Το χειρότερο τους για μένα. Τα μισά τραγούδια ούτε για B side. Ολόκληρο έχω να το ακούσω από τότε που κυκλοφόρησε. If eternity, the red and the black ομώνυμο και το καλύτερο riff στην post Réunion εποχή (αυτό που παίζει ο Smith στο pre chorus του speed of light αλλά και μετά τα solos) μαζί με τα 7 πρώτα λεπτά του empire είναι top.
2 Likes
Μονο εγω θεωρω το Speed Of Light το χειροτερο τραγουδι στην δισκογραφια των Maiden?
Οσον αφορα τον δισκο, νομιζω πως συμφωνω οτι το μισο Book Of Souls ειναι μετριο εως κακιστο, αφου δεν θυμαμαι καν πως πανε τα μισα τραγουδια. Βεβαια εμενα δε μου αρεσει ουτε το Empire Of The Clouds που εκθειαζουν αρκετοι… θα το ηθελα 15 λεπτα μικροτερο δηλαδη.
Και ο Maiden-ικός Σεπτέμβρης συνεχίζεται με την επέτειο της κυκλοφορίας του Dance of Death, του δεύτερου μετά reunion LP, που διέθετε κάποιες εντυπωσιακές κορυφές και 23 χρονιά μετά, μπορεί να καμαρώνει για ορισμένα classics!
12 Likes
Να ένα album για το οποίο δεν έχουμε πολυ-μιλήσει (εγώ τουλάχιστον). Για να το πιάσουμε λίγο πιο αναλυτικά, λοιπόν:
“Wildest Dreams”: Έχουν γράψει και (πολύ) καλύτερα εναρκτήρια. Κακό δεν το λες σε καμία περίπτωση, ούτε αδιάφορο, αλλά ούτε και αλησμόνητο.
“Rainmaker”: Απίστευτη κομματάρα, στακάτη και με μελωδίες και riff ξυράφια κανονικά. Από τις στιγμές που επιβεβαιώνουν ότι όταν αποφασίζει να γράψει ο μαγουλάκιας (που δεν το λες και τον πλέον συνεπή), σχεδόν πάντα μιλάμε για τρομερό αποτέλεσμα. Ανετότατα θα μπορούσε να είναι και κομμάτι της προσωπικής δισκογραφίας του κοντούλη.
“No More Lies”: Ενώ είναι, όντως, από τα καλά τραγούδια της μανιέρας του Harris, χάνει ελαφρώς από τις πολλές επαναλήψεις. Παραμένει, ωστόσο, ακόμη κι έτσι, στιγμή που ξεχωρίζει στον δίσκο.
“Montségur”: Επικούρα με τα όλα της, που μοιάζει να έχει πεταχτεί απευθείας είτε από το “Piece of Mind”, είτε από το “Powerslave”.
“Dance of Death”: Ξεκάθαρα από τις top στιγμές το ομώνυμο, με τον Gers να γράφει και πάλι ένα καταπληκτικό κομμάτι. Και παραβλέποντας τον επί σκηνής Gers, κάποια στιγμή πρέπει να αναλύσουμε τη συνολική συνθετική συνεισφορά του ο εν λόγω στην μπάντα, η οποία είναι διόλου ευκαταφρόνητη, τόσο ποσοτικά, όσο και ποιοτικά.
“Gates of Tomorrow”: Ευκολάκι για Maiden αυτό, ακούγεται ευχάριστα, αλλά δεν θα γινόταν και τίποτα αν έλειπε.
“New Frontier”: McBrain συνθέτης, ρε μαλάκες! Εγώ πάντα το γούσταρα το συγκεκριμένο κομμάτι, έως και πολύ μάλιστα, και ας μην μπαίνει στην προθήκη με τα ασημικά της μπάντας.
“Paschendale”: Η απόλυτα αγαπημένη μου στιγμή από το album. Τεράστια τραγουδάρα, τι να λέμε τώρα… Smith με Harris, απόλυτη εγγύηση. Επίσης, όχι ότι θα καταλάβει κανείς, αλλά η πανέμορφη εισαγωγή πάντα μου θύμιζε το τραγουδάκι του After Burner, το οποίο έπαιζα σ’ ένα αρχαίο Amstrad, κάπου στις αρχές της δεκαετίας του ’90…
“Face in the Sand”: Smith, Harris, Dickinson… Πόσες πιθανότητες υπάρχουν να πάει κάτι λάθος; Ελάχιστες. Πανέμορφο τραγούδι, το οποίο παίζει να έχει λησμονηθεί με τα χρόνια, αλλά πιστοποιεί 100% γιατί ήταν απαραίτητο αυτό το reunion.
“Age of Innocence”: Και ναι και όχι. Ο Murray από την πολλή (χα, χα, χα!) προσπάθεια που έριξε στο “Rainmaker”, κάπου το έχασε εδώ. Δεν είναι του πεταματού, αλλά…
“Journeyman”: Άλλο ένα έπος από την «αγία τριάδα» της μπάντας. Καταπληκτικό κομμάτι και ας έχει χαθεί κι αυτό από κάθε συζήτηση. Ανετότατα θα μπορούσε να είναι και κομμάτι της προσωπικής δισκογραφίας του κοντούλη (#2).
Μάλλον πρόκειται για την τρίτη καλύτερη κυκλοφορία της reunion εποχής, αν και υπάρχουν ημέρες που εγώ θα το έβαζα ίσως κι ένα τικ πιο πάνω από το Matter.
14 Likes
Ανήκω σ’ εκείνη την κατηγορία οπαδών της μπάντας που το βάζει ένα τσικ πάνω απ’ το “Virtual XI” πάντως… Πέρα από “Rainmaker”, “Dance of Death” και “Journeyman” δεν έχω άλλο λόγο να επιστρέψω στο δίσκο. Απ’ το κάκιστο εξώφυλλο, στα πλαστικά synths και τα κατά κύριο λόγο αδιάφορα κομμάτια, νιώθω ότι πήγαν απλώς να κεφαλαιοποιήσουν την επιστροφή τους με το ΒΝW και να μην χάσουν momentum. Ακόμη και το πολυφίλητο “Paschendale”, πάντα στο λαιμό μου καθόταν, με μία εισαγωγή ringtone που σβήνει κάθε διάθεση να συνεχίσω να το ακούω…
Πάντως, το ορθογραφικό μου βγάζει ένα νόημα για την περίπτωσή σου, υπό την έννοια ότι μπορεί και να σε πιάνει ένα τικ ακούγοντας το DoD!
1 Like
Χαχα, όχι, το τικ με πιάνει όταν πρέπει να ακούσω σε μία καθισιά το Book of Souls 
2 Likes
Παίζει με το (πετυχημένο) σχόλιο περί εισαγωγής ringtone να μου χάλασες αγαπημένο τραγούδι . Θα περιμένω κάτι μήνες να το ξαναβάλω και θα δω πως νιώθω 
1 Like
Τι 8-bit ringtone τι 8-bit soundtrack!
1 Like
To Dance of Death εγώ το έχω στο μυαλό μου ως την πρώτη μεγάλη κρυάδα που έφαγα από μία από τις αγαπημένες μου μπάντες, αυτούς που μου μάθανε το μέταλ μαζί με τους Priest. Μέχρι τότε ο απολογισμός έλεγε: Ένας σκασμός κλασικά έως υπερκλασικά άλμπουμ στα 80s, δύο υποδεέστερα στις αρχές των 90s αλλά κλάιν και ένας πολύ καλός reunion δίσκος λίγα χρόνια πριν (τα δύο χωρίς Μπρους ούτε που με ενδιέφερε η ύπαρξή τους 
). Ήρθε και το αποθεωτικό κείμενο στο Χάμερ (από Περβανίδη αν δεν με απατά η μνήμη μου) και η όρεξη είχε ανοίξει για τα καλά. Πάμε να βγάλουμε πάλι τρελά γούστα με τη Μεϊντενάρα! Τι μπορεί να πάει στραβά; Η μπάντα έχει πάρει φόρα, ο Μπρους είναι εδώ, όλα τα σημάδια είναι ευνοϊκά. Έτσι δεν είναι;
Δυστυχώς ελάχιστες στιγμές στον δίσκο τις βρίσκω αντάξιες του ονόματος που φέρει. Πιο απολαυστικό κομμάτι σαφώς το Montsegur, το Paschendale μούφα εισαγωγή όπως σωστά λέει ο Μάνος αλλά κατά τ’ άλλα πολύ δυνατό, No More Lies φοβερή βασική μελωδία …και από κει και πέρα πολλή φτώχεια (συνθετική) και άλλη τόση φλυαρία.
Το Dance of Death πάσχει από το βασικό πρόβλημα που είχε και το Brave New World: Διάρκεια συνθέσεων αρκετά έως πολύ μεγαλύτερη απ’ ό,τι χρειαζόταν. Αυτό φαίνεται πιο χαρακτηριστικά απ’ όλα στο προαναφερθέν No More Lies, που θα μπορούσε (και θα έπρεπε) να είναι κομματάρα με αυτό το φανταστικό θέμα που το ανοίγει και επανέρχεται στη συνέχεια, αλλά δυστυχώς δεν είναι, εξαιτίας αυτής της άπειρα εκνευριστικής συνήθειας των Maiden να μην είναι ικανοποιημένοι με μια λογική επανάληψη του ρεφρέν (ας πούμε 4 φορές για μια τόσο ελάχιστα συναρπαστική φράση όπως …“no more lies”) αλλά να πρέπει να το ξεζουμίσουν σε σημείο που να αρχίζει πια να ακούγεται μια τόσο απλή φράση …περίεργη, σχεδόν σαν να μην είναι τα αγγλικά που ξέρεις αλλά μια άλλη γλώσσα. Γαμώ την ξερή σου την κεφάλα πια ρε Στιβ, δεν είναι όλα Seventh Son που έλεγες πω ρε πόσο απόλαυση είναι όσες φορές κι αν το πει.
Σε αντίθεση όμως με το Brave New World το Dance of Death πάσχει και από ένα ακόμα πιο σοβαρό πρόβλημα, την κυριαρχία ιδεών που σε μένα τουλάχιστον απλά δεν κάνουν καμία απολύτως εντύπωση - εκτός από όταν κάνουν …και η εντύπωση αυτή είναι ξεκάθαρα αρνητική. Σε πολύ κόσμο αρέσει το ομότιτλο, εγώ - συγγνώμη - το βρίσκω επιεικώς αστεία σύνθεση. “Folk πινελιές” - θα θέλατε, ρουστίκ ριφάκια της πλάκας πείτε καλύτερα. Επίσης αρέσουν σε πολλούς κάτι Rainmaker, Face in the Sand, Age of Innocence κ.ο.κ. - ανάθεμα κι αν κατάλαβα ποτέ γιατί, εντελώς αδιάφορες συνθέσεις. Το Journeyman εκεί στα χασομέρια κάτι κάνει, αλλά αν πρέπει να φτάσουμε σε ακουστική μπαλάντα για να βρούμε θετικά στοιχεία σε δίσκο MAIDEN, άστο κουμπάρε…
Και το χειρότερο δεν είναι ότι το Dance of Death είναι ένας μετριότατος δίσκος. Είναι ότι εγκαινίασε μια πορεία δημιουργικής κατρακύλας γι’ αυτό το Ιερό Τέρας του metal η οποία δυστυχώς μέχρι και σήμερα δεν έχει ανακοπεί και ούτε βλέπω να γίνεται κάτι τέτοιο στο μέλλον…
4 Likes
Εσένα ούτε που σε ενδιέφερε η ύπαρξη των δύο χωρίς Μπρους, αλλά μόνο με αυτά τα quotes μπορείς άνετα να περιγράψεις το Virtual XI… 
Η διαφορά είναι ότι οι ανεπάρκειες των Maiden χωρίς Bruce δεν με απασχολούν, αλλά με Bruce (δηλαδή των κανονικών Maiden) με πονάνε…
1 Like
άρα οι πρώτοι δύο δίσκοι δεν είναι Maiden;
1 Like
2 Likes
Χαχαχαχα τι λες βρε μπασταρδάκο
Παίζω κι εγώ με τις λέξεις άμα θες ε!
1 Like
Εγώ δεν βλέπω κανένα παιχνίδι εδώ, γλώσσα λανθάνουσα τ αληθή λέει!
Με όρεξη γύρισες από Ρέθυμνο κερατούκλη
Οι Maiden έφεραν τον Μπρους το '81 και με αυτόν έγιναν από τις μεγαλύτερες μπάντες στον κόσμο. Ως εκ τούτου ΑΠΟ ΕΝΑ ΣΗΜΕΙΟ ΚΑΙ ΜΕΤΑ η μόνη κανονική σύνθεση των Maiden μπορεί να είναι αυτή με τον Μπρους.
ΕΝΤΑΞΕΙ ΤΩΡΑ ΕΞΥΠΝΑΚΙΑ;
2 Likes
Οι δυο πρωτοι δισκοι ειναι τυχεροι που οι ανεπαρκειες τους ειναι το πολυ ελαχιστες