Progressive metal κυκλοφορίες/μπάντες


#1121

Καθήστε να ακούσετε το Hypno5e (αν και πιο extreme).
Με πήρε και με σήκωσε.


#1122

Πραγματικά φανταστικό το album των Hypno5e.
Και θαυμάσιο concept - για όσους ενδιαφέρονται για το θεματικό περιεχόμενο.


#1123

Θα τσεκαριστει. Αλλά πολλή μουσική ρε παιδιά, δεν προλαβαίνεις πλέον . Έχω ήδη ένα σωρό " εκκρεμότητες" :stuck_out_tongue:


#1124

Εξαιρετικό το Hypno5e. Αν είχε λίγο καλύτερα φωνητικά (όπως λέει και στο review να ήταν πιο… Ocean του τελευταίου άλμπουμ) θα μιλάγαμε για άλλο level. Αλλά και πάλι πολύ δυνατή και ιδιαίτερη κυκλοφορία. Τα έχει πει εξαιρετικά ο @Aldebaran.

Από την άλλη προσπάθησα πολύ, αλλά το Horizon’s End δεν κατάφερε να με κερδίσει. Και είναι ίσως λίγο περίεργο, γιατί έχω μια αδυναμία στο είδος και το ύφος (prog - λυρικό) που πρεσβεύουν και είναι κάτι που εκλείπει γενικώς. Κατέληξα στο ότι ο κύριος παράγοντας που με κουράζει είναι τα φωνητικά, τα οποία μου βγάζουν μια υπερβολή στις ερμηνείες τους. Επίσης, μπορεί να είναι εξαιρετικοί παίκτες και κάποια σημεία είναι ευφάνταστα (αν και υπάρχουν μέρη όπως μετά το μέσο και προς το τέλος του “Dreamer’s Hand” που παραείναι κοντά σε Theater) αλλά με χάνουν όσον αφορά στην ουσία των συνθέσεων… :frowning:


#1125

Προσωπικά, έχω διαφορετική άποψη για το νέο δίσκο των Horizon’s End, αφού πιστεύω πως τα όσα πρεσβεύουν και τα όσα ήθελαν να παρουσιάσουν, βγαίνουν τόσο-όσο. Δεν θα κάτσω να αναλύσω ξανά το πόσο μου άρεσε ή λοιπά επί μέρους στοιχεία (μιας και κάτι τέτοιο το έκανα ήδη στην παρουσίαση του δίσκου για το site), αλλά θα σχολιάσω αυτό που αναφέρει ο Χρήστος παραπάνω.

Καλώς ή κακώς, ο Παπαδόπουλος (κυρίως) και ο Τοπαλίδης είναι δύο τραγουδιστές που έχουν μια ροπή προς την καλώς εννοούμενη υπερβολή στις ερμηνείες τους. Προσωπικά, η προσέγγιση τους μου κάνει, και ειδικά για τον πρώτο, θεωρώ ότι πραγματοποιεί εδώ κάποιες από τις πιο κοντρολαρισμένες ερμηνείες του, δίχως να υπερκαλύπτει τις συνθέσεις με τσιρίδες ή λοιπούς υπερβατισμούς (όπως έχει κάνει στους Wardrum και στους Beast In Black). Για τον Τοπαλίδη, δε, δεν έχω να προσάψω σχεδόν τίποτα, οριακά μάλιστα προτιμούσα να ερμηνεύσει εκείνος το σύνολο του υλικού, παρόλο που ο Παπαδόπουλος ανήκει στις πολύ αγαπημένες μου εγχώριες φωνές.

Όσο για την ουσία των συνθέσεων, το μόνο κομμάτι που ίσως ζόριζε πραγματικά κάποιον να το καταλάβει με τις πρώτες ακροάσεις είναι το 23λεπτο “Be”, το οποίο όμως είναι ένα Αριστούργημα αντίστοιχο ενός “Odyssey” που μάλλον σε προκαλεί να το ακούσεις παραπάνω. Στις υπόλοιπες συνθέσεις, ενώ συμβαίνουν πάμπολλα πράγματα είτε στο προσκήνιο είτε στο background (και τεχνικά δεν μπορεί να υπάρξει κουβέντα), δεν θεωρώ πως είναι “δύσκολες” ή απλά συρραφή μερών ή τουλάχιστον προσωπικά δεν με δυσκόλεψαν.

Όπως και να’χει, κουβέντα να γίνεται, δεν έχω σκοπό να διαφωνήσω κατ’ ουσίαν με μια άποψη που σέβομαι απόλυτα. Απλά, θεωρώ πως σε επίπεδο prog/power φέτος (με έμφαση στο πρώτο μέρος), το συγκεκριμένο είναι ανάμεσα στις 2-3 καλύτερες προτάσεις. Ίσως αυτό λέει κάτι για την πορεία του υποείδους ανά τα χρόνια, ίσως λέει για το άλμπουμ καθεαυτό, προσωπικά, από τη στιγμή που πραγματικά το λάτρεψα, τάσσομαι με τη δεύτερη οπτική.


#1126

Επίσης, κάποια στιγμή θα μπορούσε να γίνει ένα αφιέρωμα (ίσως διπλό) με μπάντες που κάποιος νέος τους δίσκος έδειξε ένα άλλο πρόσωπο από αυτό που προηγήθηκε και κατά κάποιον τρόπο άνοιξε ορίζοντες. Progressive δηλαδή. Εξ’ αφορμής του 'Ryche αφιερώματος.


#1127

Νορβηγικό black metal, circa 1999-2002 :stuck_out_tongue: