Σίγουρα. Και μόνος μου το είπα άλλωστε. Για χρόνια το άκουγα και έλεγα “α, τυπικός χαρωπός γιουροπάουερ δίσκος, απλά ανώτερου επιπέδου από το συνηθισμένο”.
Edit
Παρεμπιπτόντως (συμπληρωματική απάντηση στον @hopeto είναι αυτό) υποβόσκουσα μελαγχολία δεν συνεπάγεται απουσία αισιοδοξίας. Όχι για μένα τουλάχιστον.
Κάτι που φαίνεται ακόμα περισσότερο στις 4 δισκαρες τους με Andi Deris κατά την περίοδο 1994-2000, που σνομπαρεις επιδεικτικά. Αλλά η μελαγχολία σε εκείνα τα 4 είναι ακόμα πιο εμφανής, και πιο πετυχημένη για μένα.
Άποψη που την έχω ακούσει (και διαβάσει) αρκετά ανά τα χρόνια, και μέχρι ένα βαθμό την συμμερίζομαι και εγώ, αλλά έχω καταλήξει πως προσωπικά το διαπιστώνω εξαιτίας της επανάληψης της ματζόρε μελωδίας η οποία λειτουργεί αντίστροφα νευρολογικά ας πούμε στο αυτί και τον εγκέφαλο, καθώς και στους στίχους, οι οποίοι ενώ φαίνονται βαθιά στο escapism και την επιφανειακή διασκέδαση, όσο τους ακούς τους λες και τους νιώθεις ας πούμε, αποκαλύπτουν κάτι το ανεκπλήρωτο και μάταιο επειδή ρουτινιάζεις (-ζω).
Είναι το γνωστό αιώνιο ντιμπέι που θα 'λεγε κι ο Αλέφαντος, ποιο από τα δύο Keeper είναι καλύτερο. Έχω την αίσθηση ότι σε βάθος χρόνου το σύνολο των πιστών χωρίζεται περίπου 50-50, κάτι που για κάποιο λόγο μου βγάζει πολύ μεγάλη ικανοποίηση παρότι παίρνω σαφή θέση (υπέρ του Keeper 1).