Θα κρατούσα το systems και στην θέση του endgame θα έβαζα το the world needs a hero. Δεν ξέρω μ αρέσει πολύ ακόμα αυτός ο δίσκος
Λίγο που άκουσα το καινούριο άλμπουμ του Dave, μου άρεσε. Δηλαδή παρότι κανένα κομμάτι του δεν χωράει σε best of της μπάντας - εκτός ίσως του Ride the Lightning
- όλα είναι αρκετά πάνω από την βάση και γενικά περνάς καλά κατα την ακρόαση του, εγώ τουλάχιστον που δεν είμαι και κανας φανατικός Megadeth-ας για να έχω απαιτήσεις.
Μετά από αρκετές ακροάσεις να κάνω και γω μια ψύχραιμη (οπαδικη) τοποθέτηση .
Χωρίς τα τραγούδια να είναι τίποτα αριστουργήματα όλα έχουν να πουν και κάτι.
Τι έχουμε εδώ? Ότι είναι Megadeth.
Θέλεις thrash θέλεις heavy το χεις
Θέλεις αλητεία θέλεις μελωδία εδώ είναι.
Θέλεις ριφαρες θέλεις σολαρες παρτες.
Και νομίζω ότι αυτός ήταν ο σκοπός του Προέδρου να μας δώσει τι ήταν οι Megadeth όλα αυτά τα χρόνια.
Από εμένα είναι Ναι.
Σκέψεις μετά τη πρώτη ακρόαση:
-
Εκτός από 2-3 (Another Bad Day, Made to Kill, ίσως Let There Be Shred) τα υπόλοιπα μου άρεσαν.
-
Μου φάνηκε λιγότερο τεχνικός και πιο αργός δίσκος συγκριτικά με την υπόλοιπη δισκογραφία. Πιο heavy παρά thrash.
-
Η διασκευή του Ride the Lightning δεν πρόσθεσε ούτε αφαίρεσε τίποτα από το κομμάτι. Μου φάνηκε αχρείαστη αν και είχε τη πλάκα του να το ακούς από Mustaine. Νομίζω αντί να μπει στο δίσκο θα ταίριαζε να το παίζανε στη τελευταία συναυλία όταν δεν το περιμένε κανείς. Να είχε και το boost μιας ζωντανής εμφάνισης.
-
Γενικά ο δίσκος δεν προσθέτει κάποια νέα κορυφή στη δισκογραφία τους αλλά θεωρώ είναι ένα album που θα επιστρέφεις μελλοντικά.
Κατά πρώτον, να πω ότι δεν είμαι ο σούπερ ντουπερ φαν του συγκροτήματος, έχω ακούσει ομως τα όσα έπρεπε να ακούσω.
Πολύ δυνατό τo Tipping Point, η διασκευή του Ride The Lightning, στην ουσία είναι ένας φόρος τιμής, δεν είναι κάποια κοσμοϊστορική διασκευή, απλά πάει full circle ο Mustaine, Back To The Beginning που μας είπε και ο Ozzy το καλοκαίρι.
Στα αυτιά μου, είναι το πώς θα το απέδιδαν οι Megedeth ως δικό τους κομμάτι, έχει την ηχητική τους ταυτότητα κατ’ εμέ, τον τρόπο παιξίματος τους κτλ…
Πολύ καλός δίσκος που ηχητικά περιέχει στοιχεία από όλες τις περιόδους της μπάντας. Ένα αξιοπρεπές φινάλε από ένα καταπληκτικό συγκρότημα.
Btw και αυτό το bonus track πολύ καλό είναι:
Καλή η κουβέντα για τον τελευταίο (; ) δίσκο που βγαίνει υπό το όνομα των Megadeth και την επερχόμενη τελευταία (ερωτηματικό και εδώ!) περιοδεία, ας θυμηθούμε όμως ότι πριν από 38 χρόνια, τέτοιες μέρες, κυκλοφόρησε το So Far So Good… So What που μπορεί να είναι το λιγότερο καλό από τα 6 πρώτα, όμως έχει και αυτό τις πολύ δυνατές στιγμές του!
Οτι δηλαδη το Cryptic Writings ειναι χειροτερο?
Αρκετα μεγαλη μουφα το SFSGSW. Εχει μεσα 2-3 τραγουδια που ειναι φανταστικα, αλλα το υπολοιπο περασε και δεν ακουμπησε. Εγω θα ελεγα πωςς ειναι το χειροτερο απο τα 10 πρωτα, καθως προτιμω πανευκολα και το Cryptic (που ειναι απο τα καλυτερα τους αλλωστε), αλλα και τα Risk, The World Needs A Hero και The System Has Failed.
Παραδόξως το So far , ειναι το αλμπουμ που ακουω πιο συχνα απο Megadeth .
Το γεγονος οτι ειναι πιο ακατεργαστο/χυμα, μου κανει πιο δελεαστικο να το ακουω (ειδικα απο τη στιγμη που τα υπολοιπα 80s-90s, τα εχω ακουσει παλαιοτερα παρα πολλες φορες).
Μια χαρά είναι το So Far, αν δεν είχε και αυτή τη μαλακία τη διασκευή (που είναι το cringe το ίδιο) παίζει να το είχα και ψηλότερα από άλλα τους που θεωρούνται ανώτερα γενικά.
Το “So Far…”, είχε την ατυχία να βρίσκεται ανάμεσα σε Peace Sells & Rust In Peace, ίσως γι’ αυτό φαίνεται πιο έντονα ως ο αδύναμος κρίκος του σερί…
Λοιπόν ας γυρίσουμε στο παρών. Είχα ψιλοξενερωσει λίγο με το Let There be Shred που είχε βγει ως single γιατί ήταν μέτριο.
ΕΥΤΥΧΩΣ το τραγούδι αυτό είναι ίσως το χειρότερο του δίσκου!!
Για μένα ο δίσκος έχει κάποιες κομματαρες όπως τα tipping point, obey the call, i am war, the last note και φυσικά το Hey God.
Είχα καιρό να ακούσω αυτή την γκρουβα των τριών after rust in priece δίσκων και κυρίως του youthanasia.
Ο δίσκος είναι κάτι παραπάνω από τιμιοτατος. Και μην ξεχνάμε, ένας απλά καλός Megadeth δίσκος είναι καλύτερος από το 90% όσων θα βγουν φέτος
Άκουσα τον δίσκο παραπάνω από μία φορές και καταλήγω στα εξής συμπεράσματα.
Θα έλεγα ότι είναι ένας αντιπροσωπευτικός δίσκος για το τι εστί Megadeth, ειδικά σε κάποιον ο οποίος δεν είναι εξοικειωμένος με το ύφος τους, μάλλον εξού και η επιλογή του συγκεκριμένου ονόματος στο άλμπουμ. Αν θέλεις να δώσεις σε κάποιον μια γεύση για το τι εστί Megadeth, χωρίς όμως να θέλεις να τον παραπέμψεις στα “κλασικά” τους, είναι μια καλή πρόταση ο συγκεκριμένος δίσκος.
Στο άλμπουμ αυτό, ακούω πιο thrash στοιχεία, πιο Shred, πιο μελωδικά περιόδου Countdown…, Youthanasia, περίπλοκες συνθέσεις κοινώς, ότι περιμέναμε να ακούσουμε από έναν δίσκο Megadeth. Αποτελεί σύνθεση διαφόρων δίσκων του συγκροτήματος, οι συνθέσεις έχουν στοιχεία τα οποία παραπέμπουν και κλείνουν το μάτι σε κάτι παλαιότερο. Κατά μία ειρωνεία, θαρρώ ότι το ίδιο έχουν κάνει και τα παλικάρια στο “αντίπαλο” στρατόπεδο, πάτησαν σε γνώριμα στοιχεία τους και τα έβαλαν σε καινούριο υλικό
Έχει “μεγάλα” κομμάτια; Είναι θέμα χρόνου να φανεί, πιστεύω όμως ότι είναι μια άκρως αξιόλογη δουλειά. Δεν περίμενα και δεν είχα την απαίτηση να φτάσουν τις κορυφές του παρελθόντος, σίγουρα πάντως δεν είναι φόλα, ακούγεται ευχάριστα και χωρίς δυσφορία, ενδεχομένως να παίζει ρόλο το ότι είναι γύρω στα 40+ λεπτά διάρκειας ο δίσκος, όπως παλιά…
Ακουσα κι εγω το Megadeth 3 φορες, με τον τροπο που πλεον εχω αποφασισει οτι ειναι ο καλυτερος τροπος να ακουει κανεις μουσικη. Στην διαδρομη προς και απο την δουλεια, κλειστα παραθυρα, τερμα ενταση.
Πολυ ευχαριστη εκπληξη ο δισκος μετα απο αυτα τα singles, τα οποια συνολικα δε με εντυπωσιασαν (ή και με ξενερωσαν μερικως). Η μονη εξηγηση που μπορω να σκεφτω ειναι η αρκετα μεγαλη συμμετοχη στις συνθεσεις απο τον Teemu Mäntysaari, ο οποιος και εκτελεστικα δινει το στιγμα του στον ηχο των Megadeth στο κυκνειο τους ασμα. Ομολογω οτι το Tipping Point και το Let There Be Shred δε μου λενε παρα πολλα, σε αντιθεση με τις αλλες πιο γρηγορες συνθεσεις του δισκου. Δε με ενοχλει δηλαδη το οτι ειναι thrash αυτα τα τραγουδια, αλλα το οτι ειναι λιγο της σειρας. Βεβαια το Tipping Point εχει πολλα γαματα σημεια μεσα, οπως την εισαγωγη και το κλεισιμο, αλλα εν τελει προτιμω πολλα αλλα τραγουδια στον δισκο.
Οι κορυφες ειναι διχως αμφιβολια για τα δικα μου γουστα τα Hey God?!, Another Bad Day (καλυτερο τραγουδι στον δισκο ανετα) και Puppet Parade, ενω γουσταρω παρα πολυ και τα Made To Kill & Obey The Call. Το The Last Note μπορω να το κρινω μονο ως τελευταιο τραγουδι στην δισκογραφια του Mustaine, κι οχι απλα ως το τραγουδι που κλεινει τον δισκο. Και ως τετοιο, ειναι απλα υπεροχο. Θα μπορουσε να ανηκει στο Rust In Peace, διχως καμια υπερβολη.
Νομιζω πως ο δισκος επωφελειται παρα πολυ απο το οτι 9 στα 10 τραγουδια ειναι βαρια μεχρι 4:30 λεπτα, και μαλιστα τα περισσοτερα δεν φτανουν τα 4 λεπτα. Πιασαρικες groovy συνθεσεις παντου, και ο δισκος με τον οποιον φλερταρει περισσοτερο το “Megadeth” ειναι νομιζω ξεκαθαρα το Countdown To Extinction.
Ενα τεραστιο μπραβο στον Mustaine απο μενα, ο οποιος εκλεισε την δισκογραφια του ΤΙΜΙΑ και με αξιοπρεπεια, διχως να σχολιασω εκτενως την διασκευη στο Ride The Lightning. Ειναι και το λιγοτερο ενδιαφερον track στον δισκο, προς τιμην του. Στα δικα μου τα αυτια το Megadeth ειναι καλυτερο απο οτι ειχαν βγαλει τα προηγουμενα 20 χρονια, κι αυτο το θεωρω ενα αρκετα σημαντικο κατορθωμα για τον Dave, χωρις να θεωρω οτι το ταβανι ηταν και παρα πολυ υψηλο. Βασικα το θεωρω αρκετα καλυτερο απο τα προηγουμενα 6.
πως ειναι δυνατον να σου κολλανε στο μυαλο μελωδιες ενος τυπου που μουρμουραει??
πως σκεφτηκε αυτο το ρεφρεν στο Hey God? ο πουστης
Αυτό είναι αρκετά εύστοχο κατά τη γνώμη μου.
Αυτό μακάρι να το έκαναν κι άλλοι ![]()
Αυτο με την διάρκεια των τραγουδιών ειναι πολυ σωστό. Σχεδον ολα τα τραγουδια ειναι 3 με 4 λεπτα.
Οι μεγαλες μπαντες δεν το τολμανε αυτο εδω και πολλα χρονια. Γιατι ειναι δυσκολο να βρεις ΤΗΝ μελωδια, ΤΟΝ ρυθμό, ΤΟ ρεφρεν, ΤΑ solos κλπ και να τα χωρέσεις σε 3 με 4 λεπτα. Χάνονται αναμεσα στις εναλλαγες και στις και καλα progressivies. Αποτέλεσμα να τελειωνει ενα 8 λεπτο τραγουδι και να μην θυμασαι τιποτα.
Μόνο οι Priest το τολμανε
100% συμφωνώ ότι ο δίσκος είναι συμπαγής και κρατάει όσο πρέπει, αλλά δεν είναι καλύτερος από το Dystopia, είναι καλύτερος από τον προηγούμενο αλλά σιγά το κατόρθωμα.
Είναι υπερ του το ότι δεν είναι αμιγώς θρας από την άλλη όμως επειδή αρκετά κομμάτια είναι στην ίδια πάνω κάτω ταχύτητα αισθάνομαι ότι δεν υπάρχει καμία ένταση.
Καλύτερο κομμάτι για μένα το Made To Kill που υπάρχει αυτή η ένταση. Μετά το Another Bad Day που μου κόλλησε με τη μία και το Last Note, που αν και οι στίχοι του είναι cringefest, είναι σοβαρό κομμάτι.
Σε γενικές γραμμές τίμιος δίσκος για κλείσιμο καριέρας, καλύτερο από ότι περίμενα, αν και τα singles μου είχαν φανει οκ.
@pantelis79 Σ’ Ευχαριστώ για το σχόλιο σου, να 'σαι καλά.
Να σταθώ κι εγώ σε αυτό που λέτε για τη διάρκεια, ναι, σαφώς προτιμώ τη συνταγή Mustaine όπου έχει βγάλει σύντομα κομμάτια, χωρίς δαιδαλώδεις δομές (με εξαίρεση το Tipping Point ίσως), χωρίς όμως να είναι και μονότονα τα κομμάτια, έχουν ωραίες εναλλαγές. Όντως είναι δύσκολο να στριμωξεις πράγματα σε 3, 4, 5 λεπτά, ίσως όμως αυτό βοηθά στο να είναι straight to the point η προσέγγιση στις συνθέσεις.
Το φλεξ που έχουμε δει από το αντίπαλο στρατόπεδο των Metallica, με 80 λεπτά μουσικής ή ακόμα και στο 72 seasons, δεν είμαι φαν καθώς, είναι απλά φλυαρία από ένα σημείο και έπειτα, χωρίς αρχή, μέση και τέλος.
