Εντάξει οι Slayer επηρέασαν όλον τον ακραίο ήχο, τι να λέμε, οι Megadeth είναι άλλη φάση εντελώς
Οι Slayer ειναι πρωτοι στο θρασοχωριό και οι Megadeth τελευταίοι (kind of) στη μεταλλοπόλη.
Ειχα ξεχασει οτι τους ειδα και στο Big 4, ίσως την πιο ωραία φορά που τους είδα.
4 Likes
Αυτο μπορει να ισχυει, τουλαχιστον το πρωτο μισο (θα εβαζα τους Megadeth σιγουρα πανω απο την μεση, ενω στα 90ς ηταν στο προεδρικο συμβουλιο μαζι με 3-4 μπαντες ακομα το πολυ), αλλα ακομα κι ετσι να ειναι… χιλιες φορες να ζει κανεις στην μεταλλοπολη απο οτι στο θρασοχωριο 
1 Like
spotify now
1 Like
Αν θα έβγαζαν τελευταίο δίσκο οι Slayer θα ήταν ανάποδα τα πράγματα υποθέτω. Έχουν να βγάλουν κάτι καινούριο 10 χρόνια.
Σπουδαίες μπάντες και οι δύο
1 Like
Καλά δεν νομίζω πως οι Slayer πουλούσαν περισσότερο από τους Megadeth ποτέ τους. Αλλά ναι είναι άλλη φάση εντελώς.
Live τους είδα μόνο Σοφια το 2010 που κυκλοφόρησε και το dvd. Εμένα μου φάνηκαν εξαιρετικοί, ειδικά εκτελεστικά ήταν σίγουρα η καλύτερη μπάντα. Φωνητικά live όμως είναι μεγάλο μείον δυστυχώς. Αν μάλιστα δεν βοηθήσει και ο ήχος τότε άστα να πάνε.
Ξέθαψα παλιό hammer, απρίλιος ΄88 και κριτική So Far, So Good. Στην αρχή της κριτική και αναφερόμενος στο προηγούμενο άλμπουμ της μπάντας ο συντάκτης γράφει
“…και στο Peace Sells να παίζουν h.m. με καλά γενικά αποτελέσματα αλλά μάλλον λίγο μονότονα και επίπεδα αφού έλειπαν οι πολύ καλές συνθέσεις που θα ξεχώριζαν.”
Είμαι σχεδόν σίγουρος ότι εκεί στα τέλη των 80s οι Slayer πουλούσαν περισσότερο από τους Megadeth. Αυτό πρέπει να αντιστράφηκε στα 90s, όταν οι Megadeth φλέρταραν ακόμα και με την πρωτιά στα charts (αν δεν κάνω λάθος το Countdown είχε φτάσει και Νο. 2) ενώ οι Slayer είχαν μπει σε μια σχετική στασιμότητα - επηρεασμένοι υποθέτω και από το πλήγμα της αποχώρησης του Lombardo, τη δραματική συρρίκνωση της δημοφιλίας του thrash κ.λπ.
4 Likes
Tρίζουν τα κόκκαλα του μακαρίτη.
3 Likes
θα ορκιζόμουν ότι τον είδα σαν zombie, να ανεβαίνει τρέχοντας πριν λίγο την Ιερά Οδό και να φωνάζει κάτι σαν “stammmaaarggggg_v2222222… must.eat.braaaaaains”
Summary
3 Likes
Εχω δει Megadeth 5 φορές, δυστυχώς η τελευταία είναι 10 χρονια πριν. Τελευταία ήταν αρκετές φορές support (και μάλιστα εσχάτως στους Disturbed που για τους γνωστούς λόγους προσπέρασα).
Πάντα ήταν hit or miss. Απο εξαιρετικοι στο Download του 2016, απαράδεκτοι σαν headliners το 2015 (περιοδεύοντας για το Dystopia, έπαιξαν ένα κομμάτι από το δίσκο, 14 συνολικά σε σκάρτα 70 λεπτά με το Dave να είναι σε επιεικώς κακή μέρα και τους Lamb of God να τους παίρνουν το σκαλπ), μέχρι ΟΚ με Big-4 το 2011 και αρκετά καλοί το 2010.
Οι Slayer ήταν πάντα σταθεροί λαιβ. Πότε δεν είχαν μεταπτώσεις οπότε τους είδα.
Having that said, δε νομίζω πως οι Megadeth δεν έφτασαν όσο ψηλά μπορούσαν. Έχουν βγάλει ένα τοπ-10 μέταλ δίσκο όλων των εποχών, έχουν πουλήσει τα κέρατα τους και λαιβ γέμιζαν πάντα μεγάλους χώρους για τα δεδομένα του μέταλ. Στάδια δε θα γεμίσουν ποτέ άλλα στάδια στο μέταλ γεμίζουν 2-3 μπάντες έτσι κι αλλιώς.
4 Likes
Δεν πιστεύω σε ιερά τέρατα αλλά σε εργάτες της μουσικής!
Priestας εδώ. Κ ο halford έχει δήλωσει το ίδιο
Συγγνώμη αλλά δεν στέκει σύγκριση μεταξύ Slayer και megadeth. Ανόμοια πράγματα. Είναι σαν να συγκρίνεις Μπεκενμπάουερ με Κρόιφ.
Επίσης από ποτέ είναι καλύτερη μια μπάντα εφόσον έχει πουλήσει πιο πολύ;
Επίσης όσο πιο ακραίο είναι το άκουσμα τόσες λιγότερες θα είναι κ οι πωλήσεις σε σχέση με κάτι πιο εμπορικό. Θα μπορούσαν ποτέ πχ οι Death να είναι μεγαλυτεροι από τους maiden??
1 Like
Κανεις δεν ειχε δει Megadeth το '97 ρε;
6 Likes
Ριζούπολη με Grip inc?? Αυτό είναι;
Ναι. Εκει εγω θυμαμαι οτι ειχαν γαμησει παντως 
. Το 2001 επισης ηταν πολυ καλοι. Το 2010 στο Big 4 οι λιγοτερο καλοι της ημερας. Το 2011 στο Big 4 που ειχαμε δει με Κιου ο Μαστουρεην ηταν κρυωμενος, κατα τα αλλα ηταν μια χαρα. Την τελευταια φορα ηταν ανελπιστα καλοι. Μαλλον εχω χασει τις μεγαλες μουφες τους.
3 Likes
Μιας και λέτε για τη σκηνική παρουσία των Megadeth, να σας θυμίσω τι βιρτουοζιτέ μουσική παίζουν συνεπώς, το να χοροπηδάνε επί σκηνής και να κάνουν σόου, δεν ξέρω κατά πόσο είναι εφικτό, ας είμαστε ειλικρινείς, καμιά γκριμάτσα πορωσης στα σολίδια και μέχρι εκεί, δεν είναι όπως τον γνωστό κοντό όπου αλλάζει 50 φάτσες το δευτερόλεπτο.
Ίσως είναι και στην ιδιοσυγκρασία του MegaDave να είναι πιο “βαρύς” και δε θέλει πολλά πολλά εφέ
5 Likes
Ωραια συζητηση. Δεν θυμαμαι ποσες φορες τους εχω δει, μαλλον 3. Προπερσι παντως ηταν πολυ καλοι και ευχαριστηθηκαμε το λαιβ. Αν ειχε βαλει και ο μλκς ο Γκος το καλαθι, θα ηταν ολα πολυ πιο ομορφα, αλλα νταξ, περασαμε υπεροχα εστω κι ετσι.
Ακουσα τον δισκο 1-2 φορες, καθως δεν ειμαι κανενας μεγαλος φαν τους, μου φανηκε πολυ καλος. Θα επανελθω καποια στιγμη, οταν ακουσω περισσοτερο. Αυτη τη στιγμη παιζουν Halas, οποτε ο Προεδρος πρεπει να περιμενει λιγο τη σειρα του.
Ειλικρινης ερωτηση στο μεταξυ, επειδη δεν εχω καταλαβει τι γινεται: μπορουμε να ακουμε την αποψη των μουσικων ως πιο ειδικων για τον Λαρς ή οχι; Χαθηκα λιγο σε αυτο.
3 Likes
Αν συμφωνεί με τη δικιά μας, κανένα πρόβλημα.
7 Likes
Ως μουσικός, μπορώ να τοποθετηθώ. Με το παίξιμο του, ο Λαρς δεν έρχεται στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος, εξυπηρετεί και παίζει αυτό ακριβώς που χρειάζεται το κομμάτι, δεν θα τον έλεγα σολίστα, κάτι το οποίο είχαμε δει με τον Menza ας πούμε. Φυσικά και στηρίζει το κομμάτι και ο δεύτερος, το κάνει όμως με έναν πιο ενδιαφέροντα και πρωτότυπο τρόπο, υπάρχουν σημεία όπου αναδεικνύεται και ο ίδιος, δεν είναι μονότονο το παίξιμο του.
Γενικότερα, οι jazz influenced drummers (τους αναφέρω επειδή πολλοί ροκ/μεταλ ντράμερ έχουν ξεκινήσει από εκεί), έχουν πιο ενδιαφέροντα παιξιματα και πολύ όμορφα γκρουβ τα οποία, δεν βαριέσαι να ακούς, έχουν μια ποικιλία στο παίξιμο, fills άψογα. Πέραν του Menza (αν κάνω λάθος συγχωρέστε με, το παίξιμο του κάθε άλλο παρά γραμμικός είναι) τέτοια περίπτωση είναι και ο Lombardo. Γρήγορο παίξιμο, έχει όμως και το γκρουβ του, επηρεασμένος από τους λάτιν ρυθμούς. Και φυσικά, μην ξεχνάμε και τους ‘κλασικούς’ Ian Paice & Bill Ward, δε χορταινεις να τους ακούς.
Για να τοποθετηθώ για τον Λαρς, ναι, μια εποχή όντως είχε παίξιμο που ξεχώριζε, μετά όμως απλοποίησε την προσέγγιση του, χωρίς αυτό να είναι κακό απαραίτητα, φορές η γοητεία βρίσκεται στην απλότητα, χωρίς φυσικά να αναιρούμε και την επιδεξιότητα όπου υπάρχει σε άλλους ομότεχνους του, έκαστος στο είδος του συνεπώς, δεν έχει νόημα να ψηφίζουμε για τον χειρότερο η καλύτερο ντράμερ. Η κάθε μπάντα, έχει ήδη αυτόν τον οποίο θεωρεί ως τον καλύτερο, συνεπώς…