Τώρα που το ξανασκέφτομαι σίγουρα έβαλα το with hearts toward none
Το καινούργιο τεύχος, το αυγουστιάτικο, το πήρα πριν λίγες μέρες και δεν πρόλαβα να διαβάσω τίποτε για τους δίσκους που (ξανά)παρουσιάζει.
Αυτό που μου προκάλεσε αλγεινή εντύπωση όμως είναι ότι μετά το τέλος του αφιερώματος, υπάρχει ένα δισέλιδο που μας προτρέπει να πάμε στο public και να αγοράσουμε το Painkiller ή το Rust in Peace ξέρω γω γιατί “έχουνε ψηφιστεί και στα 100 καλύτερα του Hammer”! Και δεν είναι πληρωμένη διαφημιστική καταχώρηση, όχι επίσημα τουλάχιστον, γιατί υπογράφει συντάκτρια, είναι εν ειδει άρθρου, στην στηλη heavy livin’! Το λες και ξεφτίλα!
1 Like
Σίγουρα διαφήμιση είναι, αλλά δεν το βλέπω ως ξεφτίλα, κάπως πρέπει να ζήσει το περιοδικό. Μεταλ δίσκους σε προτρέπει να πάρεις όχι σώβρακα
2 Likes
Διάβασα κι εγώ το τεύχος και οφείλω να πω πως έχω ανάμεικτα συναισθήματα. Στις επιλογές των δίσκων έλειπαν ονόματα που θεωρώ απαραίτητα (Blue Oyster Cult, Type O Negative και Fear Factory) ενώ υπήρχαν άκυρα (κατ’ εμέ) συγκροτήματα (Pink Floyd, Alice in Chains και Nirvana είναι συγκροτηματάρες αλλά δεν ανήκουν σε metal λίστα). Το editorial του Χρονόπουλου έχει ακριβώς το ίδιο ύφος που είχε δυο δεκαετίες πριν. Ενώ συμφωνώ σε αρκετά απ’ όσα γράφει, ο λυρισμός του καταντάει κουραστικός. Από τη μία δεν νιώθω πως το τεύχος μου προσέφερε κάτι ουσιαστικό. Σε ένα μεγάλο βαθμό το ίδιο συμβαίνει γενικότερα με το περιοδικό. Απ’ την άλλη, χαίρομαι που τους βλέπω να επιβιώνουν, κυρίως για λόγους νοσταλγίας αλλά και επειδή έχω κουραστεί να πάντα να είναι ψηφιακά.
3 Likes
Παιδια, κάπως πρέπει να ζήσουν και αυτοί, ε. Μην τα ισοπεδώνουμε όλα.
Το μεγαλύτερο, όμως, ποσοστό των ψηφοφόρων δεν τα θεωρεί απαραίτητα. Και γιατί το λέω αυτό; Αν καθίσω τώρα κάτω τον εαυτό των 19 ετών -για να μπούμε και στην ηλικία αυτήν-, θα διαπιστώσουμε ότι ΠΡΕΠΕΙ να μπουν συγκεκριμένοι δίσκοι, οι οποίοι δείχνουν το τι είναι metal και το επικρατεί στην ιδεολογία “αν δεν ακούς αυτά, δεν έχεις ιδέα από σκληρό ήχο”.
Αυτό, μάλιστα, συνοδεύεται και από εκείνους που δεν έχουν καμία σχέση με τη συγκεκριμένη μουσική και όταν με ρωτάνε για τη μουσική που ακούω και λαμβάνουν αυτήν ως απάντηση, τότε η επόμενή τους σκέψη τρέχει στο να ειπωθεί “Black Sabbath και Metallica;”. Ίσως, σε 10 χρόνια από τώρα να μπούνε και οι Gojira εκεί ψηλά στις λίστες. Αν γίνει.
Λαμβάνοντας, τώρα, υπόψιν τον παρόντα εαυτό μου, σε αντιλαμβάνομαι, αλλά δεν είμαστε αυτοί που θα αναδείξουμε στο συγκεκριμένο έντυπο την ωρίμανσή μας ως ακροατές. Αυτό έγινε εδώ μέσα, στο παιχνίδι με τις χρονιές που κάναμε και πραγματικά το ευχαριστήθηκα απίστευτα. Δεν ξέρω αν το παρακολούθησες καθόλου (σίγουρα δε θυμάμαι να συμμετείχες -οοοοουυυυυυυυ 
), αλλά μπορείς να ανατρέξεις και να δεις το τι υπέροχα πράματα αναδεικνύονταν και γράφονταν απ’ όλους μας (ακόμα και με κάποιους περίεργους, ξέρεις εσύ ποιος είσαι… ρέμπελε). Ορίστε, για του λόγου το αληθές: Let's Play II : 52 Χρονια Μουσικης σε 52 Εβδομαδες - #13622 by anhydriis
Όπου υπήρξε και μία τεράστια δικαίωση για τους Savatage.
Βλέπεις κι εδώ μέσα πως είμαστε, ποιοι και πάνω κάτω πόσοι είμαστε. Είναι αλλιώς και αυτή η λίστα στο Hammer δε θα αλλάξει ποτέ στο μεγαλύτερό της ποσοστό.
2 Likes
Εξάλλου, έχω την εντύπωση ότι αυτό το, ολοένα και πιο συχνό αφιέρωμα που εμπλέκει και το αναγνωστικό κοινό, γίνεται για λόγους engagement, παρά για λόγους διεύρυνσης οριζόντων. Είναι πιο πολύ στη λογική “ελάτε να τα πούμε και να θυμηθούμε αγαπημένους δίσκους”, σε μία επιβεβαιωτική κατεύθυνση.
4 Likes
Η αλήθεια είναι πως έχει όλο και πιο λίγα να προσφέρει σε έναν ενεργό ακροατή και η επανάληψη έχει γίνει κανόνας.
Κάπου ενδόμυχα δεν θέλω να κλείσει, όντας φανατικός αναγνώστης περίπου 1996-2003 και περιστασιακός έκτοτε, με όλο και πιο αραιή αγορά του (πρέπει να έχω κάνα χρόνο πλέον να αγοράσω τεύχος), αλλά νομίζω πως είναι νομοτελειακο. Εκτός αν όλοι αυτοί φανατικοί του συνεχίσουν να το αγοράσουν και στα 70 τους και ακόμα συζητάνε αν είναι καλύτερο το hail to england ή το sign of the hammer. Κανένα πρόβλημα με αυτό φυσικά.
Αν γινόταν κάνα θαύμα και είχαν πχ αφιέρωμα στα 10s θα το αγόραζα από περιέργεια, αλλά μένουν υπερβολικά προσκολλημενοι στα παλιά και στα γνωστά.
2 Likes
Πιστευω (και ελπιζω δηλαδη) να μην ειναι η full time δουλεια τους αυτη.
1 Like
Δυστυχώς ήταν αδύνατο να το βρω όσο κι αν προσπάθησα, οπότε:
Όποιος έχει το τεύχος με το “Κάφρος και Πολιτεία” για τον Νίκο Καλογερόπουλο, αν μπορεί πλιζ ας κάνει την καλή, και κερνάω δυο τρεις πεντεδωδεκα μπυρες
1 Like
Έλα, ρε! Ότι το συζητούσα τις προάλλες, εξ αφορμής του θανάτου του Καλογερόπουλου.
Εγώ το έχω σίγουρα στο πατρικό μου, αλλά αφενός μεν θα πρέπει να πάω εκεί, αφετέρου δε να ψάξω σε (ανακατεμένα) τεύχη σχεδόν 30 ετών, χωρίς να θυμάμαι πότε περίπου ήταν αυτό το θρυλικό αφιέρωμα (δεν κράτησε και πολύ, αν θυμάμαι σωστά, η φοβερή αυτή στήλη - ίσως να μιλάμε για early 00s). Μετά από τόσα χρόνια πάντως, με το που έμαθα ότι πέθανε ο Καλογερόπουλος ήταν από τα πρώτα πράγματα που μου ήρθε στο μυαλό εκείνο το “Κάφρος και Πολιτεία” (δεν θυμόμουν και τον τίτλο της στήλης / thanks). Τον είχαν θεοποιήσει σαν καλλιτεχνική φιγούρα τον μακαρίτη και δικαίως. Anyway, αν το επιχειρήσω κάποια στιγμή, θα ενημερώσω και θα κοινοποιήσω σχετικώς. Επίσης, “χρωστάω” να βρω και μια φωτογραφία του νεαρού @Primordial_hordes από τη συναυλία Nevermore, Annihilator στο Ρόδον που είχε δημοσιεύσει το περιοδικό.
Άσχετο (ή και σχετικό): σαν δεύτερη “σπουδαιότερη” συμμετοχή στη στήλη έχω γράψει στη μνήμη μου αυτή του Λάσκου, για εντελώς διαφορετικούς λόγους, βέβαια…
3 Likes
που έλεγε μην ζητάς συγγνώμη γιατί έχει να κάνει κάτι με γουρούνια; πωπω τι έχει κρατήσει αυτός ο εγκέφαλος
3 Likes
Χα, χα, χα!
Δεν θυμάμαι συγκεκριμένα πράγματα, αλλά εν γένει αυτό που μου είχε μείνει είναι ότι είχε δώσει τρελό ρεσιτάλ ο τύπος. Είχε σολάρει χωρίς έλεος.
1 Like
θυμάμαι κάτι με νούμερα που έλεγε, εντάξει μου έχει μείνει τραύμα
Δηλαδή θες να μου πεις ότι πρώτη φορά “τράκαρες” την τεράστια αυτή μορφή στο δισέλιδο του Hammer;
σίγουρα, εντάξει ήταν κάπου στα 90s δεν είχα ασχοληθεί ξανά, δεν έβλεπα παιδιά της νύχτας.
Χαχα, θυμάμαι κι εγώ το (π)σολαρισμα του, πχ μεταλλας= μετά Λάσκου
Τι εποχή ήταν, αρχές 00s?
1 Like
Κάπου εκεί θεωρώ πως ήταν, αλλά δεν το λέω με σιγουριά.
Συγγνώμη = Σιχ + γνώμη, δηλαδή βασιλικού (!) γουρουνιού γνώμη ! Μην ζητάς συγνώμη .
-
και τι να πω ;
-
πες σορυ.
ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΩ ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΚΑΤΟΙΚΕΙ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΜΟΥ 25+ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ. ΑΝ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΤΟ ΣΒΗΣΕΤΕ, ΠΜ ΜΙ
12 Likes