Εμενα τα πληκτρα μονο ενα πραγμα μου θυμιζουν, και αυτο ειναι οι Amorphis του Elegy. Απο την αλλη αφου δεν με επιασε ουτε σε ενα σημειο υπνηλια, δεν μπορω να πω οτι ακουσα καπου Opeth.
1 Like
Τρίτη ακρόαση, κάνω την εξής σκέψη. Έλεγα ότι ο δίσκος θα είναι μάλλον ένα τίμιο 7άρι. Και για την ώρα, το πρώτο μισό μου βγάζει αυτό.
Το δεύτερο μισό, όμως, είναι ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟ
2 Likes
Τα τελευταια 3-4 κομματια ειναι στοιχειωτικα. Τι ειναι αυτο το Vanishing ρε παιδι μου…
υγ: Επισης ποιος θα το ελεγε οτι ξανα μια μεταλ μπαντα θα ειχε ενα μικρο tribute στην progressive electronic μουσικη των 70s, τι εισαγωγη αυτη στο Moth and Bone…
4 Likes
Όλο το Moth and Bone είναι γαμάτο, οριακά το αγαπημένο μου. Μετά βέβαια μπαίνει το άλλο κωλοχτύπημα του Vampire’s Demeanor, Vanishing, και το Three Fates που είναι η συνέχεια του Holy Drinker του Wilson
1 Like
Φανταστικο το Moth and Bone, το πρωτο που προσεξα στον δισκο μετα απο μια ακροαση.
Όντας κάποια που δεν υπήρξε ποτέ οπαδός της μπάντας (είχα ακούσει πολύ παλιά τα πρώτα δύο album και τότε δεν με είχαν αγγίξει) έβαλα να ακούσω μερικά κομμάτια απ’ το καινούργιο και ομολογώ πως ξαφνιάστηκα θετικά. Σκέφτομαι να τους δώσω μια ευκαιρία και θα ήθελα να ακούσω γνώμες για το με πιο άλμπουμ να ξεκινήσω (γενικά προτιμώ πιο αργά, μελαγχολικά ακούσματα).
Με το Cold Dark Place.
1 Like
Hushed and Grim θα ελεγα εγω για να δωσει μια αρκετα αντιπροσωπευτικη εικονα της μπαντας σε μια απο τις κορυφες της, οπως επισης και το Blood Mountain που ειναι ο δισκος με τον οποιον τους εμαθαν οι παντες.
2 Likes
Νομίζω ότι έχει να κάνει με το τι ακούς
Prog: Crack the Skye, Emperor of Sand
Sludge: Leviathan, Blood Mountain
Rock / Psychedelic: Hunter, Once More…
Το Hushed And Grim έχει λίγο απ’ όλα, και φυσικά όλα λίγο αλληλοεπικαλυπτονται. Αλλά επειδή είναι 80 λεπτά ίσως το βρεις δυσπεπτο.
1 Like
Δύο ακροάσεις ως τώρα, καλή εντύπωση, περισσότερο με έχουν “πιάσει” τα your ghost again (ίσως επειδή το γνώριζα ήδη), the vanishing και - περισσότερο απ’ όλα - the three fates.
1 Like
Βλέπω αρκετούς να λένε ότι η δεύτερη εξάδα είναι καλύτερη και σίγουρα υπάρχουν σπουδαία κομμάτια εκεί, πώς μπορείς να πεις όμως ότι η πρώτη εξάδα είναι πιο αδύναμη όταν ξεκινάει με το ανελέητο χτύπημα του Barbarians για να ακολουθήσει το poisonous το οποίο πιθανότατα αφορά το πρόβλημα αλκοολισμου που είχε ο Brent, τα δύο singles που είναι και τα πιο μελωδικά κομμάτια και άμεσα κομμάτια του δίσκου και βέβαια το Ruins το οποίο λάτρεψα από την πρώτη στιγμή. Και το Out like a lamp έχει πράγματα.
Γενικά πιστεύω ότι δεν υπάρχει κάποια “ανισορροπία”, ο δίσκος ξεκινάει, συνεχίζει και τελειώνει δυνατά.
2 Likes
Ας αποθεώσω κι εγώ την καλύτερη μπάντα του αιώνα μας, από την Παρασκευή είναι το μοναδικό πράγμα που ακούω και δε βλέπω να το αφήνω σύντομα. Ομολογώ ότι στην πρώτη ακρόαση δυσκολεύτηκα καπως, το προηγούμενο με είχε πιάσει με τη μία, εδώ θέλει λίγη υπομονή, ωστόσο με την δεύτερη ακρόαση αρχίζουν να βγαίνουν στη φόρα όλα αυτά τα στοιχεία που με έκαναν να γουστάρω αυτή τη μπάντα.
Tα highlights, προς το παρόν, είναι το ανατριχιαστικό από κάθε άποψη In The Ruins (Now we stand in the ruins and the morning is cold there’s nobody home anymore ), το ψυχεδελικό, αλα Planet Caravan, Vanishing ( με το μπάσο του Geezer στην εισαγωγή να κλέβει την παράσταση), το βαρβάτο A Vampire’s Demeanor, το φανταστικό Three Fates…καλά όλα γαμάνε. Σίγουρα λείπουν τα πιο americana στοιχεία που έφερνε ο Hinds αλλά όχι σε σημείο που να πεις ότι ο δίσκος χάνει κάπου σε σχέση με τα προηγούμενα.
4 Likes
Εκεί έχουν/έχει χωρέσει Who Are We?, Cornucopia, Lord of this World…
Unpopular opinion, εμένα με χαλούσαν ενίοτε αυτά τα στοιχεία… εγώ είμαι αρκετά ενθουσιασμένος με το νέο κεφάλαιο που ανοίγουν με αυτόν τον Βραζιλιάνο πιτσιρικά στα πλήκτρα. Νομίζω ότι χρειαζόντουσαν εδώ και κάμποσο καιρό μια νέα δημιουργική πνοή και οι 2 νέοι παίκτες, ίσως τους τη δώσουν.
2 Likes
Στο Vanishing επίσης έχεις σόλο στα πλήκτρα βγαλμένο απευθείας από το Welcome to the Machine …
Χωρίς να θέλω να εκφράσω απόψη για τον δίσκο ακόμα:
- Πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό, είναι ότι χωρίς Hinds, ο ήχος έχει καθαρίσει πολύ(δεν το λέω ουτε για καλό, ούτε για κακό).
- Πολύ ωραίες οι Hunter-era αναφορές στον ήχο τους.
- Ωραία τα πλήκτρα στις περισσότερες των περιπτώσεων (πχ το solo στο Barbarians Blood είναι παντελώς αχρείαστο) - ταιριαστές επιλογές ήχων που έχουν δείξει από παλιά ότι αν υπάρχει κάτι σε πλήκτρα, έστιαζουν στα 70ς.
- Μέχρι πριν μάθω ότι ο Geezer παίζει στην εισαγωγή του Vanishing (2 post πάνω δηλαδή), είχα την εντύπωση ότι η εισαγωγή του είναι αχρείαστη. Συνεχίζω να πιστεύω το ίδιο.
1 Like
Περιεργο, νομιζα οτι δεν γουσταρεις καθολου Leprous.
Μην μολύνεις το τοπικ σε παρακαλώ, με έπιασε χασμουρητό και μόνο που διάβασα το όνομα
Ο καινούριος δίσκος καταφερε να με κανει να αρνουμαι να ακουσω οτιδηποτε αλλο αυτες τις μερες.
Μιλάμε εντωμεταξύ για μια μπαντα που δυσκολα με κερδιζε ολα αυτα τα χρόνια…
Μπραβο για μενα εχει ηδη σκαρφαλωσει στα τοπ της χρονιάς.
1 Like
Πήρα το χρόνο μου με το Marrow Deep και με αποζημίωσε. Είναι περιττό να πούμε πόσο κομβικός δίσκος είναι για την πορεία τους σαν σχήμα. Πέρα από τις απώλειες που βίωσαν (και παράλληλα εξ’ αιτίας αυτών) είναι το μεγαλύτερο διάστημα μεταξύ κυκλοφοριών. Η αποχώρηση και εν τέλει ο θάνατος του Brent μοιραία θα άλλαζε την πορεία τους.
Για εμένα εδώ έρχεται η πρώτη καλοδεχούμενη αλλαγή. Οι κιθάρες του Nick Johnston φέρνουν διαφορετικά στοιχεία με υβριδικό picking, το πλούσιο legato του (δηλαδή η έμφαση στο τάστο αντί για το picking) και κυρίως οι bluesy χρωματισμοί που εισάγει στον ήχο τους. Ναι, τα στοιχεία που έφερνε το Brent δεν αναπληρώνονται και σωστά πήγαν σε διαφορετική κατεύθυνση. Το δεύτερο φυσικά είναι τα πλήκτρα που αναδυκνείουν τις psych και prog επιρροές του Marrow Deep.
Και νομίζω πως εν τέλει αυτό με κέρδισε. Οχι δηλαδή τα πιο άμεσα και heavy σημεία του που εν πολλοίς ανοίγουν το δίσκο. Όχι πως τα βρίσκω αδύναμα. Εκεί τα πλήκτρα κυρίως δίνουν ακουστικό ενδιαφέρον στο background (σχεδόν σαν δειλά πρώτα βήματα) και μας συστήνονται μέχρι να έρθει το Snakes For Dinner και να πάρουν κάπως πιο εξέχωντα ρόλο.
Από εκεί κι έπειτα, κάθε γύρισμα του βινυλίου τους δίνει περισσότερο χώρο και ανέβαζει το αποτέλεσμα στα αυτιά μου. Από το Out Like A Lamb με το υπέροχο bluesy solo, τον Brann να βρίσκει την ισορροπία μεταξύ σύνθετων θεμάτων που δίνουν βάθος χωρίς να επισκιάζουν, στις αντιθέσεις του In The Ruins (σπάω το κεφάλι μου τι μου θυμίζει το εισαγωγικό ριφ) με τις heavy κιθάρες και τα mellow φωνητικά, στις γουστόζικες αλλαγές ρυθμού του Golden Spires για να φτάσουμε στην κορύφωση–για μένα. Moth and Bone, The Vanishing, The Three Fates είναι εκεί που οι Mastodon συνεχίζουν να εξερευνούν, να προσθέτουν στον ήχο τους και να είναι επίκαιροι. Psych, prog, Sabbath, blues, stoner υφαίνονται μαζί για να δώσουν ένα εντελώς Mastodon αποτέλεσμα. Υπάρχει ένα εντελώς Diary Of The Madman πέρασμα στο The Three Fates πριν το ξέσπασμα που είναι σχεδόν στοιχειωτικό.
6 Likes
Συμφωνώ κι εγώ πως ο δίσκος ήθελε λίγο χρόνο για να κατασταλάξει μέσα μου. Σταμάτησα να τον ακούω για λίγες μέρες γιατί ένιωθα ότι τον έκαιγα, και επέστρεψα με πιο καθαρά αυτιά εχθές. Δεν τον θεωρώ τον καλύτερο Mastodon δίσκο εδώ και δεκαετίες - το “Hushed and Grim” μου το έδωσε αυτό. Είναι, όμως, ίσως ισοδύναμο στην μέση της (φανταστικής και αψεγάδιαστης) δισκογραφίας τους με το “Emperor of Sand”, για πολύ διαφορετικούς λόγους.
Έχει τα μείον του - και περισσότερα σύντομα με το κανονικό κείμενο - αλλά συνολικά επιβεβαιώνει ότι οι Mastodon δεν έχουν ούτε έναν δίσκο κάτω του “πάρα πολύ καλού”.
Το “Out Like a Lamb” ξεκίνησε σαν ένα αδιάφορο κομμάτι για μένα, αλλά διαβάζοντας τους στίχους, τον τρόπο που τραγουδά ο Sanders, και με το σόλο του Johnston να κάνει παπάδες, έχει αρχίσει πια και γίνεται απ’ τα αγαπημένα μου.
Edit: κι η στιγμή της αλήθειας
8 Likes