ΘΕΟΙ… Μονο respect…
‘How It Ends’ Out Sept. 29th.
The title is a question - is this how it ends? How it all goes down: culture, language, history, society - humanity - who knows? Regardless of who you are or were, you get one chance at all of this, and it’s asking is this the end of your town, state, nation? Myths, traditions, relationships, and I suppose it asks the question, who reacts, who rebels - how does it end now for them?
‘How It Ends’ is a very angry, defiant, visceral, and rebellious album, and as we worked it all began to take more shape and form itself. It may be the note we go out on but it will be a note of resistance, in musical terms. I think it’s also more metal! And more epic!
It certainly sounds like PRIMORDIAL, there is no doubt about that, we have our own style and this is a new chapter of the same book. If we have done anything new it’s really to work with more conviction than ever, and trust more than ever our instincts.
- How It Ends
- Ploughs To Rust, Swords To Dust
- We Shall Not Serve
- Traidisiúnta
- Pilgrimage To The World’s End
- Nothing New Under The Sun
- Call To Cernunnos
- All Against All
- Death Holy Death
- Victory Has 1000 Fathers, Defeat Is An Orphan
2 Likes
8 Likes
Μπαλάντα?
Ψιλοβαρετό θα έλεγα.
1 Like
Λυπάμαι που θα είμαι τόσο αυστηρός, αλλά αυτή η αηδία που άκουσα, α) με κάνει ούτε καρδούλα να μην μπορώ να πατήσω στον αγαπητό ChrisP και β) κάνει το -λίαν επιεικώς- μέτριο προς αδιάφορο “Victory…” να φαντάζει ο ύμνος, ξέρω 'γω.
Όχι, ρε Primordial! Όχι εσείς, ρε πούστη μου!
Μένουν 8 για να ρεφάρουμε, αλλά πολύ δυσοίωνα ακούγονται τα πράγματα.
5 Likes
Θα ρεφάρουμε, όχι και στα 8 όμως.
1 Like
Εμενα δε με χαλασε καθολου το τραγουδακι, ουτε με συγκλονισε ομως. Δεν περιμενω και κυριως ουτε θελω, να παιζουν ολο τα ιδια οι Primordial. Απο ενα σημειο και μετα στα προηγουμενα 1-2 αλμπουμ αρχισαν να ακουγονται μανιερα, δηλαδη απο το Exile δε θυμαμαι ουτε ενα τραγουδι πως παει.
Απαγορευεται να βγαζουν power ballad οι Primordial? Τεσπα, θα δουμε και στην συνεχεια.
EDIT: Ειπα ψεματα, το To Hell Or The Hangman ειναι τρομερο επος.
1 Like
Ήσουν έτοιμος για την γκιλοτίνα, αλλά το έσωσες ρε αλητάμπουρα.
1 Like
Η αρχικη μου εντυπωση πριν τσεκαρω το tracklist για να σιγουρευτω για την δηλωση μου, ηταν πως το επος αυτο ηταν στον προπροηγουμενο δισκο, αλλα τελικα μαλλον επειδη περασαμε και πανδημια ενδιαμεσα, τα 5 χρονια απο το Exile μου φαινονται σαν 10 
1 Like
Ο δίσκος, πάντως, μπαίνει με τις καλύτερες και ηχηρότερες των διαθέσεων. Πολύ πιο δυνατά από τον προηγούμενο (χωρίς φυσικά να υποβιβάζεται ο προκάτοχος). Τέρμα κιθαριστικός. Και αυτό το ομότιτλο, πόσο μεγάλο και καθώς τελειώνει στους στίχους γίνεται ακόμη βαρύτερο. Με θύμισε μέχρι και Ρίτσο και Λειβαδίτη.
3 Likes
Θα απαντήσω τις επόμενες των ημερών για να το ακούσω πιο πολλές φορές αλλά αυτό το εναρκτήριο είναι κομμάτι στα χνάρια των μεγάλων
1 Like
ΊΣΩΣ να φταίνε και τα 4 τζεημσον που προηγήθηκαν της μεταμεσονύχτιας βόλτας με τον δίσκο στα ακουστικά, αλλά ΤΙ ΔΙΣΚΑΡΑ γαμώ την τρέλα, μου έλειψαν
4 Likes
Και πού να τ’ ακούσεις και μετά από Tullamore Dew
7 Likes
Στο “Call to Cernunnos” πρέπει να φτιαχτεί κερκίδα, να μη μείνει τίποτα όρθιο.
@Achamian σε καταλαβαίνω για το κείμενό σου και συμφωνώ ότι δε μας ρίχνουν κάτι το ανατρεπτικό, αλλά πες την αλήθεια… πόσα καραφάκια με αχλάδι είχες κατεβάσει κι έγραψες αυτό το κείμενο;
1 Like
Νηφάλιος φίλε, δε φαίνεται;
2 Likes
(Post-άρω εδώ, συνεχίζοντας μία κουβέντα που είχα με Γράκχο σε άλλο topic)
Η αλήθεια είναι ότι οι πολιτικές τοποθετήσεις του Nemtheanga με είχαν απασχολήσει και στο παρελθόν –μάλιστα ήταν κι ένας λόγος που ο (άκρατος αρχικά) ενθουσιασμός που είχα με τους Primordial σιγά-σιγά ατόνησε (μιας και τις τοποθετήσεις αυτές δεν τις κρατούσε για τον εαυτό του απλά, μα τις προπαγάνδιζε μέσα από συνεντεύξεις που γίνονταν στο όνομα του συγκροτήματος, τις μετουσίωνε σε στίχους κλπ.). Παρ’ όλα αυτά, ομολογώ ότι ποτέ μέχρι σήμερα δεν είχα κάτσει να το ψάξω τόσο διεξοδικά το θέμα· είχα αρκεστεί στο να σχηματίσω μία άποψη «πιάνοντας» μία φράση από εδώ κι από εκεί.
Κακώς. Όχι γιατί άλλαξα τη γνώμη μου είχα, μα γιατί (ομολογουμένως) βρήκα τοποθετήσεις του που αντιφάσκουν αρκετά μεταξύ τους, πράγμα που α). δυσκολεύει αρκετά όποιον προσπαθεί να «χρωματίσει» τον Alan με μία συγκεκριμένη πολιτική ταυτότητα και β). δυστυχώς «βολεύει» όποιον παρ’ όλα αυτά θελήσει να το κάνει αρκούμενος μονάχα σε μία αποστροφή του λόγου του. Ναι, με τον ίδιον τρόπο κι ευκολία κάποιος θα σου κοτσάρει μία φράση του για να σου αποδείξει πως «να, δες, εδώ λέει ότι μισεί τους φασίστες» και κάποιος άλλος μία άλλη φράση του που λέει «εμπνέομαι από τον εθνικισμό».
Πέρα από το ζήτημα της αντίφασης, ωστόσο, αυτό που εγώ διαπίστωσα (το λέω με επιφύλαξη, βέβαια) είναι βρίσκω και μία μετατόπιση στις απόψεις του από χρόνο σε χρόνο. Αυτό (εάν όντως ισχύει που ίσως μπορούν να το επιβεβαιώσουν άτομα που τον παρακολουθούν πολύ πιο συστηματικά από εμένα μέσα στα χρόνια) διαφέρει εμφατικά από το γεγονός της απλής αντίφασης που παρατήρησα παραπάνω, γιατί δεν μιλάμε για μία κατάσταση «άλλα λέει εδώ, άλλα λέει εκεί», αλλά για μία κατάσταση τύπου «εγώ, σαν Alan, ομολογώ πως άλλα έλεγα παλιά, άλλα πιστεύω τώρα».
Παρ’ όλα αυτά, όπως είπα και παραπάνω, η αρνητική εικόνα που είχα σχηματίσει για τις ιδέες του ατόμου αυτό, δεν άλλαξε –ίσως να μη μετριάστηκε καν. Το γιατί θα το εξηγήσω στο τέλος, αφού παραθέσω κάποια λόγια του που βρήκα.
(Ελπίζω ο χρόνος που σπατάλησα να μην εκληφθεί ως μία προσπάθεια για να «αμαυρώσω με το στανιό» κάποιον ή σαν κάποιο ιδιότυπο «κυνήγι μαγισσών», μα σαν μία αναγνώριση κι εκτίμηση του αιτήματος κάποιου (του Γράχκου στην προκειμένη) να δομήσω πιο στέρεα την επιχειρηματολογία μου από το να πετάω απλά λόγια του αέρα. Αν υπάρχουν περισσότερα πράγματα που θα έπρεπε να λάβω υπόψη μου και δεν το έκανα, καλοδεχούμενα τα οποιαδήποτε σχόλια)
Ξεκινώντας, νομίζω ότι ο πυρήνας των αντιλήψεων του Alan που γεννά όλες αυτές τις συζητήσεις, αφορά τις έννοιες του έθνους, του πατριωτισμού και του εθνικισμού. Πάνω σε αυτό (και παίρνοντάς τα χρονολογικά), ο Alan αρχικά κάνει τον κλασικό διαχωρισμό μεταξύ ενός «καλού» εθνικισμού (που μπορούμε να τον ονομάσουμε και πιο εκλεπτυσμένα σαν «πατριωτισμό») που αφορά τα «μικρά» έθνη και «ελευθερώνει», και ενός «κακού» εθνικισμού που αφορά τα «μεγάλα» έθνη και «καταπιέζει» (το ότι, βέβαια, μέσα στην ανθρώπινη ιστορία αυτά τα δύο μπορούν να εναλλάσσονται με την ταχύτητα του φωτός (ή και να συμβαίνουν την ίδια στιγμή) είναι κάτι που δεν μπορεί κανείς να παραγνωρίζει εύκολα. Μιας και ζούμε στους καιρούς που ζούμε, μπορούμε να θυμηθούμε π.χ. ότι το Ισραήλ που εδώ και δεκαετίες μακελεύει τους παλαιστίνιους, έγινε κράτος και μέσα από έναν αντιαποικιοκρατικό αγώνα ενάντια στους Βρεττανούς –αγώνα που τότε είχε στο πλάι του κάθε αντιιμπεριαλιστή που σεβόταν τον εαυτό του). Συγκεκριμένα, έτσι εκλαμβάνω εγώ την παρακάτω δήλωση του Alan στο ελληνικό Metal Hammer το 2007:
Μπορεί να είσαι από το Περού ή την Παλαιστίνη, αλλά και στις 2 περιπτώσεις αν νιώσεις ότι χάνεις την ελευθερία σου και την αξιοπρέπειά σου, θα θελήσεις να παλέψεις ενάντια στην τυραννία και την αδικία. Θα μπορούσες να πεις ότι το “ To the nameless dead” είναι ένα album που αντικατοπτρίζει τα μικρά έθνη. […] Ξέρω, βέβαια, πως μπορεί να μπερδεύουν τον πατριωτισμό με τον εθνικισμό.
Προχωρώντας, είναι αλήθεια πως (σ’ αντίθεση με ό,τι ίσως περίμενε κανείς) ο Alan για «εθνικιστής» είναι αρκετά (έως πολύ) καυστικός για την ίδια του τη χώρα και τους κατοίκους της, στάζοντας χολή κυρίως παρά ανεμίζοντας παιάνες (αυτό το επιβεβαίωνε και ο συμφορουμίτης Isis ένα φεγγάρι που είχε προσωπική γνωριμία μαζί του). Παρ’ όλα αυτά, θεωρώ ότι κάτι τέτοιο (όσο παράταιρο και ν’ ακούγεται) δεν αντιβαίνει στην ίδια την έννοια του εθνικισμού. Κάλλιστα μπορεί να είναι κάποιος εθνικιστής και για αυτό ακριβώς να κατηγορεί την «κατάντια» της χώρας του, την «απώλεια» του πρότερου μεγαλείου της, την «προδοσία» των πολιτικών εκπροσώπων της, το ότι ο λαός «δεν στέκεται στο ύψος των προγόνων μας» κλπ. κλπ. Αυτό ακριβώς δεν εκφράζει ο Alan στις παρακάτω γραμμές (σε συνέντευξη στο Blabbermouth το 2010);
The reasons our forefathers fought for freedom, every concept of nationalism and independence they held dear were systematically revealed as nothing but romance. ‘Romantic Ireland’s dead and gone, it’s with O’Leary in the grave.’ Our great thinkers, poets and intellectuals, purged in the formation of the state or executed before its birth would turn in their graves at the last century as we turned nearly half a million children over to the institutions of the state to be abused, worked to death or farmed out as slaves in all but name.
Ο Alan παραπάνω δεν αμφισβητεί την ίδια την έννοια του εθνικισμού. Απεναντίας. Την εξιδανικεύει. Την παρουσιάζει ως κάτι που θα έπρεπε να είναι ψηλά και δεν είναι.
Την ίδια χρονιά, στο site The Obelisk, ο Alan προσπαθεί να εμβαθύνει στο ζήτημα και νομίζω περισσότερο μπερδεύει τα πράματα, παρά τα ξεκαθαρίζει:
Well, there’s a very different distinction between a nation and a state. The state is defined by a geographical boundary. You can have a nation which has no state, which could be Kurds or Armenians. A lot of things have happened in Ireland that have made me question my views on, at the very least, Irish nationalism. We’ve witnessed the almost instantaneous collapse of the economy and a lot of the social order that existed around it. The church has been exposed as nothing but a pedophile ring. The government who’ve ruled the country more or less since the inception of the state have turned out to be charlatans, liars and thieves as well. The property and banking sectors have collapsed. Basically all the old institutions, from the health board to everything, have collapsed, and I think traditionally I would have been against the state but for the people. Now I find myself being against the people as well. The misdeeds of the state were perpetrated with the help of regular people, and I think the romantic idealism that existed in the late 19th Century/early 20th Century that surrounded the initial fight for, say, Irish freedom or whatever you want to call it, the establishment of that state never happened. The systematic murdering of the intellectuals of the time who could have brought about perhaps a greater state never happened. A lot of things have happened to change my views in the last while have altered my views of nationalism. It’s a recurring theme in Primordial. The whole last album is connected to this theme. It’s not nationalistic, it’s just viewing nationalism and how people relate to a piece of dirt they think is theirs. I think it is possible to relate to a nation without recognizing the state. It is possible to support a different view on political situations without being geographically or ethnically even part of it.
Προσπερνώντας το (περίεργο για το ιστορικό του υπόβαθρο, ωστόσο) λάθος για τους Αρμένιους (που ανεξαρτητοποιήθηκαν για πρώτη φορά πριν 100 χρόνια ήδη), ο Alan προσπαθεί εδώ να συγκροτήσει μία έννοια «α-κρατικού» εθνικισμού. Και πάλι, κάτι τέτοιο δεν αμφισβητεί τον ίδιο τον πυρήνα της εθνικής ιδέας. Ο Alan μπορεί στο παραπάνω απόσπασμα να κατακρίνει σύνορα και κράτη, μα καθόλου δεν φαντασιώνεται κομμούνες π.χ. Απεναντίας, αυτό που προκρίνει είναι ο κλασικός και δοκιμασμένος ρομαντικός εθνικισμός, αυτός που αφήνει το αρτηριοσκληρωτικό «nation» για χάρη του πιο εύηχου κι εκλεπτυσμένου «ethnic».
Ακόμη, και εδώ (ακόμα πιο ξεκάθαρα και έντονα) ο Alan ξεσπαθώνει όχι μονάχα εναντίον κράτους, θεσμών, εκκλησίας κλπ., μα και εναντίον του «απλού λαού».
Το πιο σημαντικό, ωστόσο, στο παραπάνω απόσπασμα, είναι θεωρώ η ομολογία του ίδιου του Alan για τη μετατόπισή του όσον αφορά το ζήτημα του εθνικισμού. Ασχέτως αν εγώ είμαι της άποψης «άλλαξε ο Μανωλιός», δεν είμαι και κρετίνος ώστε να πω ότι κάτι τέτοιο είναι άνευ ουσίας. Ιδίως όταν το ίδιο το άτομο νιώθει την ανάγκη να εκφράζει ξανά και ξανά με σαφήνεια αυτήν του μετατόπιση (γιατί άραγε; Μήπως κάτι τέτοιο επιβεβαιώνει, τελικά, ότι έστω για μία περίοδο και έστω μέχρι κάποιο βαθμό ο Alan εμφορούνταν από εθνικιστικές ιδέες;). Για παράδειγμα (από την ίδια συνέντευξη):
Traditionally, we always flew an Irish flag from the amps when we played and this, that and the other. One of the songs on the newer album is questioning the ethics of that. It’s questioning what exactly is it that you’re proud of this nation and state? It’s about the unquestioned inheritance of the misdeeds and heroic deeds of your ancestry, when realistically you’d probably not necessarily had anything to do with them. It’s questioning the nature of your flag, the nature of your nationalistic inheritance and that sort of thing in a different way to the last album.
Επίσης, έναν χρόνο μετά στο Decibel:
Your chief muse seems to be Ireland and its past: do you consider yourself a patriot?
AA: I used to, but my opinions have changed in the last couple of years. There’s a song on the album called ‘The Death Of The Gods’, and there’s a line in it, ‘This is the death of the Republic, the senate has lost’ and then the next line is, ‘This is the death of the Republic, it’s with Pearse in the grave’, y’know, Pádraig Pearse, the great Irish Republican . My opinions have changed because I think, as an Irishman, we are the living in the time of almost complete devolution of Irish society. Our structure and basis on which Ireland was forged upon is unravelling it seems. We are seeing almost 100 years of political cronyism, mismanagement, incredible abuse by the Church, and the visions and dreams of the people, the great thinkers and movers and shakers with regards to the civil war and the rising in the late 19th Century, early 20th Century, all seem awfully redundant; because the dream of the republic is dead.
Και στο ελληνικό Metal Invader το 2016:
there are plenty of things to not love about Ireland and in the last 10 to 15 years, my views on Nationalism have changed quite a lot. So in a sense I’ve fallen out of love on some level, with the country because I used to say that I was against the church, against the state, and for the people. Then I thought about the more I discover really and looked into the last century, the more I’m also against the people, because the people peered the abuse by the church, they hid the abuse by institutions, they sent their children to work houses, they sent their children to mental institutions, they banned the books. My relationship to what Ireland represents in terms of Nationalism is not the same.
Αυτά πάνω-κάτω για το ζήτημα του εθνικισμού.
Από την άλλη, εκεί που τα πράγματα (δυστυχώς) είναι πολύ-πολύ ξεκάθαρα και μάλιστα με μία αδιατάρακτη συνέπεια μέσα στα χρόνια, είναι στις σφόδρα αντικομμουνιστικές αντιλήψεις του Alan (όταν ο Alan μιλά για «κομμουνισμό», βέβαια, αναφέρεται συνήθως στο πολύ συγκεκριμένο ιστορικά παράδειγμα του «υπαρκτού σοσιαλισμού». Μα αφού από τη μεριά του δεν εντόπισα κανένα ψήγμα ελευθεριακής κριτικής, μπορούμε με ασφάλεια να υποθέσουμε ότι εχθρεύεται κάθε εκδοχή των σοσιαλιστικών ιδεών και όχι μονάχα το σταλινικό τους μόρφωμα).
Εντάξει, όσον αφορά αυτό, το πρώτο καμπανάκι (τι καμπανάκι, δηλαδή, ολόκληρη κουδούνα) για εμένα ήταν το γαμημένο “The black hundred” από το “Redemption at the puritan’s hand” που ακόμα δεν μπορώ να το χωνέψω με τίποτα, ούτε να το δικαιολογήσω κάπως. Ιδίως το γεγονός πως ο Alan επέλεξε να τιτλοφορήσει την (όποιας ποιότητας) αντι-σοβιετική κριτική του με το όνομα μιας υπερεθνικιστικής, αντισημιτικής ρώσικης γκρούπας, ξεπερνάει για εμένα κάθε όριο.
Πέρα από αυτό, βέβαια, ο Alan συχνά-πυκνά επανέρχεται στο θέμα αυτό και στις συνεντεύξεις του. Για παράδειγμα:
Ireland is like a failed African state, or the Ukraine in the 1920s. Under Lenin, there’s echoes of this stuff, collectivization.
(The Obelisk, 2010)
ή
If you took something like the Velvet Revolution in the Czech Republic or even the revolution in the Balkans against Communist oppression
(Decibel, 2011)
Εκεί που σε πιάνει απελπισία, βέβαια, είναι στο παρακάτω (εκτενές) απόσπασμα στο Me(n)tal Meltdown το 2011, το οποίο θυμίζει επιχειρηματολογία Άδωνη Γεωργιάδη σε πάνελ (ούτε καν Μάκη Βορίδη):
Well, you could say that I picked Communism simply because I hate it! It’s partly inspired by this phenomenon in Ireland, where we have middle to upper-class, college read intellectuals who have this strain of Marxism running through their political ideology; this leads them to almost try to rehabilitate on a utopian, idealistic view of the Soviet Union though many of them have never visited Eastern Europe.
I found myself speaking to these people during my university years, and realising that they should actually go to Lithuania, Latvia and Estonia to name a few – even East Germany – which were under the Iron Curtain. Those academics have never been to these places to see what Communism has done, and still insisted on holding a romanticized view of a Marxist nation.
You go to a country that’s lived under the rule of Stalin, and ask them what they think of Communism. These academics will say, “oh, that’s not real Communism, etc.” but then, no “-ism” is a real “-ism“. Real “Satanism” isn’t Satanism, real “Fascism” isn’t fascism, and so on.
It’s a human structure where people impose their own flaws, power and hungry greed – it’s obviously never going to be the exact same as Marx and Engels wrote about it, but I knew that if I criticised this ideology others would transcribe a political stance which wasn’t there.
When writing this particular song, I actually chose to make it from the perspective of faith (of the Russian Orthodox priests being persecuted) for the album. It also draws on the idea that Pope John Paul II had much to do with bringing down the Berlin Wall between 1989 to 1990. No matter how much Communism had suppressed the Poles, as he was Polish, they never lost their faith which almost in the end brought them back around afterwards.
Τέλος, αξίζει να σημειωθεί πως το αντικομμουνιστικό του μένος βγαίνει στην επιφάνεια με οποιαδήποτε αφορμή. Για παράδειγμα, το 2020, εν μέσω lock-down, στο προσωπικό του podcast Agitators Anonymous, σχολιάζοντας τα κρατικά μέτρα επέλεξε να τιτλοφορήσει τη συγκεκριμένη εκπομπή ως «12 Rules for life in the Communist State of Dublinistan» (δεν την άκουσα, όποιος θέλει εδώ: 12 Rules for life in the Communist State of Dublinistan - AGITATORS ANONYMOUS the Alan Averill Podcast | Acast).
Προχωρώντας, σε συνεντεύξεις του Nemtheanga συναντά κανείς και όλα τα κλασικά μοτίβα που χαρακτηρίζουν τον σύγχρονο αντιδραστικό λόγο, όπως: εξίσωση φασισμού-κομμουνισμού, ανάδειξη του εθνικισμού ως «αντικαπιταλιστική» ιδεολογία και υιοθέτηση της «λογικής» (ποια Λατινοπούλου μας βρήκε;) ως «όπλο» ενάντια στις «ακραίες» ιδεολογίες. Για παράδειγμα:
To many, the concept of nationalism in the global free market without borders is somewhat of an anachronism. Yet for those of us who want to see our cultural and historical inheritance not crushed under the weight of capitalist incentivisation or even the current middle class trend of Marxist revisionism it leaves little room for idealistic manoeuvre when you feel so wholly betrayed by the institutions of the state.
(Blabbermouth, 2010)
We were one of the first countries to declare democracy in the first 20 years of the 20th Century and survived, most fell prey to fascism or communism and we survived.
(Decibel, 2011)
I’m a sort of contradiction in terms, for some people. I have some views that some people consider leftist and some people consider on the right. I’m not really interested in neither, I’m only interested in cutting straight to the heart of what logically makes sense.
(Metal Invader, 2016)
We’re in fucking trouble and both the extreme left and the extreme right, are going to capitalize on it and on many levels they have the same enemies. It’s very complicated, I just think there is a massive percentage of people across Europe, who feel ignored, disenfranchised and alienated. They feel that they are constantly accused of this and that, by the left and the right, especially the new left and they are coming out to vote and protest and that’s why you have Brexit. That’s why you have Trump. That’s why you will have the equivalent in the rest of Europe.
(Metal Invader, 2016)
I also try to hold the middle ground, because I think too much airtime is given to the people with the most extreme points of view all of the time. Because, let’s be honest — being a centrist doesn’t get clicks. But that’s where most people are. Most people are a little bit here, a little bit there. So I try not to be captured by either side.
(RockLiveBG, 2025)
Σε ένα άλλο ζήτημα τώρα, ο Nemtheanga που και που προσεγγίζει και το ζήτημα της συνωμοσιολογίας. Ξανά, μία εκπομπή του στο προσωπικό του podcast τιτλοφορείται (ειρωνικά υποθέτω) «The Greta paradox and other rambling nonsense»: The Greta paradox and other rambling nonsense - AGITATORS ANONYMOUS the Alan Averill Podcast | Acast. Σε μία άλλη, εμβαθύνει μάλλον περισσότερο στο ζήτημα: Conspiracy theories dom Sathanas - AGITATORS ANONYMOUS the Alan Averill Podcast | Acast. Θέλω να ξεκαθαρίσω πως τις εκπομπές δεν κάθισα να τις ακούσω. Αν κάποιος το έχει κάνει και (παραδόξως) ο Nemtheanga δεν υιοθετεί συνωμοσιολογικές αντιλήψεις, μα αντιθέτως τις κριτικάρει, μετά χαράς να το δεχτώ ως ένα ανέλπιστα θετικό δείγμα.
Φτάνοντας σιγά-σιγά στο τέλος, ο Alan, δυστυχώς, τικάρει και το γνωστό κουτάκι της «αντι-woke» κουλτούρας. Πέρα από δηλώσεις σε συνεντεύξεις (At the heart of my reserve there were always innately conservative or classic ‘ liberal’ politics instead of the religious amorality of black metal, Bardo Methodology, 2019), μελανό σημείο αποτελεί η συνεργασία του (πάλι στο podcast του) με τον γνωστό Leo Kearse, ένθερμο ομοφοβικό και ρατσιστή κωμικού που μάλιστα «κόπηκε» κάποια στιγμή κι από την τηλεόραση γι’ αυτά τα θέματα (η κοινή τους εκπομπή εδώ: a chat w/ comedian LEO KEARSE - AGITATORS ANONYMOUS the Alan Averill Podcast | Acast ).
Στο ίδιο ζήτημα, αλγεινή εντύπωση μου έκανε πως σε description του podcast του το 2020, ο Nemtheanga έγραψε τη χαρακτηριστική φράση: «I want my little black metal shows to come back even if the losers at antifa want to shut it down»… Το ακόμα πιο τραγικό; Έσβησε, απ’ ό,τι φαίνεται, τη φράση μετά από κράξιμο, μα αυτή μπορεί εύκολα να βρεθεί σαν αποτέλεσμα στο Google (στη σελίδα που πρωτογράφτηκε δεν υπάρχει, ωστόσο).
Τέλος, για να πάμε και στο ζήτημα του καθαυτού ρατσισμού, ε, την κοτσάνα του την έχει πετάξει κι εκεί, στο Metal Invader το 2016:
There are big problems in Europe right now, we can all see this, I’m there every single month, I see the problems of unchecked migration caused in the streets of Germany, I see the problems that Wahabism taught in the Mosques of France 40 years ago, unchecked has given birth to a radicalised Muslim youth.
(Metal Invader, 2026)
Ε, αυτά πάνω-κάτω, χωρίς να μπω στη διαδικασία να ακούσω τα podcast του ή να ψάξω το προσωπικό του blog που διατηρούσε παλιά. Ξαναλέω πως αν κάποιο άτομο αυτό το έχει κάνει, εμένα μ’ ενδιαφέρει πολύ να διαβάσω/μάθω περισσότερα πάνω σε αυτά. Είμαι σίγουρος ότι εκεί θα υπάρχει ακόμα περισσότερο υλικό προς διερεύνηση, απλά ούτε τον χρόνο έχω για κάτι τέτοιο, ούτε την επιθυμία να πω την αλήθεια.
Καταλήγοντας, θέλω να δικαιολογήσω το γιατί δεν άλλαξε η αρνητική εντύπωση που είχα σχηματίσει. Ο λόγος είναι ο εξής: παραπάνω προσπάθησα να «θεματοποιήσω» τις απόψεις του Alan όσον αφορά τον εθνικισμό, τον αντικομμουνισμό, τη συνωμοσιολογία, την «αντι-woke» κουλτούρα, τον ρατσισμό κλπ. Σίγουρα, αν πάρει κανείς μεμονωμένα ένα απόσπασμα που να κατακρίνει την Ε.Σ.Σ.Δ., αυτό δεν τον κάνει αυτόματα φασίστα –τέτοιες κριτικές, για παράδειγμα, εκφράζουν σταθερά οι αναρχικοί ή και κάποιοι αριστεριστές. Παρομοίως, το να μιλάς ενάντια στην «παγκοσμιοποίηση» δεν σε κάνει απαραίτητα εθνικιστή –τέτοια κινήματα είχαν και τις ριζοσπαστικές τους τάσεις αναμφίβολα. Ακόμη και η κριτική στα μέτρα του covid, σαφώς και δεν αρθρώθηκε μόνο από ψεξασμένους χριστιανόπληκτους. Όμως, ρε παιδιά, όταν μαζεύονται ένα, δύο, τρία, τέσσερα + βασικά κυρίαρχα χαρακτηριστικά και μοτίβα της σύγχρονης συντηρητικής/ακροδεξιάς ρητορικής, ε δεν μπορώ να το βλέπω το καθένα ως μεμονωμένο/τυχαίο ή ως «σύμπτωση», ρε παιδιά, συγγνώμη κιόλας. Άντε να κάνουμε γαργάρα την προγονοπληξία (αρχίδια γαργάρα, οι Neurosis γιατί, δηλαδή, δεν παρεξηγήθηκαν ποτέ με αυτό το ζήτημα; Μήπως επειδή η κουλτούρα της παράδοσης και της σύνδεσης με το παρελθόν που αναδεικνύουν κινείται σε μία πραγματικά εντελώς διαφορετική κατεύθυνση που προέρχεται από πολιτισμούς που όντως δεν θεσμοποιήθηκαν πάνω σε μία εθνική βάση;), κάνουμε γαργάρα τον αντικομμουνισμό γιατί «έλα μωρέ, τον Στάλιν και τον Χίτλερ μαζί βρίζει», κάνουμε γαργάρα τα αντι-κόβιντ του, ε γαργάρα-γαργάρα κάπου πνιγήκαμε, νισάφι.
6 Likes
Ωραίος, εξαιρετική ανάλυση, σε συγχαίρω γι’ αυτή και ειλικρινά δεν το γράφω καθόλου ειρωνικά.
Θα καταθέσω και κάποιες δικές μου σκέψεις, απλά όχι τώρα, ούτε αύριο, δεν έχω πολύ χρόνο. Μάλλον όμως μέσα στο Σαββατοκύριακο.
Για την ώρα όμως θα επισημάνω ένα μόνο πράγμα, αν έχει σημασία:
Στην Ιρλανδία ο όρος “nationalism” νομίζω ότι έχει γενικά διαφορετική έννοια απ’ ό,τι π.χ. στην Ελλάδα. Σε μας εδώ ξέρουμε όλοι τι σημαίνει, σοβινισμός, υπεράσπιση της έννοιας του έθνους με παράλληλη εχθρικότητα προς τους ξένους, τους “εχθρούς της πατρίδας” και όλα αυτά τα γνωστά.
Σε αυτούς εκεί, ιστορικά τουλάχιστον, “nationalism” σημαίνει ένταξη σε πολιτικό (και, συνήθως, και στρατιωτικό) κίνημα με διακηρυγμένο στόχο την ανεξάρτητη Ιρλανδία με το σύνολο των “32 κομητειών” (ιστορικών περιοχών που κάλυπταν το σύνολο του νησιού) και από ένα σημείο και μετά πρακτικά την επανένωση της Ιρλαδίας, δηλαδή με την ενσωμάτωση της Βόρειας Ιρλανδίας στη Δημοκρατία της Ιρλανδίας. Υπήρχε ήδη από τον 19ο αιώνα, όταν άρχισε να γίνεται ο πολιτικός διαχωρισμός ανάμεσα σε αυτούς που ζητούσαν απλά να έχει το δικό της κοινοβούλιο η Ιρλανδία αλλά να παραμείνει μέρος του Ηνωμένου Βασιλείου και σε αυτούς που έλεγαν όχι, μόνο ανεξαρτησία. Και μάλλον εντάθηκε ακόμα περισσότερο μετά το 1924 (αν δεν κάνω λάθος) και τον τερματισμό του ιρλανδικού εμφυλίου, όταν επικράτησαν στην Ιρλανδία οι δυνάμεις που αποδέχονταν τη συμφωνία με τη Βρετανία η οποία προέβλεπε την παραμονή της Βόρειας Ιρλανδίας στο Ηνωμένο Βασίλειο, ενώ οι “εθνικιστές” ήταν ανένδοτοι στο ότι η εν λόγω συμφωνία πρέπει να μη γίνει αποδεκτή και να συνεχιστεί ο πόλεμος μέχρι την εκδίωξη των Βρετανών και από το βόρειο τμήμα του νησιού.
Με άλλα λόγια υπάρχει και μια ερμηνεία ότι ο “Irish nationalist” δεν είναι αμιγώς πολιτική κατηγορία αλλά αυτός που παραμένει πιστός στην παλιά πολιτική του Sinn Feinn και του IRA για καμία ανακωχή με το βρετανικό κράτος στη Β. Ιρλανδία, κάτι που όπως νομίζω γίνεται αντιληπτό σημαίνει ότι μπορεί να περιλαμβάνει ένα σωρό πολιτικές και ιδεολογικές αποχρώσεις. Δεν το αναφέρω ως υπεκφυγή, παρά μόνο γιατί θα μπορούσε ίσως να ληφθεί υπόψη στη συγκεκριμένη κουβέντα που άνοιξε εδώ.
Θα επανέλθω.
3 Likes
Ισλαμοφοβια ισως, ρατσισμος ομως οχι. Δεν ειναι ρατσα οι μουσουλμανοι.
Θρησκευτικη αιρεση ειναι, οπως ολες οι θρησκειες.
1 Like