Ωραία τα “άρθρα” σας, μόνο μια καρδούλα με ερωτηματικό στον @Meldinor σε εκείνη την παράγραφο που λέει για τους Slipknot που συνέχισαν χωρίς τους βασικους συνθέτες τους. Γιατί αν στην προκειμένη ο πυλώνας είναι ο Clown - ο οποίος ΔΕΝ ΚΑΤΑΝΟΕΙ τη διαφορά των Slipknot πριν/μετά, τότε εκεί έγκειται και η ανησυχία με τους Nevermore μ.W. Αν δηλαδή θα καταλάβουν τη σημαντικότητα της δισκογραφικής ύπαρξης ενός Warrel Dane στη μπάντα. Αυτό θα φανεί στην πράξη. Μακάρι αυτό που θα κυκλοφορήσουν να είναι αντίστοιχης ποιότητας, ειλικρινά το εύχομαι γιατί θέλω να ακούσω μουσική του Loomis ως Nevermore και πάλι.
Ο Warrel πάντως ήξερε τη σημαντικότητα του Loomis στη μπάντα (…ως καλός υπάλληλος έστω), για αυτό και όταν ο Loomis αποχώρησε η μπάντα σταμάτησε.
Επίσης, ατυχής η αναφορά σε RATM, υπό την έννοια ότι ειδικά αυτοί, έχουν δείξει και αποδείξει ότι υπάρχει πολλή διάθεση για νέα μουσική και το έχουν κάνει με Audioslave - με θαυματουργά αποτελέσματα - με Prophets of Rage, αλλά και με προσωπικά τους δείγματα γραφής. ΟΜΩΣ αυτοί ειδικά είναι το παράδειγμα μπάντας που ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ τι σημαίνει να υπάρχει η μπάντα με frontman τον Zack de la Rocha και ότι αν δεν τραγουδάει αυτός, τότε δεν είναι RATM. Οπότε και παίζουν μουσική με διαφορετικά όνοματα. Πράγμα που οι Nevermore στην περίπτωσή μας δείχνουν να το προσπερνάνε.
Συναυλιακά ήταν τούμπανος ο νέος. Εγώ ελπίζω και σε πολύ καλό νέο δίσκο όταν έρθει, αν και κρατάω μικρό καλάθι.
Βέβαια, κάποιοι παραπάνω σύγκριναν τον Warrel της 15χρονης ενεργής πορείας της μπάντας, με τον νέο τραγουδιστή στο πρώτο και μοναδικό (μέχρι στιγμής) live της νέας μορφής της μπάντας. Ώρες ώρες απορώ με το πόσο εύκολο νομίζετε ότι είναι αυτό το πράγμα.
Είπα εγώ ότι είναι ο συνθετικός πυλώνας ο Clown που κρατάει την μπάντα, ή ότι συνθετικά δεν έχουν αποστάσεις οι Slipknot με και χωρίς τον Joey? Μα σε καμία περίπτωση όμως! Η υπόθεση ότι οι Slipknot είχαν, και έχουν, ως επιπλέον εμβληματικό πυλώνα που τους δίνει (απο τότε που ζούσε ο Joey ακόμα) την ώθηση να συνεχίζουν, χωρίς καμία σχεδόν αντίρρηση επ αυτού, αφορά κυρίως τον Corey. Γιατί είναι τέτοιου βεληνεκούς frontman. Ουσιαστικά σε αυτή την παράγραφο πιάνω το αν ο λόγος που κάνει λογικό το να συνεχίσει μια μπάντα χωρίς μια πολύ σημαντική μορφή της, είναι αν έχει και άλλη τέτοια. Και καταλήγω ότι ούτε αυτό είναι αναντίρρητη αλήθεια.
Που διαφωνείς ότι οι RATM στα reunion που έχουν κάνει ανά καιρούς δεν είχαν ποτέ σκοπό να γράψουν μουσική ως μπάντα??? Αντίθετα μάλιστα αυτό που λες ενισχύει το γεγονός ότι, παρά το ότι ήταν ακόμα δημιουργικοί, η επανένωση των Rage δεν είχε ποτέ σκοπό τη δημιουργικότητα. Παρόλα αυτά δεν υπήρχαν ποτέ ερωτηματικά για το αν ήταν λογικές επανενώσεις. Πράγμα που δείχνει ότι ούτε το αν γίνεται κάποιο reunion με την προοπτική να γράψουν μουσική είναι από μόνο του επαρκές κριτήριο.
Φίλε πραγματικά δεν καταλαβαίνω τί κάνεις highlight ως ατυχές, ούτε στη μια ούτε στην άλλη περίπτωση.
Σχετικά με τους Slipknot - δεν το είπες εσύ - υποννοώ εγώ ότι ο πυλώνας είναι ο Clown, ως ένας εκ των άτυπων αρχηγών της μπάντας. Και ότι ο πυλώνας αυτός είναι άχρηστος συνθετικά (και ως οτιδήποτε άλλο, αλλά τεσπα…) και αυτό φαίνεται δυστυχώς στους δίσκους. O Corey επίσης όσο κορυφαίος και να είναι, δυστυχώς πάλι, δεν έχει από πίσω τα τραγούδια που στο παρελθόν τον έκαναν να ξεχωρίσει μέσα από αυτά. Δε διαφωνώ μαζί σου, απλά λέω ότι η μπάντα συνέχισε μεν, χωρίς να μπορεί να προσφέρει τίποτα νέο αξιοπρεπές συνθετικά. Συναυλιακά ουσιαστικά και αυτοί είναι μια legacy μπάντα. Αυτό λοιπόν, ελπίζουμε να ΜΗΝ γίνουν οι νέοι Nevermore.
Σχετικά με RAΤΜ, ναι θεωρώ ατυχές το παράδειγμά σου. Γιατί προφανώς αφού τα 3/4 της μπάντας έχουν κυκλοφορήσει 4-5 δίσκους και με σαφή ηχητικό προσανατολισμό χωρίς τον De la Rocha, υποδηλώνει νομίζω το αυτονόητο: ότι δηλαδή όλα αυτά τα τραγούδια θα μπορούσαν να βγουν με τη φωνή του De la Rocha αν και εκείνος ήταν σύμφωνος να συμμετάσχει. Δεν ήταν σύμφωνος, τα τραγούδια κυκλοφόρησαν υπό άλλα projects και όχι κάτω από το brand των RATM.
Με δύο λόγια λοιπόν:
από τη μία έχουμε μια μπάντα που συνεχίζει να υπάρχει δισκογραφικά με διαφορετικά μέλη - χωρίς καλή μουσική (Slipknot)
από την άλλη έχουμε μια μπάντα που δεν υπάρχει δισκογραφικά, γιατί το 1 μέλος δεν ήταν σύμφωνο στο να υπάρξει νέα μουσική, αλλά τα υπόλοιπα 3 μέλη σεβάστηκαν την ιστορία της μπάντας και συνέχισαν να παίζουν νέα μουσική με διαφορετικά μέλη σε διαφορετικά projects (RATM).
Δεν κρίνω εσένα, πιο πολύ σχολιάζω αυτούς τους 2 που ανέφερες.
Άρα συμφωνείς λοιπόν ότι οι RATM επανενώνονται κάθε φορά με προοπτική όχι τη δημιουργία. Αλλά μόνο τις συναυλίες. Αναλύεις τους λόγους, και ως ένα σημείο δε διαφωνώ μαζί σου σε αυτά που αναφέρεις. Αλλά συμφωνείς στην πραγματικότητα ότι, παρά το ότι είναι (σχετικά μεταξύ μας, μην το παρακάνουμε) συνθετικά παραγωγικοί οι 3/4, τα reunion των RATM ΔΕΝ γίνονται για να γράψουν καινούργια μουσική! Και… it’s ok, για όλα μας! (ή τα περισσότερα μάλλον)
Την προοπτική δεν τη γνωρίζω. Σίγουρα πάντως οι συναυλίες γίνονταν. Τι γινόταν στο παρασκήνιο σχετικά με συζητήσεις για νέα μουσική επίσης δεν το γνωρίζω. Από τις κυκλοφορίες των υπολοίπων όμως καταλαβαίνουμε ότι υπήρχαν σκέψεις για νέα μουσική, απλά δεν ήθελε ο ένας. Οι υπόλοιποι έπαιζαν μαζί σε νέα projects, ενώ αν ήταν άλλοι στη θέση τους θα έπαιρναν άλλο τραγουδιστή και θα κρατούσαν το όνομα της μπάντας, αυτό λέω.
Αυτό που πάντως έχει εμμέσως αναφερθεί στο thread, πέραν των φιλοσοφικών (και ρομαντικων θα πω) προσεγγίσεων, είναι πως πλέον οι μπάντες δυστυχώς η ευτυχώς είναι brands.
Και στα πλαίσια της ολικής εμπορευματοποίησης των πάντων, ένα brand έχει συνέχεια και πλασάρεται ως τέτοιο.
Η κυνική προσωπική μου άποψη λοιπόν είναι πως και οι Nevermore ως το brand βρήκε ίσως ευκαιρία η καλό timing να ενεργοποιηθεί και να δραστηριοποιηθεί, ίσως και λόγω καλλιτεχνικής ανησυχίας (πολύ αμφιβάλλω) ή και λόγω εμπορικής ευκαιρίας (το πιθανότερο).
Μια χαρά ακούγεται ο νέος τραγουδιστής, επίσης νομίζω είναι πολύ ρομαντικό να περιμένει κανείς από μπάντες που έχουν κάνει ένα κύκλο να περιμένουν να αγγίξουν έστω και λιγο τα μεγαλεία του παρελθόντος.
Για όποιον θέλει να ζήσει live τη μουσική των Nevermore, και δεν μπόρεσε/πρόλαβε μια χαρά ευκαιρία είναι, και για τους εναπομείναντες μουσικούς του αρχικού σχήματος είναι μια καλή ευκαιρία να γουστάρουν παίζοντας υλικό που είχαν χρόνια παρατημένο, και να βγάλουν κ το μεροκάματο (με καλύτερη μοιρασιά για τους ίδιους έχοντας νεοφερμένα μέλη)
Τώρα στο καλλιτεχνικό κομμάτι, μόνο η πορεία μπορεί να δείξει αν έχει κάτι να πει αυτή η μπάντα και δισκογραφικά. Μακάρι, αν και νομίζω και ο τελευταίος δίσκος των nevermore είχε ήδη σημάδια κόπωσης (και εξωτερική βοήθεια).
