Πραγματικά ο Gabriel έχει τρομερά ενδιαφέρουσα σόλο δισκογραφία, δεν έχει μισό άλμπουμ μέτριο, όλα έχουν πράγματα να δώσουν.
Είναι ουσιαστικά ο άνθρωπος που μαζί με τον Paul Simon έφερε στον δυτικό ροκ κόσμο αυτό που λέμε World music.
Όσον αφορά των υπολοίπων τη σόλο δισκογραφία, νομίζω ότι οι περισσότεροι έδωσαν σπουδαία πράγματα.
Ο Collins έβγαλε ένα ντεμπούτο με πολλά στοιχεία world music, σόουλ στιγμές, καλή ποπ και φυσικά ένα κομμάτι - θρύλο.
Ο Banks φοβερό ντεμπούτο κι αυτός. Έχει καλό body of work, δεν έχω ασχοληθεί εκτενώς.
Steve Hackett ήταν λίγο ή του ύψους ή του βάθους: έπη σαν το Voyage of the acolyte, το Please don’t touch αλλά και πατάτες γιαχνί σαν το Cured.
Antony Phillips επίσης εξαιρετικά prog έργα, με ένα μάτι στραμμένο στην κλασική μουσική.
Ο μόνος που δεν αντέχω να ακούσω είναι ο Mike (and the mechanics). Εντελώς μόνος του δεν ξέρω αν έχει κυκλοφορήσει κάτι.
συμφωνώ απόλυτα.
Μια χαρά υπεροχα ειναι τα album με τον Phil Collins με εξαιρεση 1-2 που παραηταν ποπ.
ομοίως και οι wishbone ash εχουν βγαλει φοβερά αλμπουμ μετα το argus… μεχρι και το No Smoke Without Fire ηταν εξαιρετικα. …και τα μεταγενεστερα αξιολογα.
Καλά και ο hackett εβγαλε φοβερά άλμπουμ μόνος του. εξαιρετικά ακόμη και τα ακουστικά του αλλα και το midsummer night’s dream με συμφωνικη…
Παντα έπαιζε εξαιρετικά με την κλασική-ακουστική κιθαρα, σπανιο αυτό για ροκ μουσικό.
Με τόσο hype που έχουν οι συναυλίες στις μέρες μας, γιατί δε ξαναμαζεύονται όλοι (με το γιο του Κόλλινς) να παίξουν ένα σετλιστ από τα 7 πρώτα να αγαλλιάσει η ψυχούλα μου;!
Στη last domino θα πήγαινα αν δε γινόταν εν μέσω κοβιντ παρόλο που καίγομαι μόνο για παλιακό σετλιστ… Μου έχει μείνει ένα μεγάλο τικ να βάλω και η σόλο περιοδεία του Γκάμπριελ δε με κάλυψε…
Ποτέ δεν ξέρεις
Μωρέ ας φέρνανε και τον Hackett…
δυσκολο να ερθει ο Hackett , δεν εχει κοινό στην Ελλαδα για prog.
Εγω τον ειχα δει στην Ρωμη. απίστευτη συναυλία , σε θεατρακι κλασικής μουσικης με φοβερό ήχο.
Οτι πιο κοντινό υπαρχει σε κλασικούς Genesis.