ο Ζιζού έμεινε στην ιστορία και ο Ματεράτσι απλά θα είναι ο παίκτης που κάποτε προκάλεσε τον μεγάλο Ζιντάν…
Ναι αλλά τελικά η ουσία μετράει ΠΑΝΤΑ δυστυχώς και η ουσία είναι ότι ο Ματεράτσι σήκωσε το τρόπαιο. 
Revamp γιατί σαν σήμερα πριν 20 χρόνια παίχτηκε ένα από εκείνα τα ματς που δεν ξεχνάς, ποτέ, σε κάνουν οπαδό, κλπ κλπ
Θυμάμαι όλη εκείνη τη διοργάνωση τη βλέπαμε Φιλιατρά με τον ελληνοϊταλό παιδικό μου φίλο το Γιώργο, μιλάμε τρομερό άγχος, νεύρα, αυτός, όντας “Ρωμαίος”, ταγμένος στην εκκλησία του Τόττι, εγώ του Ντελ Πιέρο, με πλευστεσιονικές μάχες επί χρόνια πάνω στο ζήτημα. Πόσο μάλλον τότε. Ανεξίτηλο καλοκαίρι.
Σε εκείνο το ματς, όλοι εκεί υποστήριζαν Γερμανία (τέλος πάντων), και εμείς σε εχθρικό καφενειακό τραπεζάκι, μάλλον να προκαλούμε άπαντες.
Στο 1-0 αυτός σπάει το χέρι του από τους πανηγυρισμούς, να μην καταλαβαίνεις γιατί κλαίει, μάλλον για όλα.
Πριν το 2-0 φωνάζαμε πάσα - πάσα στον Τζιλαρντίνο, ακόμα πιστεύουμε πως μας άκουσε, αλλά μάλλον άκουσε τα ουρλιαχτά του Μέγιστου σε εκείνο το σπριντ του. Το τραπεζάκι γύρισε τούμπα, μόνα μας σε μια ολόκληρη πλατεία, τελειώνει το ματς και δεν πήγαμε σπίτια μας, τρέξαμε με την μπάλα στην πλατεία να παίξουμε.
Ναι, δεν πονούσε, μετά από λίγο πήγαμε κέντρο υγείας που τον έπεισε η μάνα του, ράγισμα εν τέλει.
Τι 20 χρόνια ρε.
edit: Εν τω μεταξυ η ιταλια εχει να νικησει νοκ αουτ σε παγκοσμιο απο τον τελικο του '06, κατάντια.
1 Like
Ναι ωραίο ματς. Είδα το βίντεο και στάθηκα σε αυτό το σχόλιο με 1200+ λάικ, συμφωνώ απόλυτα.
No tattoos, no stylish colored hair, no neon boots, no fitted shirts, it was all about football. Loved that decade 2000 - 2010.
Από τα καλύτερα ματς παγκοσμίων κυπέλλων ever.
1 Like