Μακάρι να το κυκλοφορήσουν επίσημα διάολε
1 Like
Η διασκευή στο Angel των Massive Attack είχε μπει στον επόμενο δίσκο σαν μπόνους νομίζω.
Όσον αφορά τη διασκευή, σίγουρα το έκαναν δικό τους, αλλά σε κάνει να θέλεις να ακούσεις το αυθεντικό στα καπάκια!
2 Likes
Πολύ καλή δουλειά και είμαι βέβαιος, ότι έστω και ως αυθαίρετο single, θα το κυκλοφορήσουν. Και που στο στούντιο, θα το δουλέψουν λογικά ακόμη περισσότερο.
Ισχύει και αυτό. Όπως και όταν άκουγα το “30-40” από τις Μέλισσες, που κάνει μία σπουδή (κατά την ορολογία της ζωγραφικής) πάνω στο άσμα των A - ha, μετά με τράβαγε ν’ ακούσω το αυθεντικό, αλλά και μετά πάλι το ελληνικό.
Πάντως, η διασκευή του Ihsahn στο “Manhattan Skyline”, είναι πολύ ανώτερη ηχητικά από το αυθεντικό και με την εξαιρετική συμμετοχή του Einar. Όταν το ακούω, είναι από τις διασκευές, που αδιαφορώ για το αυθεντικό (κατά παρόμοιο τρόπο και με το “November’s Rain” της Nicole Attkins).
3 Likes
Ποια ειναι η κυρια 
;
2 Likes
Θεωρητικά με ένα γρήγορο edit, μπορείς να το έχεις σε mp3 ποιότητα, αν δεν το κυκλοφορήσει το ίδιο το κανάλι αυτοτελώς
Εμένα πάντως, με ανατρίχιασε, το βρίσκω σχεδόν ισάξιο με το ορίτζιναλ
1 Like
Εξαιρετικη διασκευη για μια ακομα φορα απο την μπανταρα, η οποια χαιρομαι που εχει βρει τον ηχο της με τα Aphelion και Melodies Of Atonement, αφου το Take On Me θα μπορουσε να βρισκεται ως μπονους σε οποιονδηποτε απο αυτες τις δυο δισκαρες. Ε θα ειναι στον επομενο λογικα 
Ως τεραστιος φαν των a-ha προτιμω το μυθικο οριτζιναλ τραγουδι, αλλα οι Leprous πλησιασαν οσο κανενας αλλος, βγαζοντας αλλωστε και την απαραιτητη Νορβηγιλα που μονο Νορβηγοι καλλιτεχνες μπορουν να βγαλουν.
4 Likes
4 Likes
Ανέβηκε στο spotify.
4 Likes
4 Likes
4 Likes
6 Likes
6 Likes
Ποσο γαματο κομματι!
2 Likes
Βγαζει δευτερο προσωπικο ο Einar και ειμαστε ΕΔΩ. Τι φανταστικο τραγουδι. Πιστευω πως το προηγουμενο του προσωπικο επηρεασε με θετικο τροπο και το Melodies Of Atonement.
1 Like
Το εχω ακουσει αρκετες φορες απο το πρωι. Θα μπορουσε ανετα να ειναι ενα νεο κομματι Leprous…
Υπεροχο!
1 Like
Εν όψει του επερχόμενου live (στο οποίο ελπίζω να παρευρεθώ -ποτέ δεν τους έχω δει), κάθησα και άκουσα το “Melodies of atonement”, το οποίο ομολογώ πως δεν είχα ακούσει όταν βγήκε. Στην 1η ακρόαση μου φάνηκε υποτονικό η αλήθεια είναι, και διαβάζοντας παράλληλα και τα σχόλια εδώ σχημάτισα την εντύπωση πως δεν μιλάμε για κάτι ιδιαίτερο και πως δεν θα του αφιερώσω και πολλές ακροάσεις (κι επίσης ήμουν ψιλοξενερωμένος πως πιθανώς να παίξουν αρκετά κομμάτια από αυτό). Ωστόσο μετά από αρκετό λιώσιμο του album, οφείλω ν’ αναγνωρίσω πως με γοήτευσε! Αυτό που αποκόμισα εγώ από το “Melodies of atonement” είναι πως διαφοροποιείται καίρια από το σύνολο της δισκογραφίας τους, κυρίως λόγω της πιο μινιμαλιστικής του προσέγγισης. Αν κάτι χαρακτήριζε μέχρι τώρα τους Leprous (παρ’ όλες τις διαφορές από album σε album) είναι πως είχαν μία ιδιαίτερη ροπή προς τον εντυπωσιασμό (ελλείψει άλλου πιο κατάλληλου όρου), δηλαδή η συνθετική τους αντίληψη ήταν, ρε παιδάκι μου, φιλόδοξη: είτε μιλούσαμε για τις πιο περίπλοκες prog συνθέσεις των δύο πρώτων album, είτε για το μπαστάρδεμα τόσο διαφορετικών ήχων στα τελευταία, είτε για τις οριακά-επιτυδευμένες ερμηνείες του Einar, νομίζω ότι σε κάθε περίπτωση αυτό που ήταν κοινό ήταν ένα ας-πούμε-pomp στοιχείο. Εγώ γούσταρα full αυτό το στυλ, αλλά νομίζω ότι πρώτη φορά στο “Melodies of atonement” οι Leprous αφήνουν μια “ζεστασιά” να ξεχυθεί από τα τραγούδια τους, ένα ατμοσφαιρικό touch που δεν το είχαν ξαναεπιχειρήσει σε τέτοιο εύρος. Έχουνε δίκιο όλα τα σχόλια που κάνανε λόγο για μία επανάληψη ως προς τις συνθετικές δομές στα περισσότερα (όχι όλα) τραγούδια του δίσκου: δηλαδή χαλαρό ξεκίνημα/ανάπτυξη και του refrain σε χαλαρούς τόνους/ξέσπασμα στην επανάληψη κ.ο.κ Αυτό το πράγμα, μάλιστα, νομίζω πως κάνει το “Melodies of atonement” τον πιο άμεσο και ευκολοάκουστο δίσκο τους μέχρι τώρα. Παρ’ όλα αυτά, (στα αυτιά μου τουλάχιστον) αυτές οι “απλές” ιδέες που όντως σχηματίζονται με πολύ διακριτικά riffs, πολυ διακριτικό drumming, διακριτικό Einar (όχι παντού ΟΚ), έχουνε πάρα, πάρα πολύ συναίσθημα μέσα τους. Για να το πω αλλιώς: το “Melodies of atonomenent” είναι ο πρώτος δίσκος των Leprous που με πιάνω να σιγοτραγουδάω τόσες μελωδίες, αντί απλά να εντυπωσιάζομαι για το τι τραγουδάει ο Einar (και δεν μπορώ να τραγουδήσω εγώ), για το τι παίζει ο Bard κλπ. κλπ. Δεν ξέρω αν με πιάνετε. Μία “less is more” προσέγγιση (πάντα για τα δικά τους δεδομένα) που κατά τη γνώμη μου τους βγήκε. Πραγματικά, δεν θα με χάλαγε ν’ ακούσω live τα 8 απ’ τα 10 κομμάτια του δίσκου. Εξαιρετικό.
5 Likes
Είναι αδιαμφισβήτητα δισκάρα. Εμένα με ξενέρωνε στην αρχή το μοτίβο στις δομές, που δεν το ανακάλυψαν καν τώρα, οπότε πρόκειται για μανιέρα οριακά, αλλά όπως λες κι εσύ, είναι τόσο δυνατές οι συνθέσεις καθαυτές, που οριακά μ’ αρέσει πιο πολύ απ’ τα δύο προηγούμενα.
Αυτό που εσύ περιγράφεις ως “less is more”, στο δικό μου μυαλό είναι το “ξέρουμε ακριβώς πού να βάλουμε τι, we get it now”. Νιώθω ότι, τελειοποιώντας την φόρμουλά τους, μπόρεσαν να διώξουν κάθε περιττή φιοριτούρα, ανεβάζοντας το αποτέλεσμα αντί να πέσουν στο λάκκο του “αντιγράφουμε τον εαυτό μας”.
Ζωντανά ακούσαμε τα δύο σίνγκλ όταν είχαν βγει, νομίζω, στο Λυκαβηττό με Opeth, και ήταν τρομερά. Άχαστοι, αν μπορείς να πας και στις δύο μέρες, μιλάμε για εγγύηση.
1 Like
Θεσσαλονίκη είμαι, οπότε αναγκαστικά μόνο μία έτσι κι αλλιώς. Αλλά κάτσε να δούμε, γιατί δεν λέω μεγάλες κουβέντες για live, πάντα κάτι γίνεται και τα χάνω τελικά.
1 Like
Κ εγω θεσσαλονίκη, μόλις πηρα τικετ.
Το καλό με την μπάντα ειναι οτι λαιβ βγάζουν εναν απιστευτο ηχο και φοβερό παίξιμο!
Ακόμη και τα πιό ήρεμα τους σημεία ακούγονται τόσο γεμάτα που ειναι λες και εχουν προηχογραφημενα! Μακαρι να τα σπασουν εδω πανω και να πέσουν σε καλο ηχολήπτη γιατι δυστυχώς εχουμε προιστορια στον μετριο ηχο εδω πάνω.
Ανυπομονω, λιπγες μερες εμειναν και ηδη λιώνω δισκογραφία.
2 Likes
Εγω εχω βγαλει ηδη εισιτηριο οποτε εκτος συγκλονιστικου απροοπτου θα ειμαι εκει…
1 Like