Να τα μας!
2 Likes
Πρώτη τους χτες στο Μπέρμιγχαμ και η εικόνα του κολλινς μου φάνηκε θλιβερή. Τα κομμάτια είναι σαν να παίζονται στο 0,75 για να προλάβει.
Κατά τ’αλλα πραγματικά εντυπωσιακό το show, το σετλιστ έτσι κι έτσι, 2,5 ώρες περίπου, Mike και Tony σε πολύ καλή κατάσταση αλλά δεν το σώζουν.
Ο κόσμος που ήταν εκεί αποθεωνει στα σχόλια, ειδικά για την προσπάθεια, αλλά δε με πειθει
Εδιτ: ο μικρός κολλινς κάνει παπάδες στα ντραμς btw
1 Like
Βλέποντας τα βίντεο, ο Phil πράγματι ζορίζεται. Τον βλέπεις άλλωστε και καθιστό στην καρέκλα και καταπονημένο. Δεν είναι και χάλια αλλά ούτε και ότι καλύτερο η απόδοση του.
Κατά τ’αλλα φαίνεται καλή η απόδοσή τους. Εχουν βάλει αρκετά ορχηστρικά σημεία για να μην τον κουράζουν.
1 Like
8 Likes
Λατρεία, απλά.
1 Like
Τεράστιος.
Μερικές φορές κάποιοι γραφιάδες έκαναν κακό. Ειδικά σε προ-internet εποχές. Συζητούσα πρόσφατα με φίλο σχετικά με την εντύπωση που δημιουργούσε το Hammer πχ. σχετικά με τους Wishbone Ash (μόνο Argus, άντε τα 4 πρώτα - κι ενώ το Four χάνει εύκολα από κάτι New England, There’s the Rub, κτλ). Πολλές φορές τέτοιες απόψεις δημιουργούσαν έως και αποτρεπτικά στον μουσικόφιλο που δεν θα εξερευνούσε παραπέρα αφού οι “ειδικοί” λέγανε όχι.
Έτσι την είχα πάθει και με τους Genesis. Αρχικά υπήρχαν οι “Genesis μόνο με Gabriel” πιουρίστες, υπήρχαν οι “Genesis μέχρι να φύγει ο Hackett, μετά έπαιξαν pop”.
Το Trick of the Tail φυσικά είναι ένα αριστούργημα προοδευτικής μουσικής. Kοιτά στα μάτια ό,τι προηγήθηκε στην δισκογραφία τους και σε σημεία μπορεί και να κερδίζει. Το Wind & Wuthering, αν και με κερδίζει ακόμα με κάθε ακρόαση, χρόνια μετά την πρώτη φορά, θεωρώ πως δείχνει την μπάντα σε ένα σχετικό τέλμα και υπολείπεται ελαφρώς των προηγούμενων 5 δίσκων… Και αφού αποχωρεί ο Hackett, οι υπόλοιποι συνεχίζουν ως τρίο. Και κυκλοφορούν το …And Then There Were Three…
Pop λένε. Σίγουρα ο πιο pop δίσκος τους έως τότε, χωρίς αμφιβολία. Τι έκαναν όμως εδώ οι εναπομείναντες? Στην ουσία συνέχισαν να γράφουν εξαιρετικές μελωδίες, απλοποίησαν ίσως τις δομές στο μεγαλύτερο μέρος, όμως… τέτοια τραγούδια υπήρχαν και στους προηγούμενους δίσκους τους. Απλά εδώ καταλαμβάνουν το μεγαλύτερο μέρος του. Και στο …And Then… υπάρχουν αλλαγές σε μέτρα, σε διαθέσεις, πυκνότατες ενορχηστρώσεις, με προεξέχοντα τα πλήκτρα, Hackett απόντος. Και κιθάρες υπάρχουν, εμφανώς μειωμένες αλλά σε καίρια σημεία, χαρίζοντας κάποια από τα highlights της κυκλοφορίας. Όπως στο πιο proggy και μεγαλειώδες Burning Rope που θα μπορούσε να βρίσκεται σε κάποιο προγενέστερο δίσκο τους και στο οποίο ο Rutherford ανατριχιάζει με το solo και τον τόνο του. Ασταμάτητα highlights, μελωδίες που μένουν. Και εκτελεστικά γίνεται χαμός ε, στο καταπληκτικό, The Lady Lies πχ., ο Rutherford πάλι σε μπάσο αλλά κι ο Collins στα drums είναι απερίγραπτοι.
Συναίσθημα, μελαγχολία, ανάταση, ό,τι υπήρχε στο παρελθόν και τους ανήγαγε σε θεούς, υπάρχει κι εδώ, λίγο διαφορετικά δοσμένο αλλά υπάρχει. Για μένα πολύ αδικημένος δίσκος που δεν νομίζω πως αφορά τις mainstream μάζες μόνο αλλά κυρίως όσους ψάχνουν πίσω από ταμπέλες και στερεότυπα για καλή, ποιοτική μουσική.
*Το Follow You Follow Me μέχρι να ακούσω τον δίσκο νόμιζα πως είναι από την solo καριέρα του Collins.
**Τα επόμενα 3 άλμπουμ επίσης μου αρέσουν σε μεγάλο βαθμό… Μετά κάπου χανόμαστε…
13 Likes
Εμένα πάλι, ποτέ δε μου κάθισε καλά το σοβαρό ύφος τους με Gabriel αν και βρίσκω εξαιρετικό άλμπουμ το Selling England…
Αυτό και το Lamb… είναι που επισκέπτομαι συχνότερα από την πρώτη περίοδο.
Από εκεί και μετά, βρίσκω άνισο το Trick of the tail, κάποια αδιάφορα κομμάτια εδώ.
Τo Wind & Wuthering πολύ πιο ενδιαφέρον!
And then there were three είναι η έναρξη της αγαπημένης μου εποχής του συγκροτήματος, 1978-1986. Ναι, μου αρέσουν όλα τα άλμπουμ εδώ, ακόμα και το ποπ του Invisible Touch μου αρέσει!
We can’t dance, Calling all stations, δίσκοι που ίσως καλύτερα να μην είχαν κυκλοφορήσει…
Αυθόρμητη καρδούλα κι ας διαφωνώ σε σημεία, μιας και πρόκειται για ένα από τα τοπ 5 αγαπημένα μου συγκροτήματα και προσφέρεται αφορμή για ωραία κουβέντα!
Δεν ξέρω αν είναι σκόπιμο να ρίξουμε κάποιο… ανάθεμα στους υποτιθέμενους υπέρμαχους της καθαρότητας “μόνο με Gabriel” κλπ γιατί συχνά όσο κολλημένοι είναι εκείνοι που εμμένουν στις “χρυσές μέρες”, άλλο τόσο και περισσότερο κολλημένοι αποδεικνύονται όσοι προσπαθούν να διατρανώσουν τη μη… προσκόλληση τους στο παρελθόν!
Όπως το βλέπω εγώ, οι Genesis ήταν ο ανεπανάληπτος συνδυασμός των πέντε αυτών προσωπικοτήτων που λειτούργησε συνδυαστικά και συμπληρωματικά προς όφελος όλων τους και φυσικά, προς όφελος ημών των ακροατών! Δεδομένου μάλιστα ότι τα συνθετικά credits αποδίδονταν εξίσου, κατέστη δυνατό σε κάποιο βαθμό να φανεί τι έφερνε ποιος, μόνον όταν κυκλοφόρησαν τα πρώτα solo album των Peter Gabriel και Steve Hackett.
Το Trick of the Tail είναι πράγματι πολύ καλό, μακράν κατώτερο των τεσσάρων προηγουμένων τους βέβαια, και ο βασικότερος λόγος είναι ότι λείπει η δημιουργική παράνοια του Peter του Gabriel. Απουσιάζει εκκωφαντικά αυτή η αίσθηση του απρόβλεπτου, της τρελής ιδέας που έπρεπε να δοκιμαστεί για χάρη της Τέχνης και όχι για να τέρψει το ακροατήριο, κι ας ήταν εντυπωσιακό το ότι όχι μόνο βρέθηκε αντικαταστάτης με τόσο παρόμοια φωνή, αλλά υπήρχε ήδη εντός του συγκροτήματος! Παρεμπιπτόντως, εδώ για πρώτη φορά τα συνθετικά credits δεν μοιράζονται αλλά πιστώνονται κατά περίπτωση!
Σωστά, μόνο που τα διάφορα Counting Out Time, More Fool Me (όπου ντεμπουτάρει ο Φίλιππας πίσω από το μικρόφωνο – απόλυτα ταιριαστό, θα έλεγε κανείς!) κλπ, λειτουργούσαν σαν “ανάλαφρα” διαλείμματα για να αποφορτίσουν από τα μεγαλεπήβολα έργα που προηγούνταν ή ακολουθούσαν, κάτι οπωσδήποτε ευπρόσδεκτο.
Εν κατακλείδι, οι Genesis στα 70s δημιούργησαν κάποια από τα ομορφότερα album του είδους τους και της εποχής τους, που όχι μόνο έγιναν σημεία αναφοράς, αλλά αποδείχθηκαν και οριακά, από την άποψη ότι εξήντλησαν τα όρια, ποιοτικά και υφολογικά, του κλασικά εμφορούμενου rock. Από την αποχώρηση του Gabriel κι έπειτα, άρχισαν να απεμπολούν όλα όσα τους έκαναν ξεχωριστούς εναγκαλιζόμενοι την pop προκειμένου να βγάλουν πολλά λεφτά (και τα κατάφεραν και σε αυτό περίφημα!) καταδικάζοντας όμως εαυτούς σε έναν αργό και βασανιστικό, καλλιτεχνικό θάνατο.
6 Likes
Οι Genesis υπήρξαν το πρώτο σουπεργκρουπ.
Δεν υπάρχει καμία, μα καμία άλλη, περίπτωση παρόμοια στην ιστορία της μουσικής, που ακόμα και όταν διαλύθηκε η μπάντα, όλα τα μέλη της να έκαναν σόλο καριέρες στην Α’ Εθνική της εμπορικότητας. Σε ποιο άλλο γκρουπ, μετά τη διάλυσή του, μπορεί να βρει κανείς σόλο καριέρες και δίσκους σαν του Collins, σαν του Gabriel, ποιοτικά διαμάντια σαν του Hackett, αρτ ποπ σαν τους Μike&the Mechanics του Rutherford. Ακόμα και ο Banks και ο Phillips έβγαλαν μερικούς πολύ καλούς σόλο δίσκους. Ούτε Floyd, ούτε Stones, oύτε καν οι Λεννον/Μάκκα έπιασαν τέτοιες ποιοτικές και εμπορικές κορυφές θεωρώ ποτέ τους.
Δηλώνω αιώνιος fanboy και θεωρώ τα πρώτα δευτερόλεπτα του Dancing with the moonlit Knight, ίσως την ομορφότερη φωνητική μελωδία όλων των εποχών.
7 Likes
Εντωμεταξυ ειναιβαπο τις πολυ λίγες μπάντες που εχω ασχοληθεί ελάχιστα, σχεδόν καθόλου θάλεγα, άσχετα αν μου αρέσει πολύ το prog.
Να τα πάρω απο την αρχή;
τι ακούμε από αυτούς τους 2?
ναι
Σίγουρα όχι απ την αρχή αρχή. Θα σου πέσει βαρύ.
Από Nursery Cryme ξεκίνα, θα έλεγα να προσπεράσεις το Lamb lies down για αρχή και να συνεχίσεις όσο αντέχεις.
NikoPL:
Aπο Gabriel τα τρία πρώτα και μετά προχώρα πχ στο So ή το Up και μετά στο εξαιρετικό τελευταίο για να έχεις μια εικόνα όλη του τη διαδρομή.
Από Collins το Face Value σίγουρα. Μετά είναι πόση ποπ κτλ αντέχεις.
3 Likes
Θα σου πω:
“Μ’ αρέσουν οι Pink Floyd, αλλά σαν το “The Wall” τίποτα” ==> The Lamb Lies Down On Broadway
“Μόνο Rush φίλε, η ικανότητά τους να βάζουν στο ίδιο άλμπουμ μικρά κομματάκια μαζί με 20’ έπη είναι αμίμητη” ==> Foxtrot
“Τα βαριέμαι τα δήθεν βαθυστόχαστα prog αλμπουμ, μόνο παιχνιδιάρικο και παράδοξο prog rock ρε!” ==> Nursery Cryme
“Σε μία χρονιά που κυκλοφόρησε το “Tales From Telegraphic Oceans”, το “Lark’s Tongues In Aspic”, και το “Dark Side of the Moon”, τι να μας πούνε μωρέ κι οι Genesis;” ==> Selling England By the Pound
5 Likes
Εγώ έρχομαι να πω ψύχραιμα πως οι Genesis είναι προφανώς θεοί αλλά και να δηλώσω μεγάλη ρουβιτσα του Gabriel - μάλλον ένας από τους αγαπημένους μου καλλιτέχνες ever. Το άτομο έχει δημιουργήσει:
- Κορυφαίο prog rock με τους Genesis
- Κορυφαίο art rock στα πρώτα του προσωπικά άλμπουμ
- Κορυφαία sophisticated pop (“So”)
- Ένα από τα καλύτερα soundtrack όλων των εποχών (“Passion”)
- Το world music κίνημα σχεδόν στο σύνολό του
Και σου βγάζει και προπερσι ένα από τα καλύτερα άλμπουμ - επιστροφή μετά από πολλά χρόνια που έχουμε ακούσει.
Για να λήξω το οπαδικο παραλήρημα, να πω πως βρίσκω στο έργο του Gabriel μεγαλύτερο εύρος και βάθος από οτι στων (επίσης λατρεμένων) Genesis.
7 Likes
Ε καλά, άμα σ’ έχει ευλογήσει η ΘΕΑ με τη φωνή της, μόνο τσίφτης μπορείς να είσαι
Ο Gabriel παίζει να ήταν η καλύτερη προσωπικότητα στους Genesis, ο πιο ξηγημένος άνθρωπος εκεί μέσα
1 Like
+
“Είμαι περίεργος / πνεύμα αντιλογίας / (μεταξύ μας) δεν συμβουλεύτηκα κάναν σοβαρό άνθρωπο πριν πάω να αγοράσω Genesis για πρώτη φορά αλλά τελικά δεν με χάλασε καθόλου γιατί έχει υπερύμνους μέσα” ==> Trespass
6 Likes
Όλους ξηγημένους τους βρίσκω. Όταν ο Gabriel χρεοκόπησε οι υπόλοιποι Genesis (μαζί και ο Χάκετ που είχε ήδη φύγει κι αυτός) έκαναν συναυλία-ριγιούνιον για να τον ξελασπώσουν. Ποιο άλλο παράδειγμα τέτοιων “πρώην” έχουμε;
5 Likes
Οτι ειπε ο κυριος - εισαι ο ανθρωπος μου εσυ παιδι μου. Επισης να αναφερω -ισως παρεπεσε- οτι αν με πιεζαν πολυ να διαλεξω ενα αλμπουμ του Gabriel θα διαλεγα το IV (aka Security). Το εχω σε καθε πιθανη εκδοση - εχω παρει και first press. Ζεχνει Αφρικη, εξωγηινους, world music μαγεια, ψυχρο πολεμο - ειναι αισθητικο αριστουργημα - οπως κ αλλα αλμπουμ του Gabriel φυσικα. Να ζησει πολλα χρονια ακομη γιατι ειναι απο τις λιγες περιπτωσεις που εκτιμας και τον ανθρωπο πισω απο τον καλλιτεχνη. Ισως ο πιο ουμανιστης ολων.
3 Likes