Καρδιακούς θα μας κάνει ο Χαρτ 2 ματς τώρα στα φινάλε
Μπορεί να γραφτεί βιβλίο για τη σημερινή διαιτησία
1 Like
Μεγάλε Μπράνσον, τι παικταράς είσαι, το άξιζες 1000%
Κοιτα να δεις…
Περαν του οτι καποιες παπαριτσες τυπου “επρεπε να το παρει ο Ανουνομπι το Finals MVP επειδη απο τον Μπρανσον το περιμενεις να σκοραρει και να ειναι ο ηγετης, απο τον OG οχι” που διαβασα μου θυμισαν οτι στις κλοπες του 2015 και του 2018 πηραν τα FMVP ο Iguodala και ο KD.
Οπως και να χει ο Jalen επρεπε να ειναι το φαβορι για Finals MVP ακομα και πριν το σημερινο ματς. Αλλα στο σημερινο ματς απλα ΕΜΦΑΝΙΣΤΗΚΕ. Εβαλε 45 ποντους και οι συμπαικτες του εβαλαν 49.
Ζησαμε να δουμε New York Knicks να παιρνουν πρωταθλημα… απιστευτο.
2 Likes
Next stop Αγγλία μουντιαλ;
Μπραβο στους Νικς επαιξαν ψυχωμενα και δικαιώθηκαν. Το 4ο παιχνίδι θα ειναι all time classic!
1 Like
Παίζει να το έχουμε σκεφτεί οι περισσότεροι αυτό
1 Like
Δεν ξέρω αν υποτιμήσαν του Νικς όλοι (μαζί με εμένα βέβαια) ή όλη την ανατολικη περιφέρεια. Η ευκολία με την οποία βρέθηκαν στους τελικους και ο πολύ πιο σκληρός ανταγωνισμός που είχαν οι Spurs μάλλον ξεγέλασαν αρκετούς. Οι δε Spurs αν δεν κάνω λάθος είχαν διψήφια leads σε κάθε αγώνα και όμως έχασαν 4-1. Δεν ξέρω αν έχει ξαναγίνει κάτι τέτοιο σε σειρά 7 αγώνων.
2 Likes
Η μεγαλύτερη αυτοκτονια στα χρονικα των τελικών του nba ηταν η φετινή απο τους Spurs.
Ας πρόσεχαν.
Η άλλη ανάγνωση βέβαια είναι ότι τα 3 ματς κρίθηκαν στις 1-2 κατοχές. Ήταν πολύ κοντά η σειρά. Χθες λχ ήταν περισσότερο θέμα απειρίας. Πχ το χαζό φάουλ του (φοβερού μέχρι το 45’) Harper στο κέντρο. Ή τα εύκολα φάουλ που τραβούσε ο Brunson και έδιναν εύκολους πόντους και ανάσες όταν σε ροή παιχνιδιού και οι 2 ομάδες είχαν κολλήσει.
Ο Brunson ακόμα και όταν δεν ήταν ο mvp της βραδιάς (Towns στα 2 πρώτα ματς, OG στο game 4) ήταν πάντα ο δεύτερος καλύτερος και κυρίως, αυτός στον οποίο προσαρμόζονταν η άμυνα των Spurs με αποτέλεσμα να έχουν ζωτικό χώρο οι υπόλοιποι Knicks. Νομίζω η χθεσινή του εμφάνιση έβαλε για ύπνο κάθε τέτοια σκέψη. Ανάλογη του Γιάννη με την 50αρα, και οι 2 έπαιζαν μόνοι τους.
1 Like
Ο Towns ειχε τα καλυτερα νουμερα και την αμυνα στον Γουεμπι, αλλα ο Μπρανσον πηρε τα δυο πρωτα ματς με παμπολλα clutch plays στο τελος. Ναι, κι εγω θα ελεγα οτι ο ΚΑΤ ηταν καλυτερος συνολικα σε αυτα τα δυο πρωτα ματς, αλλα οχι απαραιτητα ο MVP. Νομιζω παντως πως πλεον κανενας δεν διαφωνει οτι στο συνολο των 5 ματς ο Μπρανσον ηταν αυτος που εκανε την διαφορα. Βασικα γυρισε το Game 4 με πολλα και πολυ κρισιμα καλαθια (με βοηθεια απο αλλους φυσικα) και εκανε ενα προσωπικο 10-0 στο Game 5, βαζοντας και το πιο κρισιμο καλαθι στο 90-88 για να κερδισουν το πρωταθλημα.
1 Like
Στο σημείο εκείνο—σημειωτέων—είχε τους μισούς πόντους των Knicks. Μυθική εμφάνιση. Και αν σφυρίζονταν σε αυτόν το φάουλ στο τέλος αντί του Bridges θα τελείωνε και το ματς με τους μισούς πόντους των Knicks
1 Like
Τα σκεφτηκα κι εγω αυτα στην διαρκεια του ματς 
Εντωμεταξυ του εκαναν οντως ξεκαθαρα φαουλ πριν την δωσει στον Μπριτζες. Παρολα αυτα αν εκαναν το φαουλ σε αυτον θα ειχαν 95 ποντους μαλλον οι Knicks, και αρα θα ειχε εναν λιγοτερο απο τους μισους 
Φέτος είχαμε ένα από τα ωραιότερα narratives για φινάλε σεζόν και πρωταθλητή.
Πριν πάω στους Knicks, ένα τεράστιο ρισπέκτ στο San Antonio, όχι απλά τρύπησε το ταβάνι του (στα preseason odds τους έδιναν τύπου 45 νίκες νομίζω) αλλά εκτοξεύτηκε, ωστόσο το μεγάλο παράσημο είναι ότι δεν έκανε flop στην post-season (βλ. Pistons) και απάντησε σε όλα τα εμπόδια που του παρουσιάστηκαν στον δρόμο για την κατάκτηση της Δύσης. Ίσως (δηλαδή πιθανότατα) οι δυνάμεις που ξόδεψε σε αυτή τη διαδρομή του στοίχισαν (μαζί με την απειρία προφανώς) το καθαρό μυαλό στα κλεισίματα των αγώνων.
Τρία επί μέρους σχόλια:
-
Το υποψιαζόμουν και μάλλον αποδείχτηκε, ότι ο τίμιος και πολύ ταλαντούχος De’Aaron Fox δεν είναι καλό φιτ γι’ αυτό το σύνολο. Μοιάζει να μην αισθάνεται 100% “εκεί” στον συγκεκριμένο ρόλο -να μην τρέχει δηλαδή την επίθεση αποκλειστικά αυτός όπως στους Kings και ξαφνικά ως “βετεράνος” να πρέπει να κουμαντάρει την ομάδα όταν κολλάει στα δύσκολα. Και χτες ήταν αρνητικός στο Q4, παίρνοντας ατομικές επιθέσεις που πήγαν στα σκουπίδια.
-
Δεν συμμερίζομαι προφανώς το (αναμενόμενο για όποιον παραλουθεί πάνελ με “analysts”) hate που τρώει ο Wembanyama αλλά και ο ίδιος δεν πολυβοηθάει με το αλαζονικό στυλάκι του που μου φαίνεται κιόλας ελάχιστα φυσικό και περισσότερο “να δείξω ότι είμαι badass και δε με πολυενδιαφέρει κιόλας”. Καλό είναι να αφήσει τα mind games και τα “ποιος-χέστηκε-πραγματικά” beefs σαν αυτό που νομίζει ότι έχει με τον Holmgren φερ’ ειπείν και να βελτιώσει το παιχνίδι του, διότι, με όλα τα χαρίσματα που έχει τόσο από τη φύση όσο και από την προπόνηση, για μένα παίκτης που δεν είναι factor στα Q4, δεν είναι και generational talent σε καμία περίπτωση.
-
Συνεχίζοντας το παραπάνω με (μεγάλη ίσως) δόση hot-take, αυτή τη στιγμή ο Dylan Harper για μένα μοιάζει ως ο no.1 pure hooper της ομάδας. Δεν ξέρω πώς θα εξελιχθεί, αλλά αυτή η πρώτη σεζόν και ειδικά η post-season προϊδεάζει για μεγάλες στιγμές στο μέλλον. Βέβαια, πολλά έχουν δει τα μάτια μας, κάποτε θεωρούσαμε next big thing τον Ben Simmons ας πούμε και εν πολλοίς όχι άδικα κρίνοντας από τις πρώτες 2-3 σεζόν.
Και πάμε στους Knicks τώρα, τους οποίους να πω την αλήθεια ποτέ δεν υποστήριξα, ωστόσο και ποτέ δεν αντιπάθησα ιδιαίτερα αν και το ξύλο που έπαιζαν στα early 90s ενάντια σε Bulls ήταν απωθητικός παράγοντας. Water under the bridge όμως, το '99 με Latrel και Houston ήμουν ενάντια στους υπερβαρετούς (σε μένα) Spurs, ενώ και η Carmelo era είχε την πρόσκαιρη γοητεία της (πρώτο task στο NBA2K13 → πρωτάθλημα με Knicks).
Η version όμως που δομήθηκε τα τελευταία 3-4 χρόνια είναι πραγματικά ακαταμάχητη. Καταρχάς αλλάζει το παράδειγμα των νικητών των τελευταίων πολλών ετών που μέχρι τώρα ήταν είτε home-grown (όσον αφορά στους στάρ) είτε super-teams (το Toronto του '19 ξέφυγε λίγο από τη νόρμα υπό την έννοια ότι υπέγραψε έναν μόνο σταρ).
Ε, οι Knicks κατάφεραν να μην είναι τίποτα από τα δύο, ποντάροντας σε έναν underdog guard, φέρνοντας δίπλα του είτε παίκτες που γνώριζε είτε που είχαν κάτι πραγματικά ταιριαστό να προσφέρουν (μεγάλε OG), ενώ ακόμα και ο KAT που ήταν σαφέστατα το πιο ηχηρό signing, παρά το μεγάλο ταλέντο του, τελούσε υπο κάμποση αμφισβήτηση (η οποία μεγάλωσε μετά τα περσινά playoffs). Οι Knicks λοιπόν έγιναν ένα τέλειο assemblance παικτών και είχαν την ευτυχία να τους βγει και το ρίσκο της αλλαγής προπονητή (Thibs όπως βλέπεις οι εμμονές δεν βγαίνουν σε καλό) -hats off to Mike Brown και μιας και πήρε και ο Θρύλος Ευρωλίγκα με Σάσα, περασμένα ξεχασμένα τα χουνέρια που του έκανες και τον χάσαμε τσάμπα μια χρονιά.
Δύο επί μέρους σχόλια:
-
Το tip-in του OG (τι God βρε άμπαλοι, -κάμερα σε μένα- “The Right Hand of dOG” είναι ο απόλυτος τίτλος του G4) είναι play for the ages, οπτικό αριστούργημα, material για πίνακες ζωγραφικής και μπαίνει στο top-10 στιγμών finals, δίπλα στον MJ του '98, το junior sky hook του Magic κλπ κλπ. Είναι στιγμή που αλλάζει την μπασκετική ιστορία και τις ζωές όσων αγαπούν να βλέπουν και να παίζουν το άθλημα.
-
Ο Jalen Brunson δεν είναι απλά ο αδιαφιλονίκητος MVP των τελικών του '26, είναι MVP του αθλήματος γενικότερα στη σύγχρονη εποχή του, ένας pure baller που αποδεικνύει ότι το μπασκετικό IQ που έχει να κάνει με το footwork, το positioning, την άρτια εκτέλεση, την υπομονή για την εύρεση της σωστής στιγμής ειναι ικανό να κερδίσει στο υψηλότερο επίπεδο χωρίς να χρειάζεται να μιλάμε για δίμετρους γκαρντ, για wingspans, για two-way κλπ. Στην κατηγορία που αιώνιο no.1 θα είναι ο Steph, ο JB είναι από φέτος υπαρχηγός. Τα σέβη μου…
10 Likes
Συμφωνω απολυτα στο καθαρα αγωνιστικο κομματι, και βρισκω εντελως χαζη την ηλιθιοτητα που ακουεται σε βλαμμενα πανελ που λες πως “αφου εχασε σε τελικους ΝΒΑ δε μπορει ποτε να γινει ο GOAT”, κυριως γιατι ειναι χαζο να μιλαμε για ενα 22χρονο παλικαρι στην αρχη της καριερας του για το αν θα γινει ο GOAT ή οχι ουτως ή αλλως, ποσο μαλλον να βαζουμε ηδη πλαφον για το ποσο ψηλα μπορει να φτασει.
Απο κει και περα, εγω δεν ριχνω hate στον Wemby αλλα με ξενερωσε αρκετα με το ποσο βρωμικα επαιξε στα playoffs. Καταλαβαινω οτι κι αυτος τρωει πολυ ξυλο λογω των ικανοτητων του και αυτων που κανει στο γηπεδο, αλλα οταν καταφερνεις να κανεις τον Draymond Green να φανταζει λιγοτερο βρωμικος απο σενα, ε κατι κανεις λαθος. Ελπιζω να ηταν αποτελεσμα του frustration και των παρατραγουδων που εγιναν στην σειρα με Thunder, κι οχι το πως θα παιζει γενικα στην καριερα του στα playoffs.
Πολυ ωραιο ποστ κατα τα αλλα, συμφωνω σε ολα. Jalen Brunson απιστευτο ρησπεκτ.
Ετσι είναι και συγκεκριμένα οι μεγαλύτερες διαφορές ήταν:
G1: 67-54 @ Q3 5.58
G2: 37-25 @ Q2 11.32
G3: 36-24 @ Q2 11.25
G4: 81-52 @ Q3 9.40
G5: 31-15 @ Q2 8:29
Βέβαια στο G2 βρέθηκαν στο -14, έξι λεπτά πριν το τέλος και το γύρισαν οι ίδιοι, για να κριθεί στο λάθος του Wemby εν τέλει.
Στο G5 είχε ξαναπάει στους 15 πόντους, 2.25 πριν το τέλος του Q3 και στους 10, 8.21 πριν το τέλος του αγώνα. Εκεί στο 83-73 και μέχρι το 88-90, 1.05 για τη λήξη ο Brunson έχει σκοράρει 15 από τους 17 πόντους των Knicks με 4/6δ - 7/8β.
Ενδιαφέρον είναι και το G4, όπου στο 81-52 ξεκινάνε και παίζουν το άθλιο μπάσκετ με τα χωρίς λογική τρίποντα, ωστόσο 12 αγωνιστικά λεπτά αργότερα, στα 9.30 πριν τη λήξη είναι ακόμα στο +20, απλά οι Knicks έχουν βρει έναν κάποιο ρυθμό εκτελεστικά ενώ οι Spurs αρχίζουν και πνίγονται συνολικά από απειρία, κούραση και το άγχος που τις συνοδεύει.
Και μιας και τελείωσε και φέτος το ΝΒΑ ας πιάσουμε το μεγάλο καυτό ζήτημα του καλοκαιριού.
Που πρέπει να πάει ο Γιάννης και γιατί.
Ως τώρα οι 2 μεγάλοι διεκδικητές είναι οι Heat και οι Celtics. Σύμφωνα με ρεπορτάζ και οι 2 έχουν κάνει επίσημη πρόταση. Τίποτα επίσημο από τις ίδιες τις ομάδες φυσικά αλλά οι Heat φαίνεται πως δίνουν, Tyller Hero, Wiggins, Kel’el Ware και Jaime Jaquez Jr. Οι Celtics πάνε για πακέτο γύρω από Jaylen Brown αλλά χωρίς καμιά αναφορά σε άλλους παίκτες προς το παρόν. Κάποια ρεπορτάζ θέλουν και τον Portis να πηγαίνει πακέτο στο όποιο deal γίνει τελικά.
Σε μένα πάντως φαίνεται να ταριάζει καλύτερα με τους Celtics. Γρήγορο μπάσκετ, ποιότητα στους guard (υποθέτω πως από την στιγμή που θα είναι στο πακέτο ο Brown δύσκολα θα είναι και οι White, Prichard), πολλά τρίποντα χωρίς όμως εύκολο σκορ κοντά στην ρακέτα κάτι που θα δώσει ο Γιάννης.
Οι Heat, που όλοι τους δίνουν για φαβορί, θα αναγκαστούν όπως όλα δείχνουν να αποδεκατίσουν την ομάδα για να τον αποκτήσουν, θα χάσουν πολύ σκορ από την περιφέρεια και δεν είμαι σίγουρος πως θα μπορέσουν να βρουν καλούς αντικαταστάτες για αυτά που θα χάσουν. Επίσης δεν είμαι απόλυτα σίγουρος πως ένα δίδυμο με Αντεμπάγιο θα είναι και τόσο ξεχωριστό όσο λένε όλοι.
Λοιπόν, αν και ο @ChrisP μπασκετικά με κάλυψε σχεδόν πλήρως, με την υποσημείωση πως για μένα ο Castle κατάφερε σε όλα τα POs να παίζει λες και είναι σε ανοιχτό αλλά ταυτόχρονα και με υποτυπώδη πειθαρχία, πράγμα εντυπωσιακό, επανέρχομαι να αφήσω μερικές (πολλές) σκέψεις για αυτό το πρωτάθλημα. Επίσης, θα πω μπράβο στον εαυτό μου γιατί έπεσα μέσα στο σκορ των τελικών. Βασικά έπειτα και από το NBA Cup πίστευα πως οι Knicks ματσάρουν τέλεια τους Spurs, αν και δεν ήταν ακριβώς αυτή η φάση των τελικών.
Οι αναμνήσεις μου από το καμάρι του Μεγάλου Μήλου δεν περιλαμβάνουν Patrick Ewing, Latrell Sprewell και σία. Όπως μεγάλωνα, μάθαινα φυσικά για το έπος του Willis Reed, την ‘καριέρα’ του Phil Jackson πριν γίνει μίδας, τον Walt Frazier, τα ‘70ς, τον Bernard King, κλπ. Οι αναφορές μου όμως ήταν ο Stephon Marbury και ο Jamal Crawford ως οι πιο προσιτές εκδοχές του Α.Ι., τα μπλουζάκια με το 33 που φορούσε ο MF DOOM, το east-coast hip hop, ο Spike Lee, η νεκρανάσταση του συλλόγου με τους διαχρονικά λατρεμένους Carmelo Anthony και Amar’e, το Linsanity, η κραυγή ‘ball don’t lie’ του Rasheed Wallace. Έβλεπα στους Knicks και το ιδιαίτερο παρκέ του MSG ως τοπόσημα μιας κουλτούρας η οποία συνδέθηκε άρρηκτα μαζί τους δίχως να τους προδόσει ποτέ. Οι overachievers, στην τελική, δεν θα είχαν την ίδια αύρα αν δεν είχαν γαλουχηθεί μέσα στη διαρκή αποτυχία.
Είναι εντυπωσιακό μάλιστα, πως το hip-hop δεν είχε εμφανιστεί καν όταν οι Knicks σήκωναν το τελευταίο, μέχρι φέτος, πρωτάθλημα. Τα πάρτυ του DJ Kool Herc δεν δονούσαν ακόμη τις γειτονιές του Bronx. Η μαύρη μουσική τότε εκφραζόταν μέσω της fusion, του funk, του rhythm and blues. Μια ολόκληρη υποκουλτούρα γεννήθηκε στο ενδιάμεσο των 53 ετών σε εκείνες τις συνοικίες, κατέκτησε τις Η.Π.Α. με σύγκρουση, ωμή ειλικρίνεια, περιθώριο, βία, αλλά και ματσίλα και φθηνή χλίδα. Ο Jay-Z, δεκαετίες μετά, πλέον ως κυρίαρχος παίκτης της πολιτισμικής βιομηχανίας βάζει τους Nets στο Brooklyn, το hip-hop, τα grafiti, είναι το ένα και το αυτό με το αμερικανικό μπάσκετ.
Στη σκιά της Wall Street, του ανελέητου gentrification, του συστημικού ρατσισμού και του αμερικανικού ονείρου, άτομα κάθε ηλικίας, καταγωγής, κουλτούρας και σωματότυπου ζουν το δικό τους μύθο σε τσιμεντένια ανοιχτά γηπεδάκια ή σε κάποια από τις αμέτρητες ερασιτεχνικές λίγκες. Πρόκειται, πιθανολογώ για τα ίδια άτομα, τα οποία όχι απλά δεν μπορούσαν να πληρώσουν εισιτήριο, αλλά είχαν πάνω τους και την ‘ευθύνη’ να διατηρήσουν την κληρονομιά των Knicks ζωντανή. Είτε είναι μπροστά σε τηλεοράσεις και προτζέκτορες σε κάθε γειτονιά, είτε στα bodegas, τα μπαρ, είτε με κινητά τα βαγόνια του μετρό. Μια κληρονομιά, που βασίζεται περισσότερο σε ένα απροσδιόριστο πολιτισμικό αίσθημα που αναδύεται από τον κοινωνικό δεσμό του παιχνιδιού, παρά σε μετρήσιμες επιτυχίες.
Το east-coast hip-hop δεν είχε ποτέ του τον καλοκαιρινό, ηλιόλουστο και funky αέρα της δυτικής όχθης. Ακόμη και στην εποχή των ‘00s, την εποχή του bling και του αντιαισθητικού, παρέμεινε πειραματικό, σκληρό, τραχύ σαν τα Timberlands, με όλα φυσικά τα δομικά του προβλήματα αλλά και σημεία επαφής. Η κορυφή της κοινωνικής πυραμίδας για εκατομμύρια κόσμου ήταν ταυτόχρονα ένα κελί που τους κρατούσε αιχμάλωτους, ανίκανους να γευτούν την επιτυχία έστω μέσω του ετεροπροσδιορισμού που προσφέρει μια αθλητική επιτυχία. Η αίσθηση του ανήκειν σε μια πόλη που διαρκώς αλλάζει ενώ ο κόσμος της παλεύει να επιβιώσει καθώς οι εξελίξεις τον περιθωριοποιούν, γίνεται πιο έντονη όσο περνούν τα χρόνια. Αν αναλογιστούμε κιόλας τη νοσταλγία που κατακλύζει τους επιζώντες ήρωες του New York Hardcore για εκείνες τις βίαιες, μα αληθινές (sic) εποχές, τότε καταλαβαίνουμε πως όλες οι υποκουλτούρες που βίωσαν τις αλλαγές των ενδιάμεσων δεκαετιών, φέρουν μέσα τους μια σχεδόν μυστικιστική υπερηφάνεια για τη διατήρηση ενός χαρακτήρα που η ελίτ της πόλης δεν ασπάζεται.
Τον ασπάζονται όμως αυτοί οι Wu-York Knicks.
Once a Knick, always a Knick, λέει το σύνθημα, δείχνοντας τη σημασία της μνήμης σε μια εποχή διάσπασης προσοχής, τεχνητών παραδόσεων και εφήμερων μοδών. Όσοι αστέρες του ΝΒΑ και αν δαιμονίζονταν μες το MSG και πετύχαιναν ρεκόρ πόντων εναντίον των Knicks έπειτα από λεκτικές διαμάχες με τον Spike Lee, το πνεύμα δεν άλλαζε. Κανένας συμβιβασμός, με την οπαδική βάση να μην συνάδει πάντα με την διοίκηση της ομάδας, ζητώντας για χρόνια την παραίτηση του Dolan.
Είναι λογικό αυτή η νοσταλγία να εντείνεται όταν βλέπεις στο γήπεδο μουσικούς, παλαίμαχους, ηθοποιούς. Ακόμη και για εμένα εδώ στο Παγκράτι, αλλά και κόσμο οπουδήποτε, τα σημεία αναφοράς μας παρασύρουν σε μια ξενόφερτη μόδα. Στο υπεραισθητικοποιημένο όμως προϊόν που είναι το ΝΒΑ, αναδύθηκε φέτος μια όμορφη φλέβα. Για να νικήσουν οι Knicks, έπρεπε να εμπιστευθούν ως ηγέτη τον Jalen Brunson, γιό του Rick Brunson. Ο Brunson δεν είναι φαντεζί, είναι όμως η προσωποποίηση του ‘heart over height’, καθώς και απόλυτα προσηλωμένος στο να τελειοποιήσει το παιχνίδι του, να εκμεταλλευτεί τα πλεονεκτήματά του, να μείνει στοϊκά συγκροτημένος και ψύχραιμος. Ένας αντι-σταρ που δέχθηκε τεράστια περικοπή μισθού για να έχει τη δυνατότητα η ομάδα να γίνει ανταγωνιστική. Οι συμπαίκτες του και φίλοι του από τα κοινά χρόνια στο κολλέγιο του Villanova, Hart και Bridges ενισχύουν αυτή την αντι-μοντέρνα, οικογενειακή ενέργεια της ομάδας, κόντρα στις επιταγές του τεχνοκρατικού, απρόσωπου μπάσκετ, ή της εξαγοράς της επιτυχίας (και ας είναι το δεύτερο ακριβότερο στο ΝΒΑ).
Αλήθεια, πόσο όμορφο είναι το γεγονός πως η Κυριακή που ξημέρωνε και βρήκε τους Knicks πρωταθλητές, ήταν και Ημέρα του Πουέρτο Ρίκο για τη Νέα Υόρκη, με τον Alvaradο, γέννημα - θρέμμα της πόλης να γιορτάζει διπλά μαζί με τους συμπατριώτες του; Δεν έχει νόημα να αναφέρω την πουερτορικανή επιρροή στην κουλτούρα και τον πολιτισμό της περιοχής, ή την δομινικανή παροικία της πόλης, με τον Karl-Anthony Towns να την εκπροσωπεί περήφανα. Κάπου εδώ μου έρχεται και η σκηνή του parade από το περσινό “Highest 2 Lowest” του Spike Lee. Κάποιες συμπτώσεις κάνουν την ζωή πολύ πιο όμορφη από ό,τι είναι.
Πόσο, ακόμη πιο όμορφο, είναι το γεγονός πως αυτό συμβαίνει επί δημαρχίας Mamdani, ενός πολιτικού που γνωρίζει καλά την κουλτούρα του hip-hop, την οποία ενσωμάτωσε στην επικοινωνία του; Το generational run των Knicks λαμβάνει χώρα σε μια εποχή που πολλά κοινωνικά στρώματα επιχειρούν να συνυπάρξουν στη σκιά της ρατσιστικής εσωτερικής πολιτικής-πογκρόμ του αμερικανικού κράτους, των βομβαρδισμών/γενοκτονιών στην Ανατολική Μεσόγειο, στα σκάνδαλα, στο πολιτικοκοινωνικό ρήγμα που έχει ανοίξει. Κάπου εκεί, συνθήματα όπως το κάτωθι ξεπροβάλλουν:
My mayor Muslim!
My bagel’s Jewish!
My Christian Dior!
Knicks in four!
Το οποίο, μετά έγινε κάπως έτσι:
My mayor’s still Muslim!
My bagel’s still Jewish!
The Pope’s on our side,
Knicks in five!!
που έχει και διπλή σημασία, τόσο για τη σχέση του τωρινού Πάπα με το Villanova, όσο και της ‘κόντρας’ του με τον Trump.
Αν επιχειρούσα την ανατομία ενός συνθήματος (double sic), θα έλεγα πως είναι μια από τις πιο πετυχημένες εκδοχές διαπολιτισμικής συμπερίληψης σε επίπεδο μαζικής κουλτούρας. Μια γνήσια στιγμή πηγαίας λαϊκής έμπνευσης και συμπύκνωσης νοήματος. Ένα στιγμιότυπο που εμπεριέχει εντός του όχι μόνο την παράνοια των εορτασμών, αλλά και μια, σχεδόν συγκινητική ισχύ, αγκάθι σε όσους θεωρούν πως οτιδήποτε εμπίπτει στην κατηγορία ‘woke’ δεν έχει θέση στον αθλητισμό. Αν αναλογιστούμε και την ιστορία των μεταναστευτικών κοινοτήτων που αποτέλεσαν τη βάση της Νέας Υόρκης, καθώς και τις ρίζες του “Knickerbockers”, τότε μάλλον μιλάμε για την πιο 2026 δήλωσή της, μέσα σε όλες της τις ατέλειες.
Η επιτυχία των Knicks θα παρουσιαστεί από πολλούς ως η απόλυτη ιστορία των underdogs. Θα εναρμονισθεί με το διαρρηγμένο αμερικανικό όνειρο. Θα υπερτονισθούν οι ανατροπές γιατί ομορφαίνουν τα αφηγήματα, θα αναδειχθούν οι προσωπικές ιστορίες, τα ρεκόρ που έσπασαν. Θα γυριστούν ντοκιμαντέρ, οι Knicks στις 18 Ιουνίου θα πάρουν και τα κλειδιά της πόλης. Ο Jalen Brunson, ένας άνθρωπος που επέλεξε τις μάχες του, παίρνει τα ηνία από τον Biggie ως King Of New York. Υπό μια έννοια, το φετινό πρωτάθλημα των Knicks είναι μια νίκη του μπάσκετ στην πιο γνήσια μορφή του. Σκληρό αλλά και γεμάτο ταλέντο και τακτική. Θεαματικό και ουσιώδες. Δρομίσιο μα και πολυεπίπεδο.
Μαζί με τους Knicks, κέρδισαν και εκατομμύρια κάτοικοι της Νέας Υόρκης. Δεν θα μπορούσε αυτή η ομάδα να κερδίσει αλλιώς. Έπρεπε να επανεξετάσει τους δεσμούς της με την κοινότητα της, να πάρει την ώθηση ενός πολιτισμικού οικοσυστήματος που ξεφεύγει κατά πολύ από το μπάσκετ. Το φετινό πρωτάθλημα είναι βγαλμένο από την κουλτούρα, για την κουλτούρα. Είναι η δικαίωση των αποτυχημένων, των ξεχασμένων, των αόρατων. Αυτών που αναγκάζονται να φτιάχνουν δρόμους γιατί ο κόσμος δεν φτιάχτηκε για να τους συμπεριλαμβάνει. Αυτών που θα επέλεγαν να είναι 1000 φορές στην 34th street στις 2 τα ξημερώματα αντί στα court seats του MSG. Αυτών που δεν τους ενώνει μόνο ο θάνατος, εν τέλει.
Είναι η δικαίωση του Charles Oakley, που είδε τους Knicks του να το σηκώνουν εκτός έδρας και μπορούσε να είναι στο γήπεδο, ανάμεσα στο πλήθος, αφού πλέον δεν μπορεί να πατήσει στο MSG.
Προσωπικά μιλώντας, ως παρατηρητής, νιώθω την ίδια ευφορία που ένιωθα βλέποντας τις αντιδράσεις της μαύρης κοινότητας όταν έσκασε το “Not Like Us” του Kendrick. Γοητεύομαι από αυτή την επανάκτηση, έστω και προσχηματικά, έστω και στιγμιαία, σε τόσο μεγάλη έκταση, μιας υποκουλτούρας απέναντι στην πολιτισμική βιομηχανία. Η διατήρηση της συλλογικής μνήμης και των κεκτημένων της είναι μια δύσκολη πίστα. Ένας διαρκής αγώνας με έναν ουροβόρο όφη. Απαιτεί αντοχές, γερό στομάχι στις καθημερινές ήττες, πίστη. Αυτή τη λέξη που χρησιμοποίησε ο Jalen Brunson για να εξηγήσει τι κάνει διαφορετική αυτή την ομάδα.
Στην εποχή της πλήρους αποδόμησης και της αλγοριθμικής επιθυμίας, της υπέρογκης πληροφορίας και της απάθειας μπροστά στη συστημική βία, που εξαλείφουν αναμνήσεις ή τις μετατρέπουν σε αποθηκευμένα data, οι φετινοί Knicks λειτουργούν ως ένα αντίβαρο. Δεν έχω ψευδαισθήσεις, δεν πιστεύω πως “θα αλλάξει κάτι” στο μέλλον, δεν υπάρχουν οιωνοί μόνο συλλογικές διεκδικήσεις. Δεν υπάρχουν σωτήρες.
Οι Public Enemy στο “Fight The Power” τα είχαν πει:
“most of my heroes don’t appear on no stamps”
Σε ένα ακόμη παιχνίδι της μοίρας, οι πρωταγωνιστές του “Do The Right Thing” ήταν στο γήπεδο για το G5.
Συγκινούμαι όμως επίσης γιατί σκέφτομαι όλες αυτές τις φορές που έβλεπα καλοκαίρια με μόνο το μπάσκετ για παρέα το “He Got Game” και έπαιζα 2Κ μαθαίνοντας τα soundtrack απ’έξω. Συγκινούμαι που βλέπω μια ασφυκτιούσα μητρόπολη να εκρήγνυται, σε ένα ανάθεμα ευφορίας. Σκέφτομαι όλες αυτές τις μουσικές και κινηματογραφικές αναφορές, συντροφιά ετών, πως τώρα κάπως πραγματώνονται σε ένα “δεν τελείωσε μέχρι όντως να τελειώσει” . Δεν με ενδιαφέρει αν μπορώ ή όχι να μετέχω σε ένα ευρύτερο εύθυμο γεγονός, δεν επιθυμώ να κοινωνήσω από αυτό ή να οικειοποιηθώ μέρος του. Θα βάλω Wu-Tang Clan στα ακουστικά και θα πάω να ρίξω σουτάκια. Απλά, αυτή τη φορά, βγάζει λίγο περισσότερο νόημα το γιατί συμπαθούσα ανέκαθεν αυτή την ομάδα, και ας παραμένουν οι βαθύτερες ρίζες στη σφαίρα του ανείπωτου, και ας μοιάζουν μερικές στιγμές ως αναλαμπές μιας ζωής ξένης.
Συγκινούμαι γιατί είδα τον Spike Lee να ζει πρωτάθλημα με τους αγαπημένους του Knicks. Και χθες απόγευμα, περπατώντας στην Αθήνα είδα αυτό:
8 Likes
Τη φανελα με τον αριθμο 2 και το ονομα Anthony επρεπε να φοραει