Δεν νομίζω ότι μπορεί κανείς εκτός μπάντας να πει αν πρέπει ή δεν πρέπει να παιχτεί κάτι, ο καθένας ό,τι θέλει κανει και κρίνεται για αυτό.
Κατά τη γνώμη μου το ηλικιακό παίζει μεγάλο ρόλο. Νομίζω ότι πλέον όλες οι μεγάλες μπάντες (που τα βασικά μέλη είναι όλοι στα 60 το λιγότερο) προσεγγίζουν τα κομμάτια τους με τέτοιο τρόπο που να μην αποκλίνουν πάρα πολύ από την original εκτέλεση αλλά ταυτόχρονα να ανταποκρίνεται και με τις ικανότητές τους σήμερα. Με λίγα λόγια το βλέπουν καθαρά επαγγελματικά.
Πχ πόση σχέση έχει το Master of Puppets του Seattle το 1989 με τις σημερινές live εκτελέσεις; Κι απ’ την άλλη, θα μπορούσαν να το παίζουν αυτό και τα υπόλοιπα όπως πριν 30-40 χρόνια; Προφανώς και όχι.
Τους λείπει αρχικά η καύλα που είχαν αλλά και οι αντοχές. Οπότε κάνουν έναν συμβιβασμό τον όποιο κάνουμε και εμείς ως θεατές για το τι να περιμένουμε βλέποντάς τους.
Nα πούμε πάντως ότι ο Χετ ειναι από τους πολύ λίγους που δούλεψε τη φωνή του και βελτιώθηκε με τα χρόνια. Δεν αφέθηκε στο “μεταλ ρεεεε” - ο Χετ του Ride ειναι αλλος από τον Χετ του Load.
Ο μαστέην από την άλλη, πάντα ο ίδιος σκίουρος, και γι αυτο τον αγαπάμε.
Πάντως, έβγαλαν δίσκο οι Megadeth που έχει κι άλλα τραγούδια πέραν της διασκευής σε Metallica.
Εγώ ως οπαδός της 90s περιόδου - που δεν βρήκα ιδιαίτερο ενδιαφέρον ή κάτι τόσο σπουδαίο στο προηγούμενο άλμπουμ - το ευχαριστήθηκα περισσότερο αυτό εδώ. Ως εκεί. Αλλά μια χαρά είναι και το “ως εκεί”.
Να πω και εγω μερικα επιγραμματικα, μιας και ειχα το προνομιο να ακουσω το αλμπουμακι νωρις.
Λαμβάνοντας υπόψη το οτι το προηγούμενο το θεωρώ μεγάλο σκουπιδοδίσκο, αλλά το Dystopia πχ το ειχα απολαυσει πολυ οταν ειχε βγει, να πω πως για ξεροκεφαλο, ιντριγκαδορικο (λεμε τωρα) φιναλε, το ‘Μegadeth’ είναι ένας μια χαρά δισκος με replay value μονο για τους αυστηρά οπαδούς. Δεν θα μπορουσε ομως να ειναι και τιποτα αλλο, έτσι;
Προσωπικά εκτίμησα που έκανε πέρασμα από πολλές φάσεις της καριέρας του ο ΜπάρμπαΝτέηβ, δεν παιζει και κακοθρας αλλά πιο 90ς, και οκ μπορει τα περισσοτερα κομματια να θυμιζουν άλλες στιγμες, αλλά αλήθεια τι απαιτήσεις έχουμε από ένα φινάλε μιας '80s metal μπάντας;
Οπότε, θα πω πως αυτό το ταξίδι που κάνει ο δίσκος τόσο νοσταλγικά όσο περιγράφει και ο Χρήστος στην κριτική του, έχει την χάρη του και δουλευει ως ενα βαθμο. Με εξαίρεση το τελευταίο, άθλιο κομμάτι του άλμπουμ. Και ωραίο που κλείνει με μια διασκευή back to the beginning, έτσι ως μπόνους.
Ήθελα ένα κομμάτι στυλ '00s Megadeth επιπέδου “Die Dead Enough”, και όχι τόσο στακάτα μέρη, αλλά more than welcome.
Πάντως θα πω πως μου θύμισε περισσότερο το “13” από άλλα άλμπουμ τους.
Πολύ γουστάρω την… “ολιστική” προσέγγιση σου όταν συγκεκριμένα συγκροτήματα βγάζουν κάτι καινούριο και το αναρτάς όχι μόνο στο “Τι ακούτε τώρα”, αλλά και στο σχετικό τόπικ, και ενίοτε και στις “Νέες κυκλοφορίες 202Χ”, μη τυχόν και το χάσει κάποιος ενδιαφερόμενος!
Αυτό, το τι να περιμένεις απο τον Χ,Ψ καλλιτέχνη 20-30 χρόνια μέσα στην καριέρα του. metallica - 5o, Painkiller -δε θυμάμαι καν τι είναι, Seventh Son, προφανές, Saxon Unleash the beast. Μια χαρά μπορείς στον 20 σου δίσκο να γ@μάς. Έμπνευση λέγεται. Δεν λέω να κλάνουμε την κάθε μπάντα αν βγάλει κάτι μέτριο, αλλά υπάρχουν και μπάντες που το μέτριο είναι ΚΑΛΟ. Λχ Kreator για μένα είχαν και τα κάκαλα 2 φορές να ρισκάρουν την καριέρα τους, και το μυαλό να το παίζουν σείφ, έκτοτε - αλλά με σχετικά ψηλά στάνταρτ
Με αφορμή τις (αρκετές) ακροάσεις που έχω ρίξει στον νέο δίσκο, έβαλα μετά από χρόνια να ξανακούσω τα The System Has Failed και Endgame. Μιλάμε για υποτιμημένες δισκάρες, όχι αστεία. Τα έχουν όλα.
The System Has Failed : Σχεδον σιγουρα ο καλυτερος δισκος των Megadeth σε αυτην την χιλιετια. Κραταω μια πισινη γιατι με αφορμη την κυκλοφορια του τελευταιου τους δισκου, εριξα αρκετες ακροασεις προσφατα στο The World Needs A Hero, και θυμηθηκα γιατι ΑΥΤΟ ειναι μαλλον το πιο υποτιμημενο τους αλμπουμ.
Endgame : Απιστευτη μετριατζα. Εχει 4 παρα πολυ καλα τραγουδια για τα δικα μου τα γουστα (This Day We Fight, The Hardest Part of Letting Go… Sealed with a Kiss, Head Crusher, The Right To Go Insane), αλλα το υπολοιπο μου ειναι πληρως αδιαφορο. Οκ, δεν το βαριεμαι οσο οικτρα οσο το United Abominations, και με βαση το τι εχουν βγαλει τα τελευταια 10 χρονια ισως τελικα το Endgame να μην ηταν ΤΟΣΟ κακο πια, αλλα οταν βγηκε ηταν ο δευτερος σερι δισκος στον οποιο ο Mustaine επαιζε μεταλ της σειρας, και αρα με ειχε απογοητευσει παρα πολυ.
Το “System…” ήταν απ’ τα πρώτα άλμπουμ που αγόρασα, αν και πρέπει να έκανα τη μλκία να το προτιμήσω έναντι του “Rest…” μάλλον λόγω τιμής, δεν θυμάμαι και καλά.
Ωστόσο, “Kick The Chair”, “Back In The Day”, “The Scorpion”, “Blackmailing The Universe” ήταν καταλυτικά κομμάτια για να αρχίσω να ψάχνομαι με πιο μέταλ ακούσματα ενώ εκείνη την περίοδο άκουγα κατά βάση ροκ.
