Ωραία παρατήρηση, μου είχε διαφύγει όταν το χάζευα νωρίτερα το πρωί. Πιστεύω ότι το εξώφυλλο συνδέεται με τη θεματική του άλμπουμ, το τελευταίο κομμάτι ονομάζεται “The Three Fates” και η τρίτη εμφανώς κόβει το νήμα της ζωής. Καθώς έχουν χάσει πολύ κόσμο στην πορεία, δεν θα μου έκανε εντύπωση να μάθαινα ότι ένα γυναικείο πρόσωπο εκεί είναι η Skye, η αδερφή του Daylor, μαζί με άλλα δικά τους πρόσωπα αγαπημένα που κόπηκε το νήμα της ζωής τους.
2 Likes
Ακουω back to back τα νεα κομματια, και στο πισω μερος του μυαλου μου περιμενω να σκασει η φωνη του Brent 
ΛΕΙΠΕΙ
3 Likes
Tα δυο singles μαλλον δειχνουν πως μαλλον αργει ακομα η μερα που η μπαντα θα δωσει κατι μετριο.
2 Likes
6 Likes
Κομματαρα ε
3 Likes
Υπέροχο κομμάτι, haunted ατμόσφαιρα, κλασική ριφάρα από Bill, ωραίο σόλο από τον νέο πολύ ταιριαστό με το κομμάτι, Τα πράγματα πάνε πολύ καλά ακόμα και αν η απουσία του Brent είναι εμφανέστατη όπως αναμενόταν.
Τα υπόλοιπα 9 κομμάτια του δίσκου της χρονιάς σε 2 εβδομάδούλες, φαντάζομαι ότι δεν θα βγάλουν άλλο μέχρι τότε.
3 Likes
Τι ΤΡΑΓΟΥΔΑΡΑ ειναι αυτη. Και με ριφφαρες παντου. Απο τις οχι και παρα πολλες φορες που οι Mastodon θυμιζουν αρκετα Metallica επισης.
2 Likes
Η εισαγωγή πάντως είναι καρφί Baroness, θα μου πεις πάντα είχαν κοινά στοιχεία αλλά εδώ δεν θα μου έκανε εντύπωση αν ακουγόταν η φωνή του Baizley
Το βάζω γιατί δεν ήξερα ότι υπάρχουν τόσοι guests στον νέο δίσκο.
Track Listing
- Barbarians Blood" (featuring Ben Koller)
- Poisonous Weapons
- Your Ghost Again
- Snakes for Dinner (featuring Josh Homme)
- Out Like a Lamb
- In the Ruins
- They’re Coming for You
- Golden Spires
- Moth and Bone
- A Vampire’s Demeanor (featuring Randy Blythe and Nate Newton)
- The Vanishing (featuring Geezer Butler and Joe Duplantier)
- The Three Fates (featuring Neil Fallon)
O Blythe θα είναι και σε ένα νέο κομμάτι, όσο για το the vanishing τι να πεις με Butler και Joe…και βέβαια και Neil Fallon.
4 Likes
Ονειρικα collabs - τεραστιο hype
1 Like
Δύο μερούλες ακόμα…
Πρώτη γρήγορη εντύπωση.
Το πιο heavy album τους από το Blood Mountain και μετά…
Συνεχίζουμε.
3 Likes
Μετά τις δύο πρώτες ακροάσεις δηλώνω ικανοποιημένος αλλά και μπερδεμένος…
Το μεγαλυτερό μου πρόβλημα αυτή τη στιγμή είναι ο νέος στα πλήκτρα και η περισσότερο ίσως απ’οτι θα έπρεπε χρησιμοποίηση του στον δίσκο.
Τα πληκτρα μια χαρα ειναι μωρε. Ακουγονται οπως τα χρησιμοποιουσαν οι Opeth καποτε.
Το θεμα που βρισκω εγω ειναι οι συνθεσεις που χαονωνται σε φασεις…δλδ εκει που το κομματι εχει μια αλφα ταυτοτητα ξερω γω ερχεται ενα ξεκουδουνο (αρκετα διαφορετικο) heavy σημειο για ενα λεπτο. Ειναι σαν ενα περιεργο κολαζ και αυτο γινεται σε καμποσα κομματια. Απο την αλλη αν τα παρεις σαν επιμερους σημεια εχει πολλες θεϊκες στιγμες.
Προσθεσε στο «πιο heavy απο το Blood Mountain», και «το πιο περιπλοκο/δυσκολο απο τοτε». Παρολο που τα κομματια ειναι μικρα σχετικα σε διαρκεια ε. Νομιζω οτι γενικοτερα εχει τις περισσοτερες τζουρες απο τα Leviathan/Blood Mountain απο καθε μετεπειτα αλμπουμ τους.
Με μια ακρόαση, πολύ ψυχεδελικό, θυμίζει τσιριμονιες του Blood Mountain, χωρίς να το βρίσκω πιο βαρύ από τότε. Τρομερά κομμάτια από τη μέση και μετά, η τριπλέτα του τέλους με χαωσε. Συμφωνώ ότι ακούγεται πολύ κολάζ για την ώρα, αλλά είναι έτσι κι αλλιώς πρώτη ακρόαση.
Επαυξάνω
Και η πρώτη εξάδα δεν πάει πίσω με Barbarian, Ghiost, Ruins και Poisonous.
Όσο περισσότερο το ακούω τόσο περισσότερο μου αρέσει.Σιγουρα πιο δύσκολο στα πρώτα ακούσματα από Hushed and Grim.
2 Likes
Καλά, δεν αντιλέγω. Απλά στη. Πρώτη ακρόαση, το πρώτο μισό αλληλοεπικαλυπτεται ηχητικά, ξεχώρισα πιο εύκολα το β μισό.
Και νομίζω αυτό που λες, ότι είναι πιο δυσπεπτο, οφείλεται στο ότι το Hushed ήταν πιο song oriented, εδώ έχει πάρα πολύ πράμα
1 Like
Εβαλα μολις να ακουσω.
Λογικα θα γουσταρω πολυ αυτον τον δισκο, αφου το πρωτο κομματι (οπως και τα δυο που ειχαμε ηδη ακουσει τα σπανε.
Ρε παιδιά εμένα μου φαίνεται αρκετά άμεσο… προφανώς έχει πολύ πράμα να ανακαλύψεις αλλά δε νομίζω ότι είναι ούτε στριφνό ούτε δύσκολο να το ακούσεις, ειδικά αν είσαι ακροατής της μπάντας.
Συνολικά, είμαι αρκετά ενθουσιασμένος με τον δίσκο και βοηθάει το γεγονός ότι τα κομμάτια είναι σχετικά μαζεμένα σε διάρκεια. Πράγμα που δε θα μπορούσα να πω για τους τελευταίους 5 δίσκους τους, που με χάνουν/κουράζουν, μετά από κάποιο σημείο.
Τα κολλητικά mastodon ρεφραιν (που δεν μπορούν να αποδοθούν live) είναι εδώ, υπάρχουν πολλές αναφορές σε παλιότερες δουλειές τους (και της δεύτερης περιόδου αλλά και της πιο μοντέρνας), αλλά υπάρχουν και 70s πειραματισμοί που δεν είχαμε ξανακούσει από αυτούς.
Για τα πλήκτρα που λέτε, θυμίζουν όντως Opeth σε μια πρώτη ακρόαση, αλλά εγώ θα έλεγα καλύτερα ότι θυμίζουν Wilson κι ότι υπάρχουν μάλιστα και Porcupine σημεία στον δίσκο.
3 Likes
Ακούγοντας το τελευταίο κομμάτι The three fates, στη μέση που έχει τα πλήκτρα και εμένα μου ήρθε στο μυαλό ο Wilson περισσότερο θα έλεγα από τις προσωπικές δουλειές του μέχρι το H.C.E, όχι από Porcupine. Σίγουρα βγάζει και Opeth όπως λένε πολλοί, το τέλος του the Vanishing είναι αρκετά Opeth.
Να πω επίσης ότι ρίχνοντας μια ματιά στο rateyourmusic αυτή τη στιγμή ο δίσκος έχει 3.88 από 700 περίπου βαθμολογίες.
Δείγμα ότι ο δίσκος αρέσει αεκετά στον κόσμο και ότι η πρώτη εντύπωση είναι πολύ θετική…
1 Like