Με 100% ειλικρινεια, προτιμω να ακουσω σε live τους πανω απο τα μισα τραγουδια απο το St. Anger απο οτι αυτο 
Το βαριεμαι οικτρα, δεν με πιανει πουθενα, και το μονο που μου αρεσει αρκετα ειναι το βασικο ριφφ. Οι στιχοι ειναι χάλια, το τελειωμα στο οποιο γκαζωνουν μου φαινεται εντελως ξεμπαρκο, και εν γενει το βρισκω σαν ενα My Friend Of Misery απο τα TEMU
1 Like
Και μιας και ανέφερες το St. Anger, γενικά είναι ένα άλμπουμ που θέλω να ακούω πολύ συχνά σε αντίθεση με το 72 seasons.
Και πόσο καλύτερο θα ήταν αν δεν υπήρχε το Purify (το μόνο τραγούδι Metallica που δεν μπορώ να ακούσω με τίποτα) ή ακόμα καλύτερα αν είχε μπει στην θέση του, το I disappear (το οποίο δεν κυκλοφόρησε ποτέ σε δίσκο τους).
1 Like
I disapear γιατι δεν το παιζουν ποτε ρε γμτ… κομματάρα είναι.
3 Likes
Οχι και ποτε 
1 Like
Το άλμπουμ θα το ξαναπιάσω που και που, εμένα με έχει κρατήσει σε θετική διάθεση.Δύσκολα θα το ακούσω ολόκληρο όμως μαρέσουν κάποια κομμάτια που του δίνουν μια ξεχωριστή φρεσκάδα.Είναι αυτά με τις χαμηλότερες ταχύτητες και το πιο ‘αμερικανικό’ , έως και λίγο southern (barbed wire) παίξιμο.Σε υψηλό επίπεδο τα Darkness,Shadows,Sleepwalk,Burn!, Inamorata.
Αντίθετα βαριέμαι όταν παίζουν NWOBHM.Καταλαβαίνω ότι οι καλλιτέχνες όσο μεγαλώνουν έχουν την τάση να γυρνάνε σε ότι άκουγαν μικροί (Steve Harris σε σένα μιλάω), και ο Λαρς γούσταρε τη συγκεκριμένη σκηνή, απλά για μένα ΔΕΝ τους πάει.Όνειρο ζωής να βγάλει ο James προσωπικό southern rock δίσκο, με καουμπόικο καπέλο και χλέπες από καπνό δίπλα σε μπουκάλι ουίσκυ (άδειο καλύτερα).
1 Like
Όταν πρωτοβγήκε ο δίσκος, ομολογώ ότι μου είχε κάνει καλή εντύπωση, άκουσα Metallica, όπως περίμενα να τους ακούσω σε εκείνη τη φάση. Δεν ανακάλυψαν τον τροχό, δεν πρόκειται για groundbreaking άλμπουμ, είναι τόσο όσο.
Η αλήθεια είναι ότι με εξαίρεση πολύ συγκεκριμένα κομμάτια (ομότιτλο, If Darkness…, Room Of Mirrors, Inamorata), δεν μου κάνει κλικ ο συγκεκριμένος δίσκος.
Μαστίζεται από το πρόβλημα των δίσκων τους από το 2008 και έπειτα. Προσπαθούν υπερβολικά πολύ, να αποδείξουν ότι το έχουν ακόμα, ανακυκλώνονται επικίνδυνα και με δαιδαλώδεις συνθέσεις, απλά για να δείξουν ότι γράφουν μεγάλα σε διάρκεια κομμάτια, πολλές φορές φλύαρα και ασυνάρτητα. Το 1988 είχε λειτουργήσει (μπορεί και όχι), μετά από χρόνια όμως, όχι και τόσο… Για μένα, οι Metallica, μετά το κράξιμο στο St. Anger, έπαψαν να κάνουν αυτό που πραγματικά ήθελαν οι ίδιοι και άρχισαν να κάνουν fan service, εκεί προσωπικά με έχασαν δισκογραφικά και μέχρι εκεί, θεωρώ ότι ήταν πιο ειλικρινείς.
Μπινιά το Inamorata το οποίο θεωρητικά είναι το μεγαλύτερο σε διάρκεια δισκογραφημένο κομμάτι τους, ενώ απλά το ίδιο το κομμάτι έχει διάρκεια όπως οποιοδήποτε άλλο κομμάτι τους και έχει κάτι που λέει ο Hetfield στο τέλος και βγήκε μεγαλύτερο σε διάρκεια. Κολοκύθια τουμπανα…
Βέβαια, για να είμαι ειλικρινής, προτιμώ το 72 seasons συγκριτικά με Death Magnetic & Hardwired, μου φαίνεται πιο ταιριαστό με την τρέχουσα φάση τους, κάθεται πιο καλά στα αυτιά μου…
2 Likes
Για το Magnetic να το δεχθώ το fan service, στο Hardwired όμως δεν παίζει σε καμία περίπτωση.
Κομμάτια όπως το Manukind, Here comes revenge , Am i Savage , δε νομίζω ότι είναι αυτό που ζητούσαν οι μόνοπαπετς οπαδοί.Ούτε καν το doom του Dream No More ή την γλυκάδα του Halo On Fire.
6 Likes
Κι εγώ πιστεύω στα 2 τελευταία παίζουν ακριβώς αυτό που γουστάρουν, δεν έχουν καμία ανάγκη να αποδείξουν τίποτα, στο DM είχαν
2 Likes
Μπορεί να είναι κι αυτός ο λόγος που το DM τα κατουράει και τα δύο, για την πλάκα του, μάλιστα.
Μπορεί ο λόγος να είναι ότι μάλλον ήταν ο πρώτος σοβαρός δίσκος Metallica που άκουσες στην ώρα του, συμβαίνει πολύ συχνά με όλους μας 
!
Για μένα, DM ο πιο επιτηδευμένος δίσκος Metallica. Με πολύ μεγάλη διαφορά από τον δεύτερο.
1 Like
Δηλαδή τι επιτήδευση έχει;
Να ακουστεί όπως το Justice, για πιο πριν δεν πάμε γιατί υπήρχε και ο Cliff
1 Like
Δεν έχει και τόση σημασία τι στόχο έχουν να πετύχουν με τον κάθε δίσκο για μένα. Βάζεις απλά το δίσκο και παίζει. Το DM υστερεί μόνο στην παραγωγή (Ρούμπιν κουλάδι)… τα ριφ σπέρνουν σε όλο το δίσκο
3 Likes
Πάντως με τον καιρό το Hardwired το πέρασε το DΜ στη συνείδησή μου. Αυτή η πλαστικούρα στην παραγωγή και κάποια κομμάτια αδικαιολόγητα μακριά, το ρίξανε σε απόδοση. Πράγμα που δεν περίμενα, ομολογώ.
2 Likes
Νομίζω το DM δεν έχει κανένα filler, όλα έχουν κάτι να δώσουν, άλλα περισσότερο άλλα λιγότερο, αλλά και πάλι οι διάρκειες -κυρίως-και ο ήχος το κάνουν λίγο δύσκολο στο να το βάζεις συχνά να το ακούσεις
2 Likes
Μια χαρα ειναι το Death Magnetic, δεν ακουω πουθενα στον δισκο καμια τρελη επιτηδευση μεσα στα ιδια τα κομματια, η επιτηδευση που λεει ο Παντελης για μενα εντοπιζεται μονο στην προσεγγιση, στην δομη, στο ποιον διαλεξαν για παραγωγο, και στο artwork.
Φερτε πισω το κλασικο λογοτυπο, βαλτε ενα γρηγορο thrasher να ανοιγει τον δισκο, ενα με πολλες αλλαγες και μελωδικα σημεια στην 2η θεση (απορω πως δεν ηταν και ομωνυμο στον δισκο), μια power μπαλαντα που γινεται σαν το One/Sanitarium στο δευτερο μισο στην θεση 4, ενα instrumental ως προτελευταιο, και το πιο aggressive thrash τραγουδι του δισκου να τον κλεινει. Μας θυμιζει κατι? Α ναι, RTL, MOP & AJFA.
Απο κει και περα, η μουσικη στον δισκο συνδυαζει 80ς και 90ς Metallica, και στα δικα μου τα αυτια ακουγεται ως ενα πιο καλογυαλισμενο, πολυ πιο εμπνευσμενο και λιγο πιο ενδιαφερον St. Anger. Δε με χαλαει καθολου το Death Magnetic, αλλα ακομα κι ετσι βρισκω πολυ ανωτερο το Hardwired To Self-Destruct συνθετικα. Και με πολυ καλυτερο ηχο.
Συμφωνω μεχρι τελευταιας τελειας με ολο αυτο, και σχεδον παντα οταν διαβαζω αυτα που γραφεις για Metallica.
Η δικια μου απορια ειναι πως δεν βαριουνται και ολοι οι αλλοι τα τραγουδια των Metallica που κινουνται σε NWOBHM φορμες εν ετει 2026. Δεν μπορω να σκεφτω κατι πιο βαρετο, καλυτερα να επαιζαν bluegrass ξερω γω.
2 Likes
Στ’ αυτιά μου για πρώτη φορά ακούστηκαν ότι παίζουν εκ του ασφαλούς, ότι παίζουν πράγματα που έχουν ξαναπαίξει. Μου ακούγεται άτολμο και μου δίνει την αίσθηση ότι το κυκλοφόρησαν μεταξύ άλλων και για να πάρουν πάλι την αποδοχή που είχαν χάσει στα μάτια των οπαδών. Ε, αυτό δεν θυμάμαι να το έχω δει σε τέτοιον βαθμό σε άλλο δίσκο τους, γι’ αυτό το λέω “επιτηδευμένο”.
2 Likes
Δεν χρειάζεται κάθε δίσκος να είναι τολμηρός αφενός και αφετέρου στο DM δεν ακολούθησαν κάποια υφιστάμενη φόρμουλα, συνδύασαν στοιχεία και από τη load περίοδο και απ’ την black και ορισμένα από πιο πριν και το έκαναν πολύ επιτυχημένα.
Πολυ απλά επειδή είναι οι μετάλλικα πρέπει να γκρινιάξουμε για κάτι, το DM είναι άτολμο, το Σενάνγκερ δεν έχει σόλο, στα Loads κουρεύτηκαν και “παράτησαν το μέταλ μας”, με το ομώνυμο είχαν γίνει εμπορικοί (και ΠΟΥ ΤΟ ΠΑΣ ΑΥΤΟ ΜΕ ΤΟ ΦΙΔΙ ΣΤΟ ΕΞΩΦΥΛΛΟ) για να μη φτάσουμε σε κάτι μυθικά σκηνικά τύπου “με το κιλεμώλ μας υπόσχονταν την επανάσταση ενάντια στη μουσική βιομηχανία και μετά μας πρόδωσαν”.
1 Like
Ντάξει μωρέ δεν γκρινιάζουμε, μια παρατήρηση κάνουμε ότι όντως υπήρχε σκέψη για το πως θέλουν να βγει αυτός ο δίσκος. Και έχει σημασία ότι προηγήθηκε το St. Anger και η φυγή του Jason κτλ κτλ.
Μια χαρά δίσκος είναι και έχει πολλά σοβαρά κομμάτια, ειδικά το End Of The Line είναι απίστευτα αδικημένο
Μας το έχουν κλέψει, καμία αδικία
2 Likes