Ξύπνησα τη δεκαετία του 80, τι φαση; 
2 Likes
Τα πρώτα 7" πολύ Scorpions, τότε που έσπερναν τα σκληρά τους.
Τραγουδάρα και σολάρα.
Χορτάστε καλτίλα
5 Likes
24.4.26
6 Likes
Σε καμία περίπτωση δεν βαρέθηκα. Έχει κάποιες ωραίες εναλλαγές στον ρυθμό και κάποια ωραία κοψίματα. Κάπου εκεί στα 2 λεπτά και προς το τέλος σώνεται η κατάσταση. Η επικότητα υπάρχει αλλά θα χρειαστούν σίγουρα καλύτερες συνθέσεις για να σταθεί το νέο άλμπουμ. Επίσης να επισημάνω τα κάπως αδύναμα φωνητικά.
Αναμένουμε
1 Like
Όντως στα φωνητικά υπάρχει θέμα.
1 Like
Γενικώς η συγκεκριμένη μπάντα πάντα είχε θέμα με τα φωνητικά.
Από συγκρότημα τόσο σημαντικό για την ελληνική σκηνή και αγαπημένο, αυτό το πρώτο κομμάτι μετά από τόσα χρόνια ήταν εντελώς ούτε κρύο - ούτε ζέστη.
Ελπίζω κι εγώ σε καλύτερα πράγματα το επόμενο διάστημα.
Black Lotus Veil | Stygian Steel
Να και κάτι που δεν πατάει κάπου ξεκάθαρα(θα μπορούσε να μπει και στο ντουμ τόπικ). Ο Αμπραξάρας των magister templi στα φωνητικά
3 Likes
Μετά από μια σειρά από EPs/demos, οι Χιλιανοί Asedio βγάζουν το ντεμπούτο τους και μοιράζουν πόνο απλόχερα. Πάρα πολύ δυνατός δίσκος.
3 Likes
7 Likes
Θα χρειαστώ αρκετό χόνο για να επεξεργαστώ το σοκ καθώς μόλις τώρα το μαθαίνω ότι θα βγάλουν (;;;;; ) νεό δίσκο.
edit: Τί φάση το άλλο κομμάτι;;;
Διαβασα για dungeon synth?θα το αντεξω?
Το αλλο πως ειναι τουλαχιστον?
1 Like
Το άλλο ξεκινάει σαν dungeon synth (όπως λες), αλλά εξελίσσεται σε ένα αργό και μακρόσυρτο έπος.
1 Like
BLAST FROM THE PAST:
PAGAN ALTAR:Judgement Of The Dead
[1982]
“Α warning of the times gone by…”*
Πολλά τα αγαπημένα μα υποτιμημένα nwobhm σχήματα, αλλά οι Pagan Altar δεν ήταν απλά ένα ακόμα από το σωρό, ήταν πραγματικά ξεχωριστοί. Σχηματίστηκαν το 1978 και παράλληλα με τους occult στίχους, που έδειχναν να έρχονται από την προχριστιανική παράδοση, έβγαζαν φωτογραφίες στο Nunhead νεκροτοφείο του Brockley (προάστιο στο Νότιο Λονδίνο) ή την εκκλησία του Deptford και στη σκηνή έβγαιναν με μαύρους μανδύες (before it was cool φυσικά), κάτι που έκανε πολλούς να τους συγχέουν με το γενικότερο “σατανικό” ρεύμα της εποχής στο χώρο του metal, χωρίς αυτό να ισχύει 100%, αφού παρά τα θυμιατά που έκαιγαν στα κρανία που έβαζαν πάνω στα monitors, η σκοτεινή παλέτα τους άγγιζε πολλά περισσότερα.
Το θέμα, έτσι και αλλιώς, ήταν πως παρέμεναν στο underground και παρότι μετέπειτα είχαν τον σεβασμό πολλών και επηρέσαν ουκ ολίγα σχήματα, οι Pagan Altar ήταν σχεδόν στα αζήτητα στα early 80s, όσον αφορά ραδιόφωνο και εταιρείες.
“Through the corridors of darkness…”
Όσοι τους είχαν δει ζωντανά τους λάτρευαν βέβαια, αλλά αυτό αφορούσε κυρίως την ΝΑ Αγγλία, ενώ στην Αμερική θα αποκτούσαν cult φήμη όταν το demo τους άρχισε να γυρνά από χέρι σε χέρι (μετά από ένα review στο Whiplash), ενώ κάποια στιγμή τυπώθηκε σε βινύλιο, μια κακή bootleg εγγραφή από 4η ή 5ή αντιγραμμένη κασσέτα.
“Covens have gathered frozen in time…”
Συνέθεσαν τα κομμάτια μεταξύ 1976 και 1981 και οι ηχογραφήσεις του demo έγιναν το 1982 στα Pagan Studios του Λονδίνου. Ο Alan Jones γράφει ριφ που θυμίζουν Iommi, ενώ τα ρινικά φωνητικά του πατέρα του, Terry Jones, ακουμπάνε τη χροιά του Ozzy, αλλά έχουν τον δικό του, ιδιαίτερο χαρακτήρα και αποδίδουν τους στίχους με πάθος και άκρατη θεατρικότητα. Ο γιος (ο οποίος μπήκε στο σχήμα ανήλικος ακόμα) έγραφε τη μουσική και στη συνέχεια ο πατέρας, μετά από ανεπάλληλες ακροάσεις (και κάποιες μεταμεσονύχτιες επισκέψεις στο Nunhead cemetery), έγραφε τους σκοτεινούς στίχους. Αυτό που τους κάνει ξεχωριστούς στ’ αυτιά μου είναι οι folk μελωδίες που παντρεύονται όμορφα με τη heavy rock βάση.
Μπάσο (Trevor Portch) και τύμπανα (John Mizrahi) είναι αξιοπρόσεκτα επίσης, αν και κάπου ξενίζει το τόσο μπροστά είναι στη μίξη, ομολογώ πάντως πως προσωπικά δε μπορώ να φανταστώ αλλιώς το δίσκο, έναν δίσκο που όπως οι περισσότεροι άκουσα πολλά χρόνια μετά το 1982, ουσιαστικά το άκουσα το 1998, όταν βγήκε επίσημα για πρώτη φορά (το cd Vol.1, από την Oracle Records, αποκαθιστώντας μια αδικία χρόνων), ενώ εξαιρετικές είναι οι πρόσφατες επανεκδόσεις, ειδικά αυτή της Dying Victims, η οποία περιλαμβάνει και μικρή βιογραφία του σχήματος, καλύπτοντας εκείνα τα πρώτα χρόνια.
7 Likes
Disclaimer: ετοιμαστείτε για fanboy-ίστικο post ενός τουρίστα του είδους.
Για την ακρίβεια, πιθανώς αυτό να είναι το πρώτο μου post στο συγκεκριμένο topic, το οποίο το είχα στο mute βασικά (!). Κι ο λόγος; EXXUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUL!!!
Διάβασα με προσοχή τα όσα γράψατε και ειδικά τις κριτικές παρατήσεις του Black League. Ωστόσο, μιας κι είμαι επιδερμικός ακροατής του είδους, δεν μπορώ να πω ότι αντιλαμβάνομαι τους όποιους προβληματισμούς, μιας κι η τριβή μου με τα βασικά/χαρακτηριστικά μοτίβα του ήχου είναι μικρή κι επομένως περισσότερο θα ενθουσιαστώ με όση περισσότερη πληροφορία λάβω, παρά θα δυσανασχετήσω. Κι έχουμε και λέμε:
Καταρχάς, να εξηγήσω πώς βρέθηκαν από σπόντα αυτοί μπροστά μου, ενώ π.χ. δεν έχω ακούσει ακόμα νότα από Morgana Lefay, Memento Mori ή όποιοι άλλοι λειτουργούν ως κύρια αναφορά για τον ήχο τους. Αφορμή, λοιπόν, για να τους τσεκάρω ήταν οι απίστευτα ενδιαφέροντες Zeicrydeus, το (πειραματικό) black metal σχήμα τους κιθαρίστα τους. Είχα σημειώσει από πέρυσι το πόσο ΞΕΔΙΑΝΤΡΟΠΑ κρυβόταν το epic/heavy metal μέσα στο black metal τους, οπότε με το που έμαθα ότι υπήρχε ένα κανονικό power/doom σχήμα αυτού του τύπου, ήθελα οπωσδήποτε να το τσεκάρω κι ήμουν και σίγουρος ότι θα ήταν γαμάτο. Και δεν έπεσα έξω!
Πρώτα απ’ όλα, με ψευδώνυμα τύπου DEFENDER, SENTINEL και STARGAZER πώς να πάει κάτι στραβά;;; Εντάξει, πιθανώς περίμενα κι έναν Sorcerer ή Samarithan ή Guardian για τους υπόλοιπους, αλλά δεν.
Επόμενη cult πόρωση: ΒΑΦΤΙΖΟΥΝ τα solo τους, ρε φίλε! Πράγμα που συμβαίνει και στους Zeicrydeus και για όσους μεγαλώσαμε με Carcass επενεργεί κάπως ιδιαίτερα μέσα μας σαν πρακτική. Ε ναι, ρε φίλε, άλλο να ακούς απλά ανεβοκατεβάσματα στην ταστιέρα, κι άλλο να σε προειδοποιούνε ότι τώρα θα ακούσεις την ΚΟΛΟΣΣΙΑΙΑ ΣΕΙΣΜΙΚΗ ΑΝΑΤΑΡΑΧΗ ή τους ΠΟΡΦΥΡΟΥΣ ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ ΝΑ ΣΥΓΧΩΝΕΥΟΝΤΑΙ ΣΕ ΕΝΑ.
Τρίτη cult-ιά: δεν σολάρει μόνο ο κιθαρίστας, ρε μαλάκα. Σιγοντάρει κι ο μπασίστας σαν άλλος Cliff Burton, αλλά αυτό θα μπορούσε κανείς να πει ότι δεν είναι και «τόσο» πρωτόγνωρο. Τα drum solo (γυρίσματα στην ουσία…) στο τελευταίο κομμάτι τότε; Αν ούτε αυτά κλέβουν τις εντυπώσεις, ε, εγώ προσωπικά «σκάλωσα» όταν διάβασα (πριν ακούσω) ότι σε κάποια solo συμμετέχει… ο τραγουδιστής δίπλα στον κιθαρίστα! ΠΩΤΣ ΘΑ ΓΚΕΝΕΝ ΑΥΤΟ, αναφώνησα με έκπληξη. Ε, και όταν άκουσα τον τραγουδιστή να «πατάει» πάνω στη lead κιθάρα, με συγκίνηση παραδέχθηκα ότι «ναι, ρε! Δεν τα έχω ακούσει όλα στο heavy metal ακόμα!». 
Λοιπόν, για να σοβαρευόμαστε, όμως, λίγο. Πραγματικά εγώ ΚΟΛΛΗΣΑ με το album. Δεν έχω ιδέα πόσο ψηλά ή χαμηλά στέκεται σε σύγκριση με άλλα albums του είδους, μιας κι οι μόνες κοντινες αναφορές που έχω (που τις ακούω σε κάποιον βαθμό σε όλο το album) είναι τα Sanctuary, το πρώτο Nevermore, οι Candlemass, ο John Arch και τα πρώτα Fates Warning και οι Titan Force. Αντιλαμβάνομαι σίγουρα τις «υπερβολές» που λέτε (και στα κιθαριστικά solo, και στις τσιρίδες, και στην υπερ-πληροφόρηση των ιδεών), αλλά δεν βρίσκω τίποτα «λάθος» -αντιθέτως τους βγαίνουν όλα τα κόλπα κι οι φόρμες που δοκιμάζουν! Ο τραγουδιστής; Ο τυπάς τα πάει εξαίσια σε όλα τα στυλ. Προσέξτε το πρώτο κομμάτι, “Blighted deity”: ουσιαστικά το βασικό couplet του τραγουδιού που επαναλαμβάνεται 3 φορές, ο τύπος το λέει με 3 διαφορετικούς τρόπους: την 1η σε βαρύτονο/θρηνητικό στυλ, τη 2η σε υψίφωνο και την 3η σε πιο θεατρικό. Ο κιθαρίστας; Εντάξει, παίζει παπάδες, αλλά εκεί που πραγματικά μαγεύει είναι όταν αποφασίζει να παίξει «τραγουδιστικά», δηλαδή σαφείς μελωδίες που ρίχνουνε βάρος στην ουσία, όχι την τεχνική. Όσο για τον μπασίστα, ΟΚ, τέλειος ήχος κι εκτέλεση καθ’ όλη τη διάρκεια και το ίδιο ισχύει και για τα drums.
Προσωπικά γούσταρα όλα τα κομμάτια του album. Το πρώτο ΟΚ, σου αφήνει το σαγόνι στο πάτωμα γενικά με το τι θ’ ακούσεις· στα δύο επόμενα ΛΑΤΡΕΥΩ το mid-tempo στυλ τους και το τελευταίο είναι ίσως το πιο φιλόδοξο που καταφέρνει και συνδυάζει τους doom ρυθμούς στο 1ο μισό με τη σχεδόν tech-thrash παράνοια στο 2ο.
Δεν έχω να πω τίποτε άλλο, για φέτος είναι το καλύτερο album που έχω ακούσει μέχρι στιγμής.
21 Likes
Μωρέ, μια χαρά είναι ο δίσκος. Θέλω να πιστεύω ότι είναι φανερό πως η εν γένει στάση μου ήταν θετική και η “κριτική” μου αφορούσε ένα στοιχείο (που πήρε πολύ χώρο, είναι η αλήθεια, τουλάχιστον στα δικά μου αυτιά) που μου “κλώτσησε”, σε βαθμό που να με αποτρέψει από το να είμαι εξίσου αποθεωτικός.
Καρδούλα αβίαστη, κατά τ’ άλλα.
Edit: Επί τη ευκαιρία, να αναφέρω ότι Templar και Triumpher γαμούν και δέρνουν αμφότερα. Ειδικά το πρώτο.
3 Likes
Για τέτοιες παρουσιάσεις ζούμε!
Να πω ότι παρότι και εμένα προσωπικά δεν με κέρδισε στο 100% (ξεκάθαρα λόγω προσωπικών γούστων), μιλάμε για εντυπωσιακό δίσκο και είναι με διαφορά αυτός που προτείνω σε όποιον με ρωτήσει “ποιον έναν χέβι μέταλ δίσκο να ακούσω φέτος;”.
Κάπου εδώ να ομολογήσω ότι η συγκεκριμένη “ξεδιάντροπη χεβιμεταλλιά” του ZEICRYDEUS εμένα με απώθησε τρομέρα, ωστόσο μιλώντας γενικότερα για την κολλεκτίβα Productions TSO του πολυπράγμονος κυρίου Phillipe Tougas, πρέπει να αναφέρω ότι ίσως μιλάμε για μία μοναδική περίπτωση ανάποδης οικογενειοκρατίας στο μέταλ, καθώς μέσω αυτού κυκλοφόρησε φέτος το ντεμπούτο full-length της μπάντας του πατέρα του και των θείων του, η οποία υφίσταται από το 1979.
https://www.metal-archives.com/bands/D.D.T./6144
Εντάξει, δεν πέθανα κιόλας με τα κομμάτια, αλλά για το φολκλόρ της υπόθεσης ένα πέρασμα αξίζει. 
4 Likes
Ωραιος. Εγω ειχα την αναποδη πορεια. Οχι και ιδιαιτερα μεγαλος φαν του Black metal, αλλα ουτε αρνητικος. Αποφασισα να ακουσω Zeicrydeus επειδη με εντυπωσιασε αυτος ο τυπος. Ε μαλλον ακουω πιο συχνα το Zeicrydeus απο οτι τους Exxul 
Εμενα απο το ποστ σου πιο πολυ με εντυπωσιαζει οτι αναφερεις οσα αναφερεις και δεν εχεις ακουσει πχ Memento Mori. Solitude Aeturnus τα πρωτα τα χεις ακουσει? Πιο πολυ το λεω σε φαση οτι εχουν καποια κοινα στην προσεγγιση, και πολλες διαφορες φυσικα, με τους Exxul, αλλα θεωρω οτι σε αυτες τις μπαντες το song writing ειναι πολυ ανωτερο. Παντα υποκειμενικα. Πολυ πιθανο να τους δοκιμασεις και να μην σου πουν τιποτα
1 Like
Αλλά είμαι σίγουρος ότι θα τους γουστάρω. Είμαι λίγο ψυχαναγκαστικός με την ακρόαση της μουσικής, όταν ξέρω ότι ένα συγκρότημα κατά πάσα πιθανότητα θα μου αρέσει ή, τέλος πάντων, έχει μία πλούσια δισκογραφία που απαιτεί ώρες ακρόασης, δεν θέλω να τσεκάρω 1-2 κομμάτια, θέλω να τα πιάνω από την αρχή και ν’ αφοσιωθώ. Ε, κάπως έτσι άργησα/αργώ ν’ ακούω διάφορα συγκροτήματα, αλλά δεν πειράζει, για όλα θα έρθει το πλήρωμα του χρόνου.
2 Likes