Και κάπως τα έφερε ο αλγόριθμος να βρεθεί μπροστά μου μετά από πολύ καιρό. Σε ημέρα μουντή, με συννεφιά.
Βρείτε τη χρονομηχανή, παρακαλώ, να πάω πίσω στα 16 και κάτι ψιλά μου, κάπου εκεί στη 4η-5η σειρά… Τι live!
14 Likes
Τιμή και δόξα στην 4η δέσμη που πάντα έδινε μονάχη της μια μέρα μετά από τους υπόλοιπους. Από το σχολείο μου τουλάχιστον, μόνο 4δεσμίτες πήγαμε Νέα Σμύρνη.
Δεν το είχα δει ποτέ. Μόνο συγκίνηση. Τι set-list. Τι απόδοση. Πόση διάρκεια. Πώς σπάει έτσι η φωνή του 2ο μισό του “One last goodbye”. Μόνο κλάμα.
1 Like
Νομιζω το ειχαν βιντεοσκοπησει για να το κυκλοφορησουν επισημα, αλλα τελικα δεν το προχωρησαν. Αυτη πρεπει να ειναι η δευτερη μερα.
1 Like
Νταξει, αναμνησεις. Δεν θυμαμαι καν αν ειχα παει κ τις 2 μερες, αλλα θυμαμαι να μαστε για τελειως λαθος λογους κουρεπελα ξημερωμα μετα το λαιβ εξω απο το next θεμιστοκλεους, να σκαει μυτη ο τενεκες ο ντανι, ο αλλος διπλα του ο βινσεντ να ναι καληνυχτακιας κ να ξεκιναει η κουβεντα απο ντρογκια(ντεν κανουμε mate) κ να αναλυουμε βιομηχανικη επανασταση κ θεσμοθετηση συνορων :-p
5 Likes
Εγω ημουν Νεα Σμυρνη, παντα δηλαδη, και ειχα προσπαθησει να μπω τσαμπα πιτσιρικακι, αλλα βαρεθηκα και εφυγα
1 Like
Πω, ρε φίλε…
8 Likes
Μετά την ακραία συναυλιακή ανομβρία των 80s, υπήρξε μια περίοδος που εκτεινόταν στο μεγαλύτερο κομμάτι των nineties όταν τα live πολλαπλασιάστηκαν χωρίς όμως να είναι τόσο πολλά σε βαθμό κορεσμού, και ήρθαν στην χώρα μας συγκροτήματα στα ντουζένια τους ή σε ανοδική πορεία. Εντυπωσιασμένοι όλοι αυτοί από την θερμή υποδοχή αναγνώριζαν το ελληνικό κοινό σαν “το καλύτερο στον κόσμο”, ένα cliche που μέσα στην υπερβολή του έκρυβε μεγάλη δόση αλήθειας, κάτι που όσοι ήταν τότε “εκεί” μπορούν να το επιβεβαιώσουν!
8 Likes
Το γεγονός ότι το λένε ακόμη επιβεβαιώνει ότι ήταν απλά ένα κλισέ! Έκρυβε βέβαια και μια δόση αλήθειας, όπως πολύ σωστά είπες, αφού τότε είμασταν διψασμένοι, δεν υπήρχε ούτε κατά διάνοια ο κορεσμός που μοιραία έχει επέλθει πλέον - είτε λόγω ηλικίας, είτε λόγω παραστάσεων. Στην πρώτη μου συναυλία στο Ρόδον, στους Sodom το 1988, θυμάμαι ότι είχα ιδρώσει πριν καν βγει το πρώτο σαπόρτ, αφού κοπανιόμασταν με τις επιλογές του dj! Όταν παίχτηκε το Blasphemer στο ίδιο λάιβ, πρέπει να βρέθηκα από την 2η-3η στην 18η σειρά! Και παρόμοιες αντιδράσεις παροξυσμού υπήρχαν σε όλα τα τότε λάιβ - συμπεριλαμβανομένου βεβαίως και του ιστορικού πακέτου Running Wild / Rage (οι Random δεν θυμάμαι να εμφανίστηκαν) που πόσταρε παραπάνω ο @The_Black_League . Αν δεν κάνω σοβαρό λάθος, πρέπει να ήταν η 1η φορά που ήρθαν περισσότερα από ένα ξενα συγκροτήματα για κοινή εμφάνιση στη χώρα μας.
7 Likes
ανάλογο περιστατικό Manowar στο αγκάθι (1993) με σαπορτ ένα βουλγάρικο συγκρότημα (το οποίο προφανώς δεν το ήξερε η μάνα του, ούτε και το έμαθε ποτε) νομίζω τα είχα δώσει όλα πριν καν βγουν οι manowar…
ήταν βέβαια και θέμα ηλικίας που είχα τότε , αλλά εκτός από εμένα ήταν και άλλοι που έκαναν - αν είναι δυνατόν - moshpit !!
Α, ημουν εκει. Δεν τους εβλεπαν οι Rage, μεγαλη εμφανιση. Ωραιοι ηταν και οι RW, δεν εχω παραπονο. Ενα-δυο χρονια μετα ηρθαν με support τους Raven, σαφως καλυτερη ισορροπια δυναμεων υπερ των πειρατων.
Οσον αφορα για τη διψα του κοινου τοτε, ισχυουν ολα. Θυμαμαι οτι επαιζαν καποιοι βουλγαροι (νομιζω) Asphyx πριν τους Candlemass, η αρβυλα στο κεφαλι πηγαινε συννεφο απο το stage diving και απο κεκτημενη ταχυτητα το SD συνεχιστηκε με τους σουηδους. Νταξ, τι να λεμε.
2 Likes
Έλληνες ήταν οι Asfyx! Είχαν παίξει θυμάμαι κ διασκευή Voivod, το ομώνυμο!
2 Likes
Εχεις δικιο, ηταν οι Ελληνες Asfyx και οχι οι μεταγενεστεροι ξένοι (ολλανδοι; κατι τετοιο) Asphyx. Παρασυρθηκα με τους “βουλγαρους” απο την αναφορα στους Manowar παραπανω
1 Like
Αυτοί ήταν οι Era, που είχαν μια πολύ βραχεία καρι-era (σορυ, φεύγω!)
10 Likes
Τους οποίους Era τους… έραναν με αποδοκιμασίες οι οπαδοί των Manowar σύμφωνα με την τότε ανταπόκριση του ΜΗ από τις τρεις βραδιές στο Αγκάθι (οι “Βασιλείς” είχαν εμφανιστεί ένα βράδυ και στο Ιβανώφειο χωρίς support, σε αυτο ήμουν παρών).
…και κάπου εδώ βλέπω να ξεκινάει η κουβέντα για την “ιστορική” εκείνη ανταπόκριση με τίτλο How the Mighty Have Fallen (που φυσικά δεν αναφερόταν στην μπάντα εκ Βουλγαρίας) και τον γνωστό - μακαρίτη πια - συντάκτη που την υπέγραφε!
5 Likes
Λοιπόν, ξέθαψα αυτό το θρεντ, είχα μια πολύ ηλίθια ανάμνηση με τον @martian το πρωι, αφορά ένα video από μια εποχή κάπου σε ένα πλαίσιο χρονολογιών 2008-2011, όπου για τη συναυλια του thrash συγκροτήματος Assassin είχε δημιουργηθεί ένα promo video στα ελληνικά που ειχε μεινει ως καλτ ανάμνηση σε πάρα πολλούς από εμάς για τη γραφικότητά του, ειδικά της προφοράς του ονόματος της μπάντας.
Το video έκτοτε έχει εξαφανιστεί, καθιστώντας εμένα και τον μαρσιαν τρελούς στα μάτια όσων με πυγμή υποστηρίζουμε μπροστά τους ότι υπήρξε έβερ. Υπάρχει μισός άνθρωπος που το θυμάται ή ακόμη καλύτερα, ξέρει που να το αναζητήσουμε;
4 Likes
Τους Opeth τούς λάτρεψα. Όπως, όμως, όλοι οι μεγάλοι έρωτες όταν απογοητεύουν το έτερο μέρος, τούς κρατάω εδώ και σχεδόν 20 χρόνια μούτρα, σαν προδομένος «πρώην», διατηρώντας σαφή απόσταση κι εμμένοντας στην άποψη ότι η χρυσή δεκαετία τους και κάτι ψιλά (από το ’96 έως και το ’08) δεν δύναται να πλησιαστεί. Ποτέ, δηλαδή, δεν αποδέχθηκα τη «στροφή» τους (ψιλο-αδόκιμος ο όρος, αλλά καταλαβαινόμαστε πιστεύω) και τα ταξίδια του Μιχαλάρα, αλλά αυτά είναι όλα υποκειμενικά και δεν διεκδικώ την επαλήθευση των απόψεών μου.
Βρισκόμαστε, λοιπόν, κάπου στο 2001, με εμένα στην «σκληρή» εφηβεία. Τα “Still Life” και -φρέσκο τότε- “Blackwater Park” παίζουν ακατάπαυστα κι εγώ παραδίδομαι καθημερινά άνευ όρων στην ασυγκράτητη έμπνευση και την ιδιοφυΐα του συγκροτήματος.
Η τότε φιλενάδα του ενός εκ των αδερφών μου βρίσκεται στο πατρικό μας, χωρίς να έχει καμία σχέση με τον ήχο. Εγώ είμαι στο δωμάτιό μου και από τα ηχεία ακούγεται το “Bleak”. Τα φέρνει, λοιπόν, η ώρα και εισέρχεται με τον αδερφό μου στο δωμάτιο ακριβώς την ώρα που ο Μιχαλάρας εκκινεί τα καθαρά του, με το ανατριχιαστικό γύρισμα στο “Devious movements in your eyes…”.
Η κοπελιά, σχεδόν μαγεμένη, μού λέει: «Ποιοι είναι αυτοί; Τι ωραία φωνή είναι αυτή;». Εγώ, εν είδει μεταλλοπατέρα, ξερόλα, ινστρούκτορα του όποιου νεοεισερχομένου στον ήχο ή ό,τι άλλο, αρχίζω μια λογοδιάρροια, λες και ήμουν ο manager της μπάντας. Αυτό διαρκεί για κάποια λεπτά, ενώ εντείνεται ακόμη περισσότερο όταν παρατηρώ πως η εν λόγω μένει ακόμη περισσότερο αποσβολωμένη στο αιώνιο σημείο του “Help me cure you…”. Έλα, όμως, που δεν ξεκολλάει και φτάνουμε έως την τελική επιστροφή των φωνητικών στο “Slight twist, shivering corpse…”:
-«Τι έγινε; Τι είναι αυτό;», αυτή.
-«Τι είναι; Ο ίδιος που τραγουδούσε πριν είναι», εγώ.
-«Όχι, δεν είναι δυνατόν. Και τι έπαθε;».
-«Τι να πάθει; Τίποτα».
-«Ε, όχι. Γιατί τραγουδάει έτσι;».
Αρχίζω εγώ κάτι διδακτικά και -ο Θεός να τις κάνει, τρομάρα μου- «ψαγμένες» καλλιτεχνικές αναλύσεις, μπας και μπορέσουμε να γεφυρώσουμε το χάσμα, αλλά εις μάτην. Η απογοήτευση έχει βαρέσει τόσο κόκκινο που αποχωρεί (μετά του αδερφού), χωρίς να δύναται να κατανοήσει πώς γίνεται να προέρχονται από τον ίδιο άνθρωπο τα δύο είδη φωνητικών, απορώντας παράλληλα για τη χρησιμότητα και την αισθητική ικανοποίηση που μπορούν να προσφέρουν οι «βόθροι».
Εγώ προσπάθησα, αλλά… Ελπίζω μόνο να μην έπαιξε αυτό το σκηνικό τον οποιονδήποτε ρόλο στον μετέπειτα χωρισμό του ζεύγους, αν και είμαι σχεδόν σίγουρος ότι είτε το καλοκαίρι του 2001, είτε το επόμενο, έχουμε ξελαρυγγιαστεί οι 2 μας (εγώ κι εκείνη), με εκείνη οδηγό προς την παραλία, με το “Call Me” των Blondie, άρα, μάλλον το ξεπεράσαμε το τότε σοκ με τον Åkerfeldt και τα βρήκαμε κάπου.
Δεν ξέρω πώς και γιατί το θυμήθηκα το συγκεκριμένο συμβάν σήμερα, αλλά μου φάνηκε αρκετά ευτράπελο για να το μοιραστώ.
20 Likes
Είμαι σχεδόν σίγουρος ότι το “devious movements in your eyes…” το τραγουδάει ο Γουίλσον και όχι ο Άκερφελτ, όπως και να 'χει όμως πολύ ωραία ιστοριούλα 
1 Like
Λοιπόν, μόλις άνοιξα το booklet, όπου δεν αναφέρει κάτι συγκεκριμένο για το “Bleak” (ή όποιο άλλο), πέραν μιας αναφοράς για συμμετοχή του Wilson σε φωνητικά, κιθάρα και πιάνο.
Στην Wiki αναφέρει, όντως, ότι κάνει καθαρά (ή/και δεύτερα) φωνητικά στα “Bleak”, “Harvest”, “The Funeral Portrait” και “The Drappery Falls”.
Βρήκα και την παρακάτω παρελθοντική κουβέντα επί του ζητήματος, με μια πρόχειρη αναζήτηση, όπως κι ένα πιο πρόσφατο post που μάλλον σε επιβεβαιώνει.
Μια ιστορία είπαμε να πούμε, ρε, και μας την γάμησες, να ‘ουμ’!!!
Edit:
Άλλο ένα
4 Likes
Sorry mate 
Δεν έχω βρει πουθενά definitive proof που λέμε και στο χωριό ότι ο Γουίλσον τραγουδάει τους τάδε στίχους και ο Άκερφελτ τους δείνα, προφανώς οι Opeth δεν θεώρησαν σκόπιμο να βάλουν κάπου τέτοιες σημειώσεις/διευκρινίσεις (και γιατί να το κάνουν άλλωστε). Απλά αν ακούσεις προσεκτικά όλο εκείνο το μέρος με τα καθαρά φωνητικά στο Bleak θα παρατηρήσεις ότι υπάρχει μια ανεπαίσθητη διαφορά στο ηχόχρωμα της φωνής από στίχο σε στίχο, κάτι που κατά 99% σημαίνει ότι Γουίλσον/Άκερφελτ εναλλάσσονταν στο μικρόφωνο. Γι’ αυτό είπα “σχεδόν σίγουρος” κιόλας.
1 Like