Είχα αποφασίσει συνειδητά να απέχω από αυτή τη συναυλία. Οι Megadeth και οι Sepultura είναι τεράστιες αγάπες μου. Ο Mustaine για 'μένα είναι ίσως ο μεγαλύτερος riff master στο metal. Οι Sepultura της Cavalera εποχής είναι τόσο μεγάλη αδυναμία που δύσκολα περιγράφεται.
Παρολαυτά, η απόφαση να μην πάω είχε χαρακτήρα “Θέλω να κρατήσω στο μυαλό μου τις καλές αναμνήσεις από προηγούμενες κορυφαίες εμφανίσεις τους και ας μην τους δω τώρα στις τελευταίες περιοδείες τους, γιατί ο χρόνος μπορεί να τους προδώσει και η τελική ανάμνηση να είναι άδικη”. Είχα πολλά τέτοια ποιητικά στο μυαλό μου.
Τελικά πήγα. Ο 15χρονος εαυτός μου δε μου επέτρεψε να το χάσω. Sylosis δεν πρόλαβα, αν και μου αρέσουν δισκογραφικά. Ωραία πέρασα με τους δυο μεγάλους της βραδιάς. Βέβαια τους έχω ξαναδεί και σε πολύ καλύτερες βραδιές. Η προηγούμενη εμφάνιση των Megadeth ήταν κατά πολύ ανώτερη. Και για αυτό, παράγοντας ήταν ο ίδιος ο Mustaine. Χτες φωνητικά μουρμούραγε σε όλη τη συναυλία, πράγμα που επηρεάζει και το κοινό. Μου έδειχνε άνθρωπο που θέλει αλλά πλέον δε μπορεί. Και ενώ του έχω τεράστιο σεβασμό μουσικά, χτες δε σκέφτηκα να μπω σε κάποιο pit για χάρη κάποιου ύμνου που έχει γράψει. Χτες τον έβλεπα και σκεφτόμουν ότι μεγαλώνουμε και μάλλον έφτασε η εποχή που οι παιδικοί μας “ήρωες” φεύγουν. Και όταν φύγουν αυτοί ποιος θα ακολουθήσει; Ήταν μια νοσταλγική βραδιά, παρά πωρωτική.
Στα των Megadeth, η μπάντα είναι μηχανή. Εξαιρώντας τη μηδενική φωνή του Mustaine πλέον, τα υπόλοιπα ήταν 10/10. Ο Φινλανδός είναι ίσως ο καλύτερος κιθαρίστας που έχει περάσει από τη μπάντα, ήταν τόσο άνετος ο κ@ριόλης, δεν του έφυγε μισό bend.
Κορυφαίο τρολάρισμα τα Mechanix/Ride the Lightning χωρίς ούτε παύση ανάμεσα το ένα από το άλλο. Δύο παρατηρήσεις για αυτά τα δυο τραγούδια, μιας και είναι ας πούμε… κάποιας άλλης μπάντας:
-
Το Mechanix δε θα γίνει ποτέ Four Horsemen. Και αν για κάποιους το Ride the Lightning είναι B Tier τραγούδι (όχι για εμένα), τότε αντίστοιχα το Mechanix είναι D Tier τραγούδι στους Megadeth, όταν το Four Horsemen είναι A Tier τραγούδι στους Metallica, για έναν λόγο - ο λόγος λέγεται Lars Ulrich. Το live το απέδειξε.
-
Το solo του Ride the Lightning χτες παίχτηκε ζωντανά καλύτερα από ό,τι έχει παιχτεί από άνθρωπο ever.
Μία ώρα και ένα τέταρτο είναι λίγο για headline μπάντα μεγέθους Megadeth. 4 τραγούδια από τον τελευταίο δίσκο (που προωθείς, οκ) και ΚΑΝΕΝΑ από Youthanasia στην αποχαιρετιστήρια περιοδεία σου, αγγίζει τα όρια του εγκληματικού.
Στα των Sepultura, να πω ότι δεν είμαι ιδιαίτερα fan της δισκογραφικής εποχής Green. Έχω ακούσει όλους τους δίσκους τους μαζί του. Όσες φορές τους έχω δει είναι με Green. Καλύτερη πιθανότατα η πρώτη που τους είχα δει στο Ρόδον το 2004. Έβραζε και το αίμα μου τότε, τους περίμενα “μια ζωή” για να τους δω. Νομίζω είχε προηγηθεί και live των Soulfly το 2004. Ή έπαιξαν μετα από τη συναυλία των Sepultura. Σπουδαίες συναυλιακές εποχές εκείνες για εμένα.
Η ειρωνία; Η πλειοψηφία ζητάει τη μπαντα και τα τραγούδια-ύμνους των πρώτων 10 χρόνων, ενώ τα επόμενα 30, παρόλο που ήταν τίμιοι και ψάχνονταν καλλιτεχνικά, ε όσο και να χτυπάνε τον κώλο τους κάτω, όσο άδικη και να είναι η ζωή, όσο δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο, ο Max Cavalera μάλλον σκατά έπιανε και χρυσό τα έκανε. Να πούμε το αυτονόητο; Live θέλεις και δεύτερη κιθάρα ρε άρχοντα Kisser. Είσαι τεράστιος, είσαι αγαπημένος, αλλά μόνος σου δε βγαίνει η δουλειά, σόρρυ, ε. Τώρα είναι αργά, τι να λέμε τώρα. Εκεί χάσατε ομαδικώς. Η μπάντα επί Max στα live ήταν οδοστρωτήρας, με μια κιθάρα δε βγαίνει, όσο καλά και να παίζετε. Αν παίζατε punk να το συζητούσαμε. Παρολαυτά, γαμώ έπαιξαν οι Seps, και τα moshpits άνοιξαν αβίαστα και ήθελα να μπω σε αυτά - δε μπήκα - και τραγουδήσαμε/ουρλιάξαμε, και όλα. Ο Green συμπαθέστατος όπως πάντα, αλλά τον άλλο τον ρεμπεσκέ πότε δε θα τον φτάσει δυστυχώς. (Ο οποίος πρόπερσι με Soulfly που είχε έρθει γελάγανε και τα τσιμέντα από την άλλη. Τώρα δεν ξέρω αν έχει ξαναστρώσει). Ο Παύλος ωραίος (έμαθε μπάσο πλέον), ειρωνικό επίσης ότι είναι το μοναδικό original μέλος. Ο νέος drummer ήταν φοβερός, δεν ξέρω γιατί σας έλειψε ο Casagrande, έχει γίνει και λίγο μόδα αυτό με τον Casagrande, γαμάει δε λέω, αλλα δεν ανασταίνει μπάντες ένας drummer μόνος του. Έχεις Kisser μπροστά, ποιος Casagrande τώρα…
Ωραία περάσαμε, δεν τρελάθηκα ιδιαίτερα από άποψη ποιότητας, όσο μεγαλώνω γίνομαι και πιο δύσκολος, πιο πολύ μου άγγιξε ευαίσθητες χορδές το event ότι όλα τα καλά τελειώνουν κάποτε… Και πως τελειώνουν κιόλας… Ο χρόνος φθείρει… Οι τύποι που είχαμε στις αφίσες στους τοίχους μας που με τα τραγούδια τους καταδίκαζαν το διεφθαρμένο σύστημα τώρα παλεύουν με την αρθρίτιδα… Για το σύστημα ας το αφήσουμε καλύτερα. Respect όπως και να έχει.
