@Dutch, πες στα γατάκια για το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας, να μαθαίνουν 
1 Like
Διπλα δλδ. Αποκλείεται να μην σε είδε. Αλητης.
7 Likes
Έτσι είναι αυτοί ρε, βγάζουν φωτό μαζί σου και μετά “δε σε είδα, δε σε ξέρω”…
5 Likes
12 Ιουνίου 1999:
Ήταν Σάββατο, η πολυπόθητη μέρα που θα έβλεπα για πρώτη φορά ζωντανά τους θεούς επιτέλους έφτασε… τότε έμενα σχετικά κοντά στο γήπεδο του Απόλλωνα, οπότε από νωρίς το μεσημέρι άκουγα τα “one two three check” κλπ. Τσέκαρα κι εγώ το εισιτήριο που είχα αγοράσει καιρό πριν, να σιγουρευτώ ότι ήταν στη θέση του…
Σε δύο μέρες, τη Δευτέρα, έπρεπε να παραδώσω μια εργασία για εργαστήριο στη σχολή, οπότε προνόησα να τελειώσω την εργασία το πρωί του Σαββάτου, για να έχω το υπόλοιπο σ/κ να απολαύσω τη συναυλία και ό,τι θα ακολουθούσε, αγνοώντας το τι πραγματικά θα ακολουθούσε… Το μόνο που σκεφτόμουν ήταν ότι επιτέλους θα τους έβλεπα από απόσταση λίγων μέτρων και ένα ρίγος διαπερνούσε το σώμα μου με αυτήν τη σκέψη. Δεν ήθελα πολύ για να πεταχτώ το πρωί μια βόλτα έξω από το γήπεδο, χαζεύοντας τις προετοιμασίες για τη συναυλία, το στήσιμο της σκηνής κλπ.
Στο σπίτι ήμουν με τον πατέρα μου (ζούσε ακόμα τότε), ενώ η μητέρα μου έλειπε σε ένα ταξίδι εκείνες τις μέρες. Οι γονείς μου γνώριζαν από πριν την τρέλα μου με τους Metallica, οπότε σε κάποιο βαθμό θα καταλάβαιναν τι ένιωθα.
Έφτασε το απόγευμα, έπρεπε να προλάβουμε για να ακούσουμε και λίγο τα σαπόρτ… ήταν οι Monster Magnet τότε, αγαπητό γκρουπ, αλλά σε καμία περίπτωση δεν ήταν το κίνητρο για να πάω εκεί. Συναντήθηκα με 2 φίλους έξω από σταθμό του ηλεκτρικού (εγώ ποδαράτος, μιας και έμενα σχετικά κοντά) και ξεκίνησε ο… μακρύς δρόμος μέχρι το γήπεδο… χιλιάδες κόσμος, υπομονετικά να περπατάει αργά και σταθερά προς τις θύρες του γηπέδου. Στη διαδρομή αυτή όλοι μιλούσαν για διάφορα, ο καθένας έλεγε ό,τι του κατέβαινε, αλλά η ατμόσφαιρα ήταν ήδη θερμή. Δεν έλειπαν και διάφορα περίεργα, όπως η βλακεία που με έπιασε (νέος γαρ) και πήγα να πιάσω κουβέντα με μια ομορφούλα κοπελιά που έτυχε να βρεθεί δίπλα μου στον μακρύ εκείνο δρόμο προς το γήπεδο… δεν ήταν η μέρα μου όμως, καθώς ανταλλάξαμε δυο κουβέντες, δεν φάνηκε να ενδιαφέρεται, και ακόμα θυμάμαι πως την άρπαξα από το χέρι (φιλικά υποτίθεται) για να μη φύγει (τι κάφρος!!!)… φυσικά έφυγε σχεδόν τρέχοντας χαχα… δεν την αδικώ!
Πλησιάζοντας προς το γήπεδο ο κόσμος πύκνωνε και άρχισαν τα πρώτα σπρωξίματα… οι θύρες κλειστές, ο κόσμος να φωνάζει και να βρίζει, τελικά κάποια στιγμή άνοιξαν κάποιες θύρες και με 1000 ζόρια καταφέραμε να μπούμε μέσα! Αρχικά είμασταν σε κάποιες κερκίδες, μακριά από τη σκηνή… καθόλου αποδεκτό φυσικά! Περνώντας από διάφορες θύρες, βρεθήκαμε σε κάτι κάγκελα, και με ένα σάλτο βρεθήκαμε επιτέλους στην αρένα… Σιγά-σιγά βρεθήκαμε 10-20 μέτρα από τη σκηνή… πλησίαζε η ώρα που θα έβγαιναν οι θεοί…
Μια μικρή λεπτομέρεια… δεν σκέφτηκα καν εκείνη τη μέρα να εφοδιαστώ με νερό, κάτι που θα μετάνιωνα πολύ στη συνέχεια… η οργάνωση της συναυλίας ήταν απαράδεκτη, τροφοδοσία με νερά κλπ ήταν ελλιπής και μακριά, και πολλά άλλα αρνητικά στα πέριξ. Αλλά τότε δεν τα σκεφτόμουν αυτά, το μόνο που με ένοιαζε ήταν ότι θα έβλεπα τον Τζειμζ στη σκηνή!
Η στιγμή έφτασε… οι θέοι επιτέλους πάνω στη σκηνή και ξεκινάει ο Τζειμζ με ένα SO FUCKIN’ WHAT!!!
Το τι ακολούθησε δεν το περίμενα, αλλά δεν με ένοιαζε… βρέθηκα 10 μέτρα μακριά από την παρέα μου από τα σπρωξίματα και τις κλωτσιές, μέχρι που άρχισα να βαράω κι εγώ (δράση-αντίδραση, 3ος νόμος Νewton), οπότε όλα καλά… μέχρι που βρέθηκα την λάθος ώρα σε λάθος μέρος… μπροστά μου ένα μαλάκας ανάβει καπνογόνο… ο αέρας φέρνει τον καπνό πάνω μου και αρχίζω να πνίγομαι… συνέρχομαι λίγο, και συνεχίζω να παρακολουθώ το λάιβ… αλλά μετά από λίγο αρχίζω και ζαλίζομαι… κάπως έτσι έχασα κάποια τραγούδια προσπαθώντας να συνέλθω και να σταθώ όρθιος… νερό πουθενά… (αυτό που έλεγα πριν ότι δεν προνόησα). Μετά ένιωσα καλύτερα… Θυμάμαι καθαρά τα Master, Bleeding, Nothing else matters… αλλά σε κάποια τραγούδια ίσα που στεκόμουν, δεν άντεχα…
Προς το τέλος της συναυλίας, όταν πια αισθάνθηκα πολύ χάλια, κατευθυνθήκαμε προς τα πίσω σε αναζήτηση νερού, το οποίο δεν υπήρχε πουθενά… τελικά βρήκαμε κάτι κοπελιές και ευγενικά ζητήσαμε το μπουκαλάκι τους… σαστισμένες το έδωσαν και έτσι κατάφερα να δροσιστώ για να αντέξω να φτάσω σπίτι… Εκ των υστέρων κατάλαβα ότι εισέπνευσα τόσο πολύ καπνό από το καπνογόνο εκείνο στην αρχή, που έπαθα χοντρή δηλητηρίαση μάλλον… στο τελευταίο ανκορ είμασταν στην έξοδο από το γήπεδο… κάπου στον δρόμο με έπιασε και η πρώτη αναγούλα… άδειασε το στομάχι! Περπάτησα ζαβλακωμένος μέχρι το σπίτι, αλλά και γεμάτος από την πρώτη μεταλλι-συναυλία, έστω και με αυτή τη δυσάρεστη εμπειρία. Γυρνώντας σπίτι με βρήκε ο πατέρας μου να ξερνάω στη λεκάνη… ναι δεν ήμουν καθόλου καλά στο τέλος… μου έδωσε θυμάμαι πράσινο τσάι σκέτο, και αυτό κάπως βοήθησε την κατάσταση…
Για επίλογο, να αναφέρω και τις 2 επόμενες μέρες… την Κυριακή ξύπνησα με ένα συνεχές βουητό στα αυτιά, πονοκέφαλο και ζαλάδα, αλλά η ανάμνηση της συναυλίας τα επικάλυπτε όλα! Δευτέρα πρωί… εργαστήριο στη σχολή… το κεφάλι ακόμα νταούλι, τα αυτιά να βουίζουν, ευτυχώς είχα ετοιμάσει την εργασία πριν τη συναυλία! (προνόησα για αυτό, αλλά όχι για νερά, ωτοασπίδες κλπ, τι να πεις… όσο ζεις μαθαίνεις…)
Υ.Γ. Ακολούθησαν άλλες 2 υπέροχες συναυλίες με τους θεούς… πολλά χρόνια αργότερα πια… 2007 και 2010, τις οποίες απόλαυσα ίσως περισσότερο, γιατί απέφυγα τα λάθη του παρελθόντος. Σκέφτομαι ότι αν τύχει να τους ξαναδώ στο μέλλον, θα είναι η πρώτη φορά χωρίς να είναι ο πατέρας μου εν ζωή, κάτι που με θλίβει γενικά… αλλά ίσως και η πρώτη φορά που θα πάω με το παιδί μου στη συναυλία…
22 Likes
Πριν καμία 15ετια, είναι με τον αδερφό μου στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας (μαλλον) στο Λονδίνο. Περπατώντας στην αυλή βλέπω τον hetfield με το/τα παιδι/α του. Την φωτογραφική στον αδερφό και τον πλησιάζω. Με το που φτάνω κοντά του, μου λέει “shake hands”. Του δίνω το χέρι και του ζητάω φωτογραφια. Μου λεει “just shake hands” και συνεχίζει να μου σφίγγει το χέρι. Στα 30" που σταμάτησε μαζεύτηκαν 30 άτομα γύρω του, αυτό που εξαρχής ήθελε μάλλον να αποφύγει. Αποκορύφωμα ο,σκυλας, αδερφός μου που νόμιζε ότι ο het εινσι ακόμα όπως το 90 και νόμιζε ότι γίνεται μανούρα για ξύλο. Δεν έβγαλε καμία φωτογραφία
4 Likes
Δυνατό!
Έλα βρε να σε κάνουμε πατ-πατ στην πλάτη…
1 Like
Ζηλεψα θα πω κ εγώ.
1996 17 χρονών αλλα χρονια τα 17χρονα δεν ήμασταν τόσο ξεψαρωμενα όπως τα τωρινά ή απλά εγώ ήμουν ολίγον φλωρακι 
“Μαμα (αυτή κρατούσε τα οικονομικά αυτή εκανε κουμάντο στις μεγάλες αποφάσεις εκει πηγαινα) θέλω να πάω στο φεστιβάλ που γίνεται στον Πειραιά”
“Με ποιον θα πας, που θα μεινεις;”
“Θα πάω με τον φίλο του ξαδέλφου μου θα μείνω στον Θωμά στο σπίτι του”
Γυρίζουμε μια μέρα πίσω με φιλο ξαδέλφου
“Ρε συ εμαθα θα πας στο rock of gods να έρθω μαζί;”
"Έλα το βράδυ πλατεια Ναυαρίνου θα ειμαι με τους “αλλους” να το κανονίσουμε "
Βραδάκι πλατεία ναυαρινου σε μια παρέα με 5 ρεμάλια οι “αλλοι” δηλαδή.
“Εσυ ρε μαγκα θέλεις να έρθεις στο φεστιβάλ; θα πάμε με τρένο σε κουκετα των 6 αν ψήνεσαι μπαίνεις 6ος”
“Ναι ναι μεσα”
Μαμα: οκ πήγαινε να προσέχεις.
Επόμενο βράδυ ξεκινάει το τρένο πηγαινω στην πάνω πάνω κουκετα κ τα ρεμάλια περιμενουν να βγει από τον σταθμό κ ξεκινάνε την δουλίτσα τους aka στρίβουν μπαφους. Γυρνάει το τσιγαράκι όπως πρέπει κ επιβάλλεται κ έρχεται η σειρά μου
“Οχι θενξ έχω τα μαρλμπορο μου εγω”
“Έλα βρε μάγκα τραβα μια”
"Όχι όχι ευχαριστώ "
“Ρε ασε το παιδί ησυχο” με σωζει ο ένας αν κ δεν νομίζω να το εκανε από την καλή του καρδιά αλλα γιατι καθυστερουσα το γύρισμα.
“Κλεισε ρε μαγκα το παράθυρο ομως παγωσαμε”
Έτσι πνιγηκαμε στον αρωματικο καπνό του μπαφου κ είμαι σίγουρος ότι με μαστουρωσε αφού ξύπνησα λιγο πριν τον σταθμό Λαρίσης.
"Αντε μαγκα να προσέχεις κ καλά να περάσεις "
“Ευχαριστώ παίδες κ εσείς” (τωρα που τα θυμάμαι πρέπει αυτοι οι 5 αλητηριοι να πέρασαν ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ)
Είμαι στην Αθήνα ρε! Μόνος μου!! Μπουγάτσα κ κακάο για αρχή κ μετά ηλεκτρικό για Μαρούσι κ φιλο Θωμά.
Λοιπόν θα πεις μια.μπουγατσα κ τιποτα άλλο αυτοι οι Αθηναίοι έχουν μόνο με κρέμα κ προσοχή μην σε περάσουν για χωριατη
“Καλημέρα μια μπουγατσα κ ενα κακαο”
Καλά δεν την κόβουν την μπουγάτσα η Αθηναίοι απλα την ανοίγουν κ βάζουν μεσα σαν σάντουιτς ασπουμε την αχνη; οκ περίεργο αλλά πιο βολικό. Κ τι ειν αυτο το φλιτζάνακι κ τι ειν αυτο το μπρίκι κ τι ειν αυτο το ζεστό υγρό που ρίχνει μεσα,;
“Συγγνώμη οχι ζεστό εκείνο στο ψυγείο θέλω”
“Ααααα μιλκο θελεις”
Είναι περίεργοι αυτοι οι Αθηναίοι.
Φαστ φόργουορντ απόγευμα. Είμαι Πειραιά με τον φίλο Θωμά κ έχω πάρει την κατηφόρα για το φεστιβάλ. Είμαι Αθήνα!!! (Οκ Πειραιά μετα από χρόνια κατάλαβα ότι δεν ειν το ίδιο. Είναι περίεργοι αυτοι οι Αθηναίοι) Ειμαι σε μεταλ φεστιβάλ!!! Τώρα εγινα αντρας!!!
Morgana lefay: ρε τι φωνάρα για Έλληνα;
Nightfall: πρώτο χτύπημα με διασκευή heavy metal mania που την ήξερα από gamma ray.
Blind Guardian: γιαυτους ήρθα πάω μπροστά hansi ακόμα να παίζει μπάσο γαμω ρε ειμαι σε μεταλ φεστιβάλ κ βλέπω guardian. Αγκαλιάζω έναν αγνωστο τύπο κ χτυπιομαστε παρέα. Valhalaaaaaa
Τέλος αυτο ηταν. Ιδρώτας τρέχει κούραση. Παω πίσω τι να μας πουν οι saxon μετά τους guardian; κάθομαι στο έδαφος.
Saxon: πρώτες νότες αυτο το ξέρω κ γαμανε ρε. Σηκώνομαι τραβιεμαι μπροστά χτυπιέμαι. Ρε γαμανε οι saxon!!! Είμαι σε μεταλ φεστιβάλ κ χτυπιέμαι με saxon.ιδρωνω ιδρωνω κ αυτο το ξέρω κ αυτο το ξέρω. Πουτανα ολα. Εγραψα οτι γαμανε οι saxon;
Slayer: οκ ντροπή μου λίγο η κούραση λιγο οτι ήρθε να μας πάρει ο πατέρας του Θωμά ειδα την μισή εμφάνιση.
Σταρχιδια μου στην τελική ήμουν σε μεταλ φεστιβάλ στην Ελλάδα!!!
“Κατσε μπροστά να σου κάνω μια ξενάγηση να δεις την Αθηνα”
Κοιμήθηκα δεν ειδα τιποτα.
"Έλα ξυπνα φτάσαμε πάμε στην πλατεία να φάμε κανα καλαμάκι "
Είναι περίεργοι αυτοι οι Αθηναίοι.
Το αναμνηστικό
Το μπλουζάκι που φόραγα (χμμμμμμ νομίζω δηλ αλλά αξίζει να μπει 
)
18 Likes
Για τους Αθηναίους, το ίδιο είναι , μόνο για τους Πειραιώτες δεν είναι το ίδιο 
2 Likes
15 χρόνια στην Αττική (για να τα βάλω ολα μεσα) κάτι τέτοιο κατάλαβα
1 Like
Αυτό ακριβώς ήθελα να γράψω. Μια χαρά είναι οι Αθηναίοι, στους πειραιώτες να τα πεις αυτά που νομίζουν ότι μένουν στο γαλατικό χωριό.
Τοξικος ινκαμινγκ σε 3-2-1
3 Likes
Όταν νομίζεις ότι θα ανοίξεις διαμάχη Αθηνα-Θεσσαλονίκη αλλα τελικα αλλού πάει το…τρένο
3 Likes
Ο μακαρίτης ο Λεωνίδας Ανδριανόπουλος έλεγε ότι για να πας από Πειραιά στην Αθήνα έπρεπε να έχεις διαβατήριο. Και τούμπαλιν.
Ποιος είμαι εγώ να αμφισβητήσω το γιγάντιο Λεωνίδα;;
Για να σας δώσω να καταλάβετε, άλλο ο Πειραιάς και άλλο η Καστέλλα με τους αριστοκράτες Εθνικούς.
Και υπάρχει κι ένα προαιώνιο σύνθημα…
Και ενα κωλοχαρτο.
Καλα δεν χεστηκες πανω σου;
5 Likes
Ήξερα τυρόπιτα + κακάο. Πάει και με μπουγάτσα ο συνδυασμός; Την πουτσίσαμε!
1 Like
Αλλα στομαχια οι πανω ρε, κι εγω απορουσα παλια, αλλα πλεον ουτε καν, παιζει να εχουν γονιδιο 
1 Like
Μπουγάτσα μιλκο και κωλοχαρτο.
Στην κοψη του ξυραφιου - τρομερα επικινδυνη επιλογη πριν απο συναυλια.
2 Likes
Ρε μαλακες μην μου βγάλετε το σαλλλονικιοτικο από μεσα μου που είναι θαμμένο μια 15ετια. Αρνούμαι.
2 Likes
Βέβαια οι Fatal Morgana ανοίξανε το rock of gods και όχι οι Morgana Lefay.
Σε παρόμοια φάση με τρένο, Maiden Περιστέρι 99. Μπαίνω στο τρένο, το νυχτερινό, και το βλέπω φουλ. Πάω να μπω στην κουκέτα μου και με το που ανοίγω την πόρτα μου σκάει μια απίστευτη βρώμα από τα πόδια του τύπου που είχε ήδη ξαπλώσει. Βλέπω την κουκέτα φουλ, λεω είστε σίγουρα όλοι εδώ; Τσεκάρουμε και ευτυχώς διαπιστώνω πως εγώ έκανα λάθος. Βρίσκω την κανονική, ανοίγω και βλέπω μόνο ένα παλικάρι μέσα. Λίγο πριν ξεκινήσει το τρένο λέω το υπόλοιπο είναι φουλ, θα είμαστε πολύ τυχεροί αν δεν μπει κανένας στα επόμενα λεπτά. Κανείς δε θα μπει που απαντάει, δε μαρέσει να ταξιδεύω με κόσμο και έκλεισα όλη την κουκέτα εκτός από το κρεβάτι σου. Πλήρωνε η δουλειά του και θα έμενε Αθήνα για το λάιβ και αυτός.
7 Likes
Ωχ ναι ρε φιλε τυπογραφικό λάθος. Ποιοι Morgana lefay???
Ασε που ξέχασα rage. H θυμηση μου γιαυτους μάλλον δεν υπάρχει.