντελώς, ε ν τ ε λ ώ ς βαρετή (πιο πίσω δεν χρειάζεται να πάει κανείς για να κάνει κάποια σύνδεση του Dopamine με οτιδήποτε υπάρχει εκεί - νομίζω δεν υφίσταται καμία σχεδόν επαφή με Dogrel, Skinty Fia και προφανώς το -καλύτερο όλων- Hero’s Death).
Κρατάω μάλλον το Marianne (μου αρέσει πολύ το outro του), το Demolition γιατί είναι ίσως το μόνο που θα είχε θέση και σε έναν από τους 2 προηγούμενους δίσκους (με λίγο λιγότερο “γυάλισμα”) και άντε και το Mimesis (ένα τραγούδι που έχω ακούσει βέβαια άλλες 100 φορές από διάφορες άλλες μπάντες της post punk revival σκηνής των early 00s μέχρι και σήμερα, αλλά οκ πες είναι ευχάριστο).
Μετά, το μόνο που μου μένει είναι η γενικότερη συγκινητική (τουλάχιστον) υπέρ-προσπάθεια του παγκόσμιου μουσικού τύπου, να πείσει πως αυτό το album είναι κάτι παραπάνω από μια συναρπαστική παπάτζα…
It was ψιλό-fun όσο κράτησε anyways, καλή συνέχεια από εδώ και πέρα στη μπάντα και στα επόμενά της βήματα - και καλή πορεία σε Pepper, Εν Λευκώ κτλ και τα διεθνή ανάλογά τους…
υγ. Κομμάτι με Rosalia δεν ξέρω τι είναι, αλήθεια - ένα Γ’ διαλογής Bond τραγούδι, ή ένα “θέλω Nick Cave και Kylie - έχουμε Nick Cave και Kylie σπίτι”;
1 Like
Αυτά είναι τα ποστ που θέλουμε! Θα επανέλθω με σχόλια.
1 Like
Ασε ρε, εσυ παιζει ναχεις κανεναν τους γειτονα κ να δουλευεις με ποσοστα
5 Likes
Μαχητικό αντιφοντεηνσικο ποστ που δεν βλέπουμε συχνά! Δυνατός!
Κάποια σχόλια από εμένα:
-
Παρόλο που μου άρεσαν τα singles, περίμενα πως το άλμπουμ θα είναι τραγωδία. Τελικά βγήκε πολύ καλύτερο απ’ ότι περίμενα.
-
Αν τους παραδέχομαι για κάτι είναι για το ότι δοκιμάζουν πράγματα. Επίσης, είναι καλοί songwriters, δωστους το αυτό.
-
Προσωπικά μου φαίνεται πολύ άνισο άλμπουμ, μερικά πολύ καλά κομμάτια και μερικά πολύ πρόχειρα.
-
Αυτό που πραγματικά δεν μου αρέσει - κι εδώ συγκλίνουμε - είναι πως οι Fontaines εξελίσσονται σε μπάντα που εξαρτάται από την παραγωγή κι οχι απο τα τραγούδια. Βρίσκω την δουλειά του Ford σχεδόν άθλια, ειδικά η χρήση των strings με έκανε να θυμηθώ ξανά τον εφιάλτη του Let It Be από τον Spector.
-
Φυσικά και πρόκειται για media darlings, σε όλα τους τα άλμπουμ. Μυστήριο το γιατί.
Συνολικά μου φαίνεται σαν ένα καλό άλμπουμ, αλλα μέχρι εκεί. Χαίρομαι ομως που έχουμε μια πολύ ωραία θερμή κριτική στο site από την εξαιρετική συνάδελφο!
1 Like
Οταν πρωτοακουσα fontaines ήταν οταν αρχιζαν να βγαινουν τα πρωτα αρθρα με τα καλυτερα album του 2024. Θυμαμαι ακριβως που βρισκομουν και τι εκανα οταν εβαλα το Romance πρωτη φορα. Δεν μου ειχαν αρεσει. Ηταν κατι το ακριβως αντιθετο απο αυτο που ειχα εγω στο μυαλο μου ως “καλη μουσική” .Τα τραγουδια τους ειναι listener friendly και δεν εχουν καμια αρμονικη συνθετότητα. Το μόνο τραγουδι που ειχα αποθηκευσει πρεπει να ηταν το Bug.
Μεσα στην ιδια βδομάδα μια ακυρη μερα θυμαμαι πως μου είχαν κολλησει στο μυαλο καποια απο τα τραγούδια τους. Ξανα εβαλα το αλμπουμ και ηταν σαν να ακουσα κατι τελείως διαφορετικό. Μου αρεσαν ολα τα κομματια ενα προς ενα πέρα απο το Horseness is the Whatness που αρχισε να μου αρεσει ξαφνικα προσφατα 
.
Ηταν η χρονια που εδινα πανελλήνιες και λογω του διαβασματος ειχα ακουσει τα περισσοτερα αλμπουμ που εχω ακουσει σε ολη μου τη ζωη. Οι fontaines πηραν την πρωτη θέση με διαφορά χωρις να μπορώ να καταλάβω γιατι μου αρεσουν τόσο πολυ ενω δεν πληρουσαν κανενα κριτηριο απο αυτα που εθετα για να βαθμολογώ τη μουσική.
Αυτο που καταλαβα σταδιακα ειναι πως αυτο που τους ξεχωρίζει ειναι η ποιητικότητά τους. Ισως η πιο ποιητική μπαντα που εχω ακούσει.Μπορουν να σε κανουν να αισθανθεις συναισθήματα που δεν εχεις ξανανοιώσει ακουγοντας μουσική και αυτο ειναι μοναδικό.
Οταν αρχίζεις και καταλαβαίνεις το νοημα πισω απο τους στίχους , οταν αρχιζεις να ταυτίζεσαι με αυτους, οταν αρχιζεις να εντάσσεσαι περισσότερο στο μουσικο περιβάλλον που χτιζει καθε τραγούδι , τοτε ειναι που αρχιζεις πραγματικά να ακους fontaines.
Το ίδιο προσπαθούν να κανουν λοιπόν και στο dopamine Champer.
Ο λόγος που εγραψα ολα τα παραπάνω ειναι διοτι εχοντας ακουσει ηδη αρκετες φορες τα κομμάτια νοιωθω ανέτοιμος να κρίνω τον δίσκο αυτον.
Αυτη τη στιγμή στα αυτιά μου παιζει ενας πιο προχειρος δισκος απο το Romance και το Skinty Fia. Τον θεωρώ καλύτερο απο το A hero’s Death και το Dogrel.
Θεωρώ πως ο τίτλος “Κάμαρα Ντοπαμίνης” ειναι 100% on point.
Αξια αναφοράς θεωρώ τα εξής τραγούδια:
Marianne
Demolition
Where Is Gone?
Και Japan με το ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ Video Clip:
Συνοπτικά δεν ειχα την προσδοκία να ακουσω ενα εντυπωσιακό μουσικά αλμπουμ.
Σιγουρα παρ ολα αυτα είχα την προσδοκια ενος αλμπουμ με στιχουργικότητα και αισθητική που σε εντάσσει στο κλίμα της με τον καιρό.
Αυτος ειναι και ο λόγος που θεωρώ παρα πολυ σωστη την αποψη οτι οι fontaines ειναι οι nirvana της εποχής μας. Κανεις δεν μπορει να πει πως η κιθάρα του Cobain ειναι εντυπωσιακή στο Something In A Way. Υπαρχει παρ ολα αυτά καποιο τραγουδι που να σου προκαλεί το ίδιο αίσθημα;
5 Likes
Επειδη διαβαζω διαφορα εδω περα, ποια τραγουδια θεωρειτε πολυ προχειρα?
Εχουν πεσει πολλές βαρυγδουπες κουβεντες για ενα αλμπουμ που θα βρεθει σε πολλες απο τις φετινες 10αδες. 
Εδώ μάλιστα!
2 Likes
Δεν έχω γράψει ακόμα, δεν έχω να πω πολλά.
Το άλμπουμ μετά από 2-3 ακροάσεις στρώνει αρκετά. Ακόμα και κομμάτια που στην πρώτη ακρόαση μου φάνηκαν “ξένα” στη συνέχεια μου έκατσαν καλύτερα. Μεγάλο παράδειγμα το Tongue, που ειδικά στην παραπάνω λάηβ εκτέλεση απογειώνεται και είναι φουλ του φουλ Fontaines.
Έχω κάποιες ενστάσεις για την παραγωγή που ήταν υπερβολικά γυαλισμένη και σε κάποια σημεία ίσως ο Ford να καπέλωσε τη μπάντα.
Επίσης έχει σε 3-4 κομμάτια έγχορδα, που δε με τρελαίνει η προσθήκη τους, οκ δίνουν ατμόσφαιρα αλλά λάηβ δε θα αποτυπώνονται, ή μάλλον ακόμα χειρότερα, θα αποτυπώνονται ηχογραφημένα.
Σκοτεινιά γενικά, και πως αλλιώς όταν έχουν βιώσει όλο αυτό τον τελευταίο χρόνο με τον μανατζέρ τους.
Επίσης να θυμίσω πως κανένα άλμπουμ των Fontaines δεν ήταν ίδιο με το προηγούμενο, οπότε είναι ανώφελο να ψάχνουμε να βρούμε ομοιότητες στον ήχο.
Οπότε γενικά, μια χαρά άλμπουμ είναι, δε θα είναι το αγαπημένο μου, αλλά δεν έχω αποφασίσει ακόμα και ποιο είναι το δικό τους αγαπημένο μου. Τουλάχιστον θα ξέρω πλέον ποιο δεν είναι
1 Like
Παρότι πρέπει να είμαι κοντά στην ηλικία τους, ήρθε η ώρα και για εμένα να γίνω ο μπάρμπας που κάποτα κορόιδευα και να πω "παλιά παίζαν καλύτερα, με μπομπολια "
1 Like