Ένα δωράκι από τα παλιά απ’ ότι φαίνεται…
6 Likes
Είμαι στα μισά και τολμώ να πω πως είναι πολύ καλό!
4 Likes
Θεϊκό ΕΡ. Κ μόνο το Angry Again να είχε
1 Like
Οι Megadeth ηταν στα ντουζενια τους εκεινη την εποχη, και εμπορικα, και καλλιτεχνικα. Φανταστικο το Hidden Treasures, και συμφωνω πως το Angry Again ειναι απο τα καλυτερα τους τραγουδια γενικα.
Τα Breakpoint και 99 Ways To Die επισης γραφτηκαν το 1993, και τελικα εμειναν απεξω απο το Youthanasia, αλλα και ποιο τραγουδι να αντικαθιστουσαν απο μια τελεια δισκαρα?
Τα 4 μπονους τραγουδια παντως που αναφερονται στα νεα για την κυκλοφορια αυτου του EP σε βινυλιο ειναι τρελο filler υλικο. Ενα radio edit του ατουλεμον, δυο ντεμο απο τραγουδαρες που μπηκαν στο Youthanasia τελικα, κι ενα demo για το New World Order, που το κρατησε ο Mustaine 15 χρονια στο ραφι για να μπει τελικα στο 13 μαζι με τα Black Swan και Millenium Of The Blind, τα οποια τα ειχε επισης γραψει στα 90ς. Μαλιστα το Millenium Of The Blind ειναι χτισμενο πανω στην ριφφαρα του 1000 Times Goodbye, και αρα κατι σαν εναλλακτικη εκδοση (πολυ χειροτερη κατ’εμε) του ιδιου τραγουδιου. Ενω ο Ellefson εχει πει πως και το Deadly Nightside ειχε γραφτει στα 90ς. Λογικο, αφου αποτελει ενα απο τα καλυτερα τραγουδια του 13.
Στα bonus τραγουδια του Youthanasia (γραμμενο την εποχη του Countdown) υπαρχει κι αυτο εδω, το οποιο το λατρευω:
7 Likes
Ο,τι εβγαζαν τοτε ηταν ολες κομματαρες τρελες. Το crown of worms το εχω σε promo baby-faced cd χαχα
2 Likes
Όσο περνάνε οι μέρες, είμαι σε φάση όπου σε σχεδόν καθημερινή βάση, θα ακούσω κάποιο κομμάτι από τον ομότιτλο δίσκο του συγκροτήματος, ενδεχομένως και ολόκληρο τον δίσκο, με εξαίρεση 1-2 κομμάτια που δεν μου έχουν κάνει το κλικ. Γενικά, έχει απίστευτα πιασάρικες μελωδίες ο δίσκος, είτε οργανικές, είτε φωνητικές.
Αφιέρωσα χρόνο να ακούσω δίσκους μετά το 2000, έχω αφήσει στην απ’ έξω για την ώρα United…, Endgame, Thirteen, Dystopia, The Sick… Έχω ακούσει κάποια κομμάτια από τους συγκεκριμένους δίσκους, όχι όμως ολόκληρα τα άλμπουμ.
Κάποια σχόλια για όσους δίσκους άκουσα:
The World Needs A Hero: Μου άρεσε ως άλμπουμ, έχει αρκετά καλό υλικό. Με ξένισε λίγο το τελευταίο κομμάτι του δίσκου, μου φάνηκε αρκετά φλύαρο και χωρίς ιδιαίτερο νόημα. Πολύ Ωραίο το εναρκτήριο κομμάτι, βγαλμένο από την Cryptic Writings εποχή, το Moto Psycho, το Promises, το Return To Hangar. Γενικά, έχει αρκετά κομμάτια που μου αρέσουν, δεν με ξένισε.
The System Has Failed: Είχα διαβάσει αποθεωτικά σχόλια για το συγκεκριμένο δίσκο. Δε λέω ότι δεν έχει τις στιγμές του αλλά όπως είπα, είναι στιγμές. Έχει λίγο ένα τσαμπουκαλεμένο vibe βγαλμένο από το Peace Sells σε σημεία αλλά οκ, δεν μπορώ να πω ότι ξετρελάθηκα, με εξαίρεση τα κομμάτια που ήδη έχουν αναφερθεί ότι ξεχωρίζουν. Ειδικά στα τελευταία κομμάτια, κάπου είχα ψιλοβαρεθεί.
Super Collider: Κι εδώ είχα διαβάσει πολλά hate comments. Ακούγοντας το, καταλαβαίνω το γιατί δεν έχει κάνει τόσο γκελ, είναι απλά βαρετό και φλύαρο, χωρίς να προσφέρει πολλά πολλά, δεν είναι τόσο το διαφορετικό ύφος που ξενίζει. Για να λέω του στραβού το δίκιο, χωρίς να λέει και πολλά αυτό το σχόλιο, το Super Collider δεν με ξενίζει τόσο όσο το Risk. Εδώ να πω ότι γενικά, θα ακούσω και τα AORάκια μου, τις popιές μου, με το Risk όμως, δεν τα κατάφερα και πολύ. Δεν είναι τόσο η αλλαγή ύφους το θέμα, όσο το ότι και τα τραγούδια από μόνα τους δε λένε και πολλά. Δε νοείται μετά από τους τέσσερις προηγούμενους δίσκους να βγάζεις αυτό το δημιούργημα. Θα μου πεις, ήταν τέσσερις δίσκοι, δεν τους λες και λίγους, δύσκολα τους ξεπερνάς, ας είμαστε ειλικρινείς.
Το Super Collider έχει κάποια καλά κομμάτια, ειδικά το ομότιτλο είναι αρκετά καλό κομμάτι. Highlight και η διασκευή του Cold Sweat, χωρίς να προσφέρει βέβαια κάτι καινούργιο…
Από κει και έπειτα, από τους υπόλοιπους δίσκους μετά το 2000, τα λιγότερα κομμάτια έχω ακούσει από την τριάδα United, Endgame, Thirteen. To Endgame έχει το δέλεαρ ότι είχε ως παραγωγό τον Andy Sneap, του οποίου τη δουλειά γούσταρα με Accept & Judas Priest συνεπώς, είναι ένα πρώτο θετικό δείγμα.
Για τους άλλους δύο δίσκους (United & Thirteen), δεν ξέρω τι να περιμένω…
4 Likes
Δεν ημουν ποτε μεγαλος φαν, καπου το εχω γραψει παραπανω, μαλλον λογω των φωνητικων του Ντειβ. Αλλα παντα τους σεβομουν. Επελεξα να μην γραψω για τον δισκο αν δεν του δωσω προσοχη. Του εδωσα. Εξαιρετικος. Με πολυ ωραιες ιδεες, τρομερα ριφ, και αναμφιβολα υπεροχα σολιδια. Εχει και φωνητικα απο τον Ντειβ. Τι να κανουμε; Ολοι κανουν μια δουλεια. Πολυ ωραια κυκλοφορια. Ακομη και το RTL ειναι καλο. Ενταξει, αναμφισβητητα θα υπαρχει συγκριση με το αρχικο, αλλα αξιοπρεπες ειναι. Ή συνηθισα τα φωνητικα του Ντειβ. Κατι απο τα δυο.
6 Likes
Αλήθεια γελάω… Όχι μαζι σου, αλλά με τον Mustaine…
Εμένα από την άλλη μου κάνει εντύπωση το ότι σου φανηκε “φλύαρο και ανούσιο”, και δε σου φάνηκε “η εισαγωγή είναι το Call of Ktulu” και στη συνέχεια το “Am I Evil?”… Γιατί αυτό ΕΙΝΑΙ.
Ειλικρινής απορία: δεν έχει τύχει να ακούσεις το “Am I Evil?” των Diamond Head, από τους ίδιους ή έστω από τους Metallica?
Αν υπάρχει λοιπόν στο ίδιο σύμπαν ένα τραγούδι όπως το “Am I Evil?” πώς γίνεται να πάρει κάποιος στα σοβαρά ένα τραγούδι όπως το “When”; Μόνο στο μυαλό του Mustaine μπορεί να υπάρξει εξήγηση που να βγάζει νόημα.
3 Likes
Το εχει ηδη εξηγησει, αφου εχει πει πως αποτελει φορο τιμης στους Diamond Head, που τον επηρεασαν και αυτον και την μουσικη του. Επισης, αν θυμαμαι καλα τον ειχε ρωτησει καποτε ενας Ελληνας συντακτης (Μετσαλ Χαμερ?) για την ομοιοτητα με το Call Of Ktulu και με το Am I Evil? και του ειχε πει οτι θα τον πεταξει απο το παραθυρο 
Οτι ειπε ο φυρερ τσιμιζδε.
Ειναι προφανεστατα και επιτηδευμενα να ριξει κι αλλο λαδι στην φωτια ο Mustaine, αφου ειδικα σε ολα τα 90ς περισσοτερο κοιτουσε τι κανουν οι Metallica και πως μπορει να βγαλει κατι στο ιδιο υφος αλλα καλυτερο αυτος, παρα να κοιταξει να φτιαξει το δικο του λεγκασι. Τελικα εκανε και τα δυο βεβαια (απλα ισως δεν εβγαλε ποτε κατι καλυτερο απο τους Metallica στο ιδιο υφος, αλλα αυτα ειναι και υποκειμενικα).
Εγω παντως να πω την αμαρτια μου, περα απο τα φοβερα Disconnect, Promises, 1000 Times Goodbye, Warhorse, Dread and the Fugitive Mind κτλ, γουσταρω ΚΑΙ το When. Ειναι αρκετα παρομοιο με τα Ktulu/Evil? ωστε να μου ξυπνησει συναισθηματα familiarity, και αρκετα διαφορετικο ωστε να μπορω να το ακουσω χωρις να γελασω (μειδιαζω ομως).
3 Likes
Αν όμως με ξαναπείς “φυρερ”, θα σε λέω QuintomScenazi.
4 Likes
Φυσικά και είναι εμφανείς οι ομοιότητες με την πρώτη αυτιά, με τα κομμάτια που αναφέρατε, αυτό όμως δεν αλλάζει την άποψη μου για το κομμάτι.
Πέραν αυτού του reference, πάλι δεν μου κάνει ιδιαίτερη εντύπωση ως σύνθεση, θα μπορούσα να ζήσω και χωρίς αυτό, πως το λέμε.
Μετά από το τελευταίο μήνυμα μου, άκουσα ακόμα δύο άλμπουμ της περιόδου μετά το 2000 και έρχομαι με τα σχόλια μου:
United Abominations: Θεέ και Κύριε! Τι δισκάρα είναι αυτή. Απίστευτα ριφφ, απίστευτες μελωδίες, απίστευτη όρεξη, μου κέντρισε το ενδιαφέρον. Αρκετά Maidenικό και Priestικό άκουσμα (κυρίως κιθαριστικά) το οποίο, με φτιάχνει κάργα. Σίγουρα ένα από τα καλύτερα άλμπουμ της δισκογραφίας τους. Εδώ, θαρρώ ότι οι Megadeth, έγραψαν αυτά τα κομμάτια, χωρίς να τους νοιάζει να ακολουθήσουν κάτι άλλο, έγραψαν όπως ακριβώς ήθελαν τα κομμάτια, με τον τρόπο που ήθελαν. Θυμίζει κάτι από τις παλιές τους δόξες, με την καλή έννοια, οι παλιοί καλοί βιτριόλικοι Megadeth εδώ όντως είχαν πράγματα να πουν…
Endgame Σύμφωνοι, μεγάλη υπόθεση το ότι εν έτει 2009, η μπάντα απέδωσε όπως απέδωσε, χωρίς να έχει χάσει την πυγμή και το τσαγανό της, απέδειξαν ότι το 'χουν ακόμα. Θα έλεγα όμως ότι είναι το Death Magnetic των Megadeth.
Θαρρώ ότι ο Mustaine για ακόμα μια φορά ακολούθησε τι έκαναν στο απέναντι στρατόπεδο και στα αυτιά μου, το Endgame ακούγεται ως ανακύκλωση, ήθελαν να δείξουν ότι μπορούν όπως τότε, κάτι το οποίο είχαν κάνει και οι Metallica ένα χρόνο πριν.
Δεν είναι κακός δίσκος, σε καμία περίπτωση, απλά μου φάνηκε πολύ ουδέτερος για δεδομένα Megadeth, δεν υπάρχει κάτι που μου έμεινε…
1 Like
Μια χαρα, κανει ριμα και με τον Αλμπερο Εσκεναζι
Παιδιά έβαλα να ακούσω σουπερκωλαηδερ αλλά όταν ξαφνικά ο πρόεδρος είπε “burn baby burn” , για κάποιο λόγο σκέφτηκα τον trump και το drill baby drill, και το κριντζ έφτασε σε τέτοιο σημείο, που το έκλεισα.
Όχι ρε Dave , όχι, σορυ, όχι
Θα βάλω τα άλλα που λέτε
2 Likes
Τα αγαπημένα μου, με σειρά κατάταξης:
Countdown to Extinction
Risk
The World Needs a Hero
Υouthanasia
Cryptic Writings
The System Has Failed
Megadeth
Rust in Peace
Endgame
The Sick, the Dying… and the Dead!
Peace Sells… but Who’s Buying?
Dystopia
Σπάνια ανατρέχω σε αυτά:
So Far, So Good… So What! (Κρίμα για το In My Darkest Hour)
United Abominations
Thirteen
Super Collider
Killing Is My Business… and Business Is Good!
3 Likes
Παρα πολυ τιμια λιστα! Καλως ηρθες.
1 Like
Επιστρέφω εδώ μετά την ακρόαση του Th1rT3en. Για να είμαι ειλικρινής, μου έκανε περισσότερο κλικ συγκριτικά με το Endgame, έχει πραγματάκια τα οποία μου κέντρισαν το ενδιαφέρον και μελλοντικά θα επανέλθω ακούγοντας το.
Έχει βέβαια κάποιες συνθέσεις των δεδοξασμένων 90s και ίσως γι’ αυτό μου έκανε κλικ ως δίσκος, έχει κάποια στοιχεία των καλών Megadeth.
Το Th1rT3en μου φαίνεται κομμάτι πιο μελωδικό συγκριτικά με το Endgame, είναι πιο κοντά στα γούστα μου. Το Endgame μου φάνηκε ως η προσπάθεια για ένα νέο Rust In Peace σε ύφος, χωρίς όμως να έχει κάτι αξιομνημόνευτο.
Επομένως, με τη μέχρι τώρα ακρόαση των δίσκων μετά το 2000, δεν μου έκαναν ιδιαίτερη εντύπωση Endgame & Super Collider. Δε λέω ότι είναι κακοί δίσκοι, απλά στα αυτιά μου είναι πολύ φλυαρία για το τίποτα, για ranking δεν θα κάνω ακόμα λόγο, σίγουρα πάντως μου έχει αρέσει ότι έχω ακούσει μέχρι τώρα, με εξαίρεση τα προαναφερθέντα άλμπουμ.
Απομένει η ακρόαση ολόκληρων των Dystopia & The Sick…
1 Like
Το Thirteeen μου άρεσε όταν βγήκε και μπορώ να πω ότι επανέρχομαι συχνά σε αυτό. Δεν είναι κάτι ουαου. Δεν έχει κάτι που να ξεχωρίζει κραυγαλέα, αλλά μου άρεσε (και μου αρέσει) η ομοιόγενέια του. Ακούγεται ολόκληρο ευχάριστα. Κάπου είχα διαβάσει ότι περιέχει παλιές ιδέες και τραγούδια, αλλά δεν ξέρω αν ισχύει. Στα του τελευταίου, το ακούω αρκετά συχνά και πάντα εντυπωσιάζομαι με την τριάδα του τέλους Obey the call (με Youthanasia vibes, κάπως hard rock, mid tempo, με φοβερή εισαγωγή και μελωδικό ρεφραιν) - I am war (με Priestiκο εναρκτηριο riff και σαφώς πιο heavy metal-ιζων) - The Last note (κομματάρα all the way).
Έχω την εντύπωση πως όσο περνάει ο καιρός, θα κερδίζει ακόμα περισσότερο κόσμο.
3 Likes
Έχοντας ακούσει ολόκληρους τους δίσκους μέχρι το Super Collider, χωρίς Dystopia & The Sick…, νομίζω ότι είχαν πολύ καιρό να κυκλοφορήσουν τέτοιο δίσκο, όπως τον τελευταίο.
Φυσικά και είχαν τις στιγμές τους και οι προηγούμενοι δίσκοι, εδώ όμως φαίνεται ότι βρήκαν τη φόρμουλα για να γράψουν πραγματικά πιασάρικο υλικό που σου κολλά με την πρώτη.
Η άποψη μου διαμορφώνεται ως εξής για τους μετά το 2000 δίσκους: Το System Has Failed, είναι μια φάση εκμοντερνισμού του ήχου, συνδυάζοντας κάτι από την παλαιά αίγλη. Έχει αρκετά hooks σε φωνητικές και μη μελωδίες τα οποία, δεν σε αφήνουν έτσι εύκολα. Ξανακουσα το δίσκο και τώρα ένιωσα να με καθηλώνει, φαίνεται ήθελε λίγο το χρόνο του.
Το System Has Failed, άνοιξε το δρόμο ηχητικά για το United Abominations, στα αυτιά μου, είναι μια φυσική εξέλιξη ο συγκεκριμένος δίσκος, χωρίς αυτό να είναι κακό. Γενικά, οι δύο αυτοί δίσκοι, είναι κλασικοί Megadeth, με πιο σύγχρονη ματιά, το United Abominations νομίζω είναι πιο κλασικοί Megadeth, το System είναι ελαφρώς διαφορετικό στυλ, πιθανόν επειδή ξεκίνησε και ως σόλο άλμπουμ του Mustaine.
To Th1rT3en από την άλλη, είναι αυτό που είπε ο φίλος από πάνω, δεν σου πέφτουν τα σαγόνια με την πρώτη ακρόαση, έχει ομως ευηχα στοιχεία, ακούγεται ευχάριστα και σίγουρα θα ξανακούσω. Για την ώρα, System & United μου έχουν κεντρίσει το ενδιαφέρον…
1 Like