O Aldebaran.
2 Likes
Ρε Παντελή…
Έλεος ρε φίλε! Έλεος. 
Τέτοιος, όμως, που είσαι, σε μισή ώρα στην πλατεία κάτω από το σπίτι σου. Θα μιλήσουν οι γροθιές μας.
Υ.Γ. Το μαλώνεις ήταν α λα Χατζηχρήστος, αλλά δεν το 'πιασες.
Υ.Γ.1. Δεν αναφερόμουν σε σένα.
Υ.Γ.2. Άρα, μαλώνεις.
Με θύμισες τον ελληνικό στρατό.
2 Likes
Θα είμαι Arch, τα λέμε εκεί 
2 Likes
Το θέμα τώρα είναι ποιος την έφερε ποιανού
2 Likes
Γιατί ξέρεις ότι σε συμπαθώ σαν χρήστη και διαβάζω τα λεγόμενα σου.
Και φυσικά να εκφραστείς όπως θέλεις, όπως και έκανες.
Βέβαια και εγώ έκανα κάτι αντίστοιχο.
Αυτό που θα ήθελα να δώ από κάποιον που εκτιμώ τα κείμενα του, είναι 2 παραπάνω λόγια. Όχι για να μου αποδείξεις γιατί το θεωρείς θλιβερό, αλλά για να δώ την οπτική σου. Φαντάζομαι ενδεχομένως ένα κομμάτι της, αλλά και πάλι, άλλο να βλέπεις την άποψη του άλλου, άλλο να την φαντάζεσαι.
2 Likes
Εννοείται πως δεν πειραχτηκα ρε, ούτε από εσένα, ούτε από κανέναν, γνωριζόμαστε όλοι καλά! Το σχόλιο μου ήταν προσωπικό, έτσι κι αλλιώς. Ο μόνος λόγος που σχολίασα δημόσια εδώ, είναι γιατί είδα πολλά σχόλια (στο φόρουμ και στο ίντερνετ γενικώς) του τύπου “δεν ψηνομουν για το reunion των Nevermore αλλά τώρα είδα το βίντεο και ψηθηκα”. Και αναρωτήθηκα: αυτές ήταν οι απαιτήσεις μας από το reunion; Ένας καλός κλώνος; Κάποια παιδιά απάντησαν εδώ “ναι, αυτό μου αρκεί”. Το σέβομαι! Εγώ είμαι περίεργος κι έχω μάλλον εντελώς διαφορετικές απαιτήσεις, ειδικά από τα πράγματα που λατρεύω και πόσο μάλλον αν έχει παίξει και θάνατος στην μέση…
Τεσπά, κανείς δεν χρειάζεται την προσωπική μου οπαδικη οπτική. Θα πω όμως ότι το συγκεκριμένο reunion, θα το έβλεπα ίσως με διαφορετικό μάτι αν ήταν κι ο Jim εδώ…Δεν θα με ακουσεις ποτέ να λέω αν “έχουν δικαίωμα να συνεχίσουν ως Nevermore μπλα μπλα”. Φυσικά και έχουν. Αλλά έχω κι εγώ δικαίωμα να μην με αφορά.
6 Likes
Κι εμένα πάντως αυτό μου αρκεί προς το παρόν και για να το πάω και ένα βήμα πιο πέρα, ένας καινούργιος δίσκος Nevermore ίσως και να είναι αχρείαστος, ας μείνουν ως legacy act, o κόσμος χρειάζεται να ακούσει αυτά τα κομμάτια όσο το δυνατόν πιο κοντά στα πρωτότυπα.
1 Like
Εν τω μεταξύ, διαβάζω τα παραπάνω και μου δημιουργήθηκε η εύλογη απορία, αν τελικά οι πιο ένθερμοι υπέρμαχοι των (έστω και “κολοβών”) reunions είναι αυτοί που είδαν το εκάστοτε συγκρότημα στις δόξες του και τους κατακλύζει η νοσταλγία, ή εκείνοι που δεν τους πρόλαβαν και θέλουν να λένε ότι είδαν τους και τους Χ με οποιαδήποτε σύνθεση;
Όπως έγραψα πριν λίγες μέρες κανείς δεν μπορεί να απαγορεύσει σε κανέναν μουσικό να περιοδεύει ή να ηχογραφεί υπό το οποιοδήποτε όνομα (εφόσον έχει τα νόμιμα δικαιώματα του ονόματος, εννοείται), ούτε φυσικά θα απαγορεύσει στον οποιονδήποτε οπαδό να ενθουσιαστεί με την προοπτική να δει ζωντανά αυτό το σχήμα. Η πραγματικότητα βέβαια είναι ότι…
… τότε έχουμε μια μη αναστρέψιμη κατάσταση και όχι μια επαγγελματική διαφορά μεταξύ των εμπλεκομένων, οπότε ένα reunion χωρίς το βασικό μέλος (ή ένα εκ των βασικών) μοιραία πάσχει, έτσι το βλέπω εγώ τουλάχιστον!
Δηλαδή, ποιος θα ενδιαφέρονταν να δει τους Motorhead χωρίς τον Lemmy, τους Warlord χωρίς το Τσάμη (ουπς!), τουςThin Lizzy χωρίς τον Lynott (ξανά ουπς!); Στην περίπτωση του Dio μάλιστα, ούτε ο θάνατος στάθηκε εμπόδιο αφού περιόδευσε το συγκρότημα με το… ολόγραμμα του μακαρίτη!
Το γεγονός όμως παραμένει, ότι όλους αυτούς όσοι τους πρόλαβαν, τους πρόλαβαν, πλέον είναι αργά.
3 Likes
τα 2 μου ευρωσεντ.
το να δεις ενα γκρουπ λαιβ, είναι μια απόφαση για διασκέδαση. δεν είναι κάτι το σούπερ ντουπερ σημαντικό, υπο την έννοια, οκει, αν δεν περάσεις καλά το καίς.
δεν πάει κανείς να δει τους “Θιν λιζζυ” περιμένοντας να δει τον μακαρίτη. Είναι/ήταν ωραίο σαν τριμπιουτ ? Ναι. Warlord ενώ μουσικά είναι παλέψιμο, ο μανατζερο γουαναμπί τραγουδιστής, δεν το βοηθάει. με άλλον τραγουδιστή, ίσως. επιπλέον τα ακροδεξιά σχόλια του βλάκα, που μετά τα ανασκευάζει για να πάρει κάνα φράγκο, το κάνουν πιο ξενερουά. μοτορχέντ ευτυχώς είναι πιο σοβαροί. το να κάνεις μια γιορτή για μια επέτειο πχ και να βγούν μέλη, οκ το βλέπω οκεί. το να ξαναβγείς με το όνομα μάλλον σημαίνει πείνα. και υλική, αλλά και απο υλικό. και μπορεί να πείς οτι θα πέρναγε μόνο αν είχες κάποιον πολύ μεγάλο, πχ, ξέρω γω να εβγαινε ο χετφιλντ. λέμε τώρα. τα ολογράμματα, οκει. απλά δεν είναι κάτι που μπορεί να συνεχίσει το λέγκασι. αβατάρ, το ίδιο. θα το έβλεπα 1 φορά, για την εμπειρία. (των άμπα λένε οτι είναι ΠΟΛΥ καλό) ε… αλλά αντί να δώσουμε χώρο και χρήμα σε νέους καλλιτέχνες, κολλάμε σε παλαιά ονόματα. ναι και ο ελβις ήταν γαμάτος, αλλά έχει πεθάνει … η μήπως μόλις βγήκε απο την εξώπορτα ?
στην περίπτωση των νεβερμορ, ο τύπος ακούγεται καρφί και είναι πιο σταθερός, απο τον μακαρίτη. απο εκεί και πέρα, έχει την τρέλα του μακαρίτη ? εχεί το άστρο του ? θα μπορούσε να βγεί και να βγάλει κάτι άξιο ? ποιός ξέρει. προς τιμήν του, κρατά τους τόνους, Χαμηλά.
2 Likes
Συμφωνώ ότι ο καινούργιος είναι πιο σταθερός από τον Dane στα τελευταία του, βέβαια είναι ξεκάθαρο πως έχει προσέξει το σώμα του και τη φωνή του απείρως περισσοτερο σε αντίθεση με τον Warrel, που θεωρώ ότι από ένα σημείο και μετά τα παράτησε και αφέθηκε στο αλκοόλ.
Είδα και εγώ τα βιντεάκια και συμμερίζομαι την απόψη των περισσότερων εδώ μέσα. Καλά κάνουν και δικαίωμά τους είναι να συνεχίσουν τη μπάντα. Είναι το έργο της ζωής τους και η απόφαση είναι αποκλειστικά δική τους. Παρ’ όλα αυτά και έχοντας δει τη μπάντα το 2010 (όχι ότι θυμάμαι και πολλά από τότε) αυτο το εγχείρημα μου περνά παγερά αδιάφορο. Λογικά θα πάω να τους δω άν έρθουν μόνο και μόνο για να ακούσω τα κομμάτια αλλά ο τύπος στη σκηνή δεν μου είπε απολύτως τίποτα. Ακόμα και στις πιο εύθραυστες στιγμές του o Warrel έβγαζε μια αυθεντικότητα, ερμήνευε δεν τραγουδούσε απλά.
Ο καινούργιος δεν μπορεί να το κάνει αυτό και δεν θα γινόταν να το κάνει. Δεν φταίει ο ίδιος και είναι παραπάνω από αξιοπρεπής αλλά δυστυχώς μια βασανισμένη ψυχή δεν μπορεί να αντιγραφεί. Τα βίντεο επιβεβαίωσαν μέσα μου ότι δεν έχω κανένα ενδιαφέρον για αυτή την επανένωση, μόνο και μόνο επειδή δεν είναι ο Dane μερός αυτής. Λες και κάτι έχει σπάσει μέσα μου δεν ξέρω.
Nα συμπληρώσω επίσης ότι και η δωρική παρουσία του Jim Sheppard έλειψε να κοπανιέται στην άκρη της σκηνής. Δεν ξέρω τα νέα μέλη μου φαίνονται κάπως «λίγα» συγκριτικά…
1 Like
Γιατί εξακολουθείτε να γράφετε εκθέσεις; 
1 Like
Παιδες καθε τετοια υποθεση ειναι καθαρα υποκειμενικη για τον καθενα μας. Οι ανθρωποι εχουν καθε δικαιωμα να κανουν οτι θελουν με την μουσικη και τα συναισθηματα τους. Καταλαβαινω την αναγκη τους, ειτε αυτη ειναι πχ βιοποριστικη, ειτε πχ αναγκη εκφρασης και εκτελεσης για λιγα χρονια ακομα των δημιουργιων τους.
Απο κει και περα ο καθενας μας κρινει και κανει η οχι τις εκπτωσεις του. Πχ εγω τους εχω δει απειρες φορες, ακομα και οταν πολλοι τους κραζανε οταν ηταν σαπορτ στους Iced Earth στον Ροδον το 97 και τσακωνομασταν μαζι τους εγω και ο φιλος μου ο Billy απο τους Verdict Denied. Ειχα φοβερο δεσιμο με την μπαντα και δε εχανα live τους. Παρολα αυτα αν ερθουν θεωρω πολυ πιθανο να παω να τους δω και εχοντας και πολυ καλοπροαιρετη διαθεση.
9 Likes
Ο Βασίλης Λεβακος από Verdict;; Γαμω τα άτομα, ήμασταν μαζί στην σχολή!
Οχι Λεβακος. Κατσε ποια σχολη? ΑΣΟΕΕ?
Όχι, όχι, ΙΕΚ (Παρ)Ακμή. Μπορεί να μπερδεύω τα ονόματα . Αλληλογραφούσα με τους Verdict Denied, μπανταρα! Άσχετο, σορι.
1 Like
Καποιο αλλο μελος θα ναι. Με εχεις ιντριγκαρει τωρα 
θα ωαξω το βιογραφικο τους.
Ναι πολυ καλη μπαντα με ηχο που δεν βρισκεις ευκολα
2 Likes
Συμφωνώ με αρκετά σημεία εδώ, με την μόνη διαφορά ότι (παρόλο που έτσι νιώθω κι εγώ) το βρίσκω μάλλον εγωιστικό το να σκέφτομαι πως “επειδή εγώ τους είδα όπως έπρεπε, δεν με νοιάζει αν θα συνεχίσουν”. Υπάρχει κόσμος που θέλει να δει έστω κι αυτή την εκδοχή των Nevermore, αλλά κυρίως να ακούσει ζωντανά τα τραγούδια των κάθε Nevermore, Crimson Glory, Queensryche κοκ
Ο εκάστοτε καλλιτέχνης έχει το δικαίωμα να συνεχίσει, να προσπαθήσει. Δεν είναι υποχρεωμένος να πετάξει την ως τώρα προσπάθειά του στα σκουπίδια επειδή έφυγε από τη ζωή ή τα παράτησε ένας συνεργάτης του. Ας κριθεί από τον τρόπο με τον οποίο θα το κάνει.
Εγώ ως ακροατής δεν αντιμετωπίζω όλα τα reunion με τον ίδιο τρόπο, όχι γιατί θέλω να ηθικολογήσω, αλλά γιατί δεν έχουν όλες οι μουσικές την ίδια βαρύτητα για μένα. Μπορεί ο νέος τραγουδιστής των Nevermore να είναι καταπληκτικός τεχνικά και συμπαθέστατος, αλλά ο κύριος λόγος που δέθηκα με κάποια έργα των Nevermore ήταν ο τρόπος με τον οποίο έβγαζε τα εσώψυχα του ο Warrel. Οι στίχοι, οι ερμηνείες, το πόσο εύθραυστος ήταν. Μακάρι να διαψευστώ, αλλά αυτή η ψυχή δύσκολα θα μπορεί να είναι εκεί, γιατί δεν αναπαράγεται. Θα μείνει μόνο το κομμάτι της διασκέδασης, κυρίως για τις ζωντανές εμφανίσεις, το οποίο δεν είναι λίγο, αλλά είναι αρκετό;
Βέβαια, νιώθω ότι σε τέτοιες περιπτώσεις είμαι μειονότητα και περισσότερο ερμηνεύεται ως γκρίνια ή παραξενια. Διότι, αν βγούμε από το echo chamber που δημιουργείται πολλές φορές σε αυτό το φόρουμ από πιο ενεργούς μουσικόφιλους, ο πολύς ο κόσμός δεν ενδιαφέρεται για τίποτα περισσότερο, πέραν του ότι “θα δούμε Nevermore live”. Είμαι σίγουρος ότι πολύς κόσμος θα ενθουσιαστεί στο άκουσμα της ανακοίνωσης ενός live στη χώρα μας.
Να πάμε, ναι. Εννοείται. Αλλά, ως προς τι ο τόσος ενθουσιασμός; Δεν νοιάζει κανέναν που θα δει Nevermore χωρίς Warrel; Που θα δει το “Holy Land” χωρίς τον Matos; Που θα δει Stratovarius χωρίς τον Tolkki; Τους Queensryche χωρίς τον Tate ή τον Tate χωρίς τους υπολοίπους; Τι στο καλό; Μόνο το ρεπερτόριο έχει σημασία εν τέλει;
Για αυτό και πχ ο Loomis δεν θα τόλμαγε ποτέ να φτιάξει τους Obsidian Conspiracy ή τους Godless Endeavor και να έλεγε πως θα είναι “η φυσική συνέχεις των Nevermore”, τιμώντας την παρακαταθήκη τους και παίζοντας εξαιρετικά τα τραγούδια τους ζωντανά. Θα ήταν το ίδιο πράγμα και δεν θα ενδιαφερόταν κανένας.
4 Likes
Πολύ καλά τα λες και συμφωνώ πάρα πολύ, απλώς για το συγκεκριμένο να πω ότι για μένα ένας σημαντικός λόγος που δέθηκα με τους Alice In Chains (πάλι αυτοί) ήταν ο τρόπος με τον οποίο έβγαζε τα εσώψυχά του ο Layne. Είμαι πάρα πάρα πολύ χαρούμενος που ο Cantrell βρήκε τον Duvall και οι Alice In Chains συνεχίζουν να βγάζουν μουσική και να δίνουν συναυλίες. Εξακολουθώ να τους αγαπώ για όλους τους υπόλοιπους λόγους που τους είχα αγαπήσει, στους οποίους έχει προστεθεί και ο τρόπος με τον οποίο το έκαναν.
Εννοείται. Γι’ αυτό περιοδεύουν και οι “Pantera” και όχι οι “Phil Anselmo & Rex Brown perform the music of Pantera”.
5 Likes
Συμφωνώ προφανώς. Αλλά, οι AIC είναι ένα ιδιαίτερο παράδειγμα. Μοιάζουν να κατάφεραν κάτι σχεδόν ακατόρθωτο, ενώ υπήρχε κι ένας Cantrell με ισάξιο εκτόπισμα (μουσικά και σαν προσωπικότητα) με τον Layne και κατέστη εφικτό. Από την άλλη, θα μπορούσες να φανταστείς Soundgarden χωρίς Cornell; Σε κάθε περίπτωση, όλοι έχουν το δικαίωμα να προσπαθήσουν, απλά κάποιες περιπτώσεις είναι πιο δύσκολες και ιδιαίτερες από άλλες.
2 Likes
Για μένα κάθε περίπτωση είναι διαφορετική γιατί κάθε περίπτωση είχε διαφορετικό τρόπο προσέγγισης, διαφορετικό background και διαφορετική πορεία. Θέλω να πω ότι οι Alice In Chains είναι μια από τις περιπτώσεις που συνέχισαν με καλλιτεχνικό όραμα κρατώντας φυσικά παράλληλα και το legacy τους. Οι Pantera έχουν εντελώς μηδενικό δημιουργικό πρόσημο στο reunion, έχουν στηριχθεί μόνο και αποκλειστικά στο όνομα και την ιστορία του. Οι Static-X από την άλλη προσπαθούν να καταθέσουν πρόταση αλλά αποτυγχάνουν και ζουν τελικά κι αυτοί στο παρελθόν.
Το αν υπάρχει μια μπάντα χωρίς τον x ή y θρύλο της δεν έχει να κάνει μόνο με το εκτόπισμα αυτού. Παράδειγμα, υπάρχουν Suicide Silence χωρίς τον Mich? Όλα τα στοιχεία έδειχναν πως όχι, δεν ήταν απλά η κυρίαρχη μορφή στην μπάντα αλλά σε όλη τη σκηνή. Κι όμως υπάρχουν, μάλιστα έχουν κυκλοφορήσει και πολύ αξιόλογες δουλειές. Από την άλλη το φάντασμα των αδελφών ποτέ δεν έφυγε πάνω από τους Sepultura, κι ας έχουν παρουσιάσει πολύ ποιοτικό έργο από τότε.
Μια γρήγορη ανάγνωση λέει λοιπόν ότι τελικά δεν είναι μόνο το τι έχει να δώσει δημιουργικά η μπάντα μετά το χαμό (για τον όποιο λόγο) ενός μέλους, αλλά εξαρτάται από το αν υπήρχε κι άλλος πυλώνας που να ήταν το ίδιο εμβληματικός στην μπάντα. Και μάλιστα δείχνει να επιβεβαιώνεται αυτό, οι Metallica συνέχισαν εύκολα χωρίς τον Cliff, οι Slipknot χωρίς τον Joey (και τον Paul), οι A7x χωρίς τον Rev. Αλλά ούτε εκεί είναι εντελώς ορθή η ανάγνωση. Ο Gilmour δεν ήταν ένας γιγαντιαίος ακόμα πυλώνας?
Εδώ δεν είναι καν σταθερό το πώς δουλεύει ένα reunion με τα ιστορικά μέλη. Οι Rage Against The Machine όποτε κι αν έχουν ξανασμίξει δεν έχουν τη διάθεση να γράψουν τίποτα, παρόλα αυτά αγόρασα εισητήρια για Πράγα. Από την άλλη η επανασύνδεση των Helloween μας έκανε να πετάμε από χαρά (παρά το ότι το πρώτο άλμπουμ δεν ήταν και τίποτα το εξαιρετικό). Οι Celtic Frost όταν επέστρεψαν έδωσαν ένα καθαρό αριστούργημα που θα ήταν μεγάλο κρίμα να μην έχουμε βιώσει. Η επανασύνδεση των Oasis όμως δε με άγγιξε (πριν βιαστείς, άκουγα πολύ Oasis όταν ήμουν πιτσιρικάς και θα μπορούσε εύκολα να κάνει kick in η νοσταλγία).
Κάθε reunion κρίνεται, προσωπικά για μένα, στην πορεία του. Από το τί τελικά έχει να προσφέρει στη μουσική μου, από όλες τις πλευρές. Αλλά στο σύνολο είναι ξεκάθαρο ότι δεν υπάρχουν ενιαίοι κανόνες. Αν με ρωτάτε όμως πως θέλω τις πολύ βαρύγδουπες επιστροφές μου εκεί που δεν έχουν λογική, θα πω όπως των Linkin Park. Κατευθείαν με δίσκο και χωρίς καμία διάθεση να μείνουν σε αυτά που έχουν ήδη κάνει. Που μεταξύ μας κλώνοι του Chester υπάρχουν πραγματικά απείρως περισσότεροι από του Warrel.
Εν κατακλείδι, με ενδιαφέρει το reunion των Nevermore? Θα σας πω όταν μάθω τι έχει να μας δώσει. Αν είναι ένα legacy act που θα γυρνάει τον κόσμο αναπαράγοντας τη μουσική που έχει ήδη δώσει, δυστυχώς δεν είναι αυτό που θα με ενθουσίαζε. Αν αποδειχθεί AIC, τότε με τα χίλια ναι. Αλλά θα του αφήσω το δικαίωμα να δείξει τί έχει σκοπό να κάνει, πριν αποφασίσω. Για να έχει το περιθώριο να γίνει AIC. Αν μπορεί.
7 Likes