Κακως το πηρες προσωπικα. Διαβασα μαζεμενα 30 ποστ πριν γραψω, φυσικα πού να το γνωριζεις εσυ; Συνεπως, δεν αναφερομουν σε εσενα (μονο), αλλα σε ολους εμας που συζηταμε αν η Ναιλς επρεπε ή δεν επρεπε να ειναι στα τυμπανα, αν επρεπε ή δεν επρεπε να εχουν βγει σε περιοδεια (ή σε συνταξη), αν θα ειναι ιδιοι με παλια, αν θα επρεπε ή δεν θα επρεπε να παιξουν δωρεαν (εδω ηταν το δικο σου part, αλλα δεν θα κρινω κιολας το τι λες) και αλλα σχετικα. Συζητηση κανουμε.
Σε αντιθεση με εσενα παντως, εγω δεν βλεπω καποια ωραιοποιηση της διαδικασιας. Σε γενικες γραμμες βλεπω μια αντιδραση του στιλ “χρειαζοταν τωρα αυτο;”, ισως οχι απαραιτητα απο το φορουμ, αλλα σιγουρα κι απο αυτο. Ακομη κι εσυ καλοπροαιρετα αναρωτιεσαι “δεν θα κατέρριπτε εμπράκτως τις όποιες κατηγορίες” (ποιες κατηγοριες?) και “δεν θα έγερνε την πλάστιγγα εμφανώς στο “fun””.
Η απαντηση στα ερωτηματα ειναι απλη: αποφασισαν οτι θελουν να ξαναβγουν. Το κοινο θα αποφασισει αν θελει να τους ξαναδει, με αυτο το σχημα. Ετσι τουλαχιστον το βλεπω εγω, μπορει και να ειμαι λαθος παλι
Ναι, εντάξει, συγγνώμη αν φάνηκε ότι το πήρα προσωπικά, δεν το εννοούσα έτσι, κυρίως ήθελα ν’ απαντήσω σ’ αυτό το επιχείρημα του “δικαίωμά τους είναι” κλπ., ανεξαρτήτως αν το είπα εγώ ή άλλος.
Για να ολοκληρώνω πάντως τον συλλογισμό μου εγώ, την ερώτηση την έθεσα γιατί ακριβώς διέκρινα μία τέτοια προσέγγιση του ζητήματος από μερίδα οπαδών, δηλαδή μία προσέγγιση που αντιπαραθέτει την “οικονομική” στη “fun” διάσταση του πράγματος. Αυτό που ήθελα να θίξω με την ερώτησή μου ήταν ότι καταφανώς η 2η διάσταση δεν υπάρχει σε αυτές τις περιπτώσεις, δεν υφίσταται καν. Όσο ψυχρό και ν’ ακούγεται. Με αυτό δεν εννοώ ότι οι Rush ή οι όποιοι άλλοι είναι κακοί άνθρωποι, ούτε θέλω να τους προσβάλλω. Απλά το πρώτο υπερκαθορίζει το δεύτερο. Είναι επαγγελματίες.
Νο γουορις, δεν υπαρχει κανενας λογος για συγγνωμες, σιγα κιολας.
Κοιταξε, νομιζω οτι κι αν θελουμε να τους προσβαλλουμε, δεν θα παρεξηγηθουν. Ομως μοιαζει σαν να το εχεις σκεφτει περιπου ως ασπρο/μαυρο. Δλδ ή θα βγουν τσαμπα για το fun of it ή θα βγουν για τα φραγκα. Μπορει ομως να συνδυαζονται αυτα. Εχουν να παιξουν 10 χρονια, οπως ανεφεραν οι συμφορουμιτες (και δειχνει η ιστορια), ολοι αυτοι οι τυποι ζουν για τη σκηνη.
Για να ανεβουν ομως εκει, υπαρχουν εξοδα. Δωρεαν δεν στηνεται τπτ τετοιο, δεν ειναι diy συναυλια στου Στρεφη, μιλαμε για μια τεραστια σε μεγεθος μπαντα. Προκειται για 40 εκατομμυρια δισκοι (sic) και μια απηχηση στις ΗΠΑ που δεν μπορουμε να διανοηθουμε. Ε, ισως βγουν για το fun of it, ισως για τα φραγκα επειδη ειναι επαγγελματιες. Αλλα οσο κι αν εμεις κανουμε debate για τα κινητρα, και στις δυο περιπτωσεις καπου πρεπει να βρεθουν τα χρηματα.
Νομίζω πιο πολύ θέλουν να πουν ένα αντίο και τόσα χρόνια σίγουρα τους τρώει που δε μπορούν να κάνουν αυτό που έκαναν 40 χρόνια γιατί έφυγε ,έτσι άδικα, ο φίλος τους.
Μακάρι να γινόταν και κάτι με Gabriel,Hackett,Genesis τώρα που γυρίζει και πάω και στην Ανταρκτική…
Για εμένα χειρότερος όχι. Τον έχω λιώσει αρκετά με τραγουδάρες (Animate, Nobody’s hero, Double Agent, Leave that thing alone, Cold Fire, Everyday Glory).
Νομίζω ο λιγότερος καλός δίσκος είναι το Test for Echo.
Περί ορέξεως, κολοκυθόπιτα παιδιά μου.
Ποτέ μου δεν τον αγάπησα. Κι αν τον βάλω να παίξει, δε θα τον ακούσω ως το τέλος.
Κατά τη γνώμη μου πάντα, κάπου προσπάθησαν να συμβαδίσουν με τον ήχο της εποχής, χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία.
Animate ξεχωρίζει. Leave that thing alone καλό.
Test for echo ελαφρώς καλύτερος δίσκος.
Από τα 90s προτιμώ σίγουρα το Roll the bones.
Εκείνο ήταν η μεγάλη επιστροφή στον κιθαριστικό ήχο, ολοκλήρωσε δηλαδή την προσπάθεια που είχε ξεκινήσει το Presto.
Πάντα είχα δυσκολία να βγάλω την καλύτερη τριάδα - πεντάδα Rush albums. Ποτέ δε δυσκολεύτηκα να κάνω το αντίστοιχο για τα χειρότερά τους
Ανά δεκαετία:
70s: Caress of steel. Bastille day τραγουδάρα. Lakeside park, serious deep cut. I thilnk I’m going bald ξεχνιέται εύκολα
Όσο για τα long pieces, το By-tor τα κλάνει στη μάπα ΑΝΕΤΑ.
Δεν είναι τυχαίο ότι η περιοδεία για τον δίσκο αυτό πήγε απατη.
80s: Power Windows. Πολύ δυνατά τραγούδια αλλά και πολύ αδύναμα τραγούδια. Παραγωγή εντελώς 80s. Ο δίσκος Rush με τα περισσότερα τραγούδια που βλέπω τίτλους και δε θυμάμαι μελωδία, σόλο κλπ!
90s: βλέπε παραπάνω.
Post 2000: Vapor Trails. Θαμμένο από το μιξάρισμα (δεν έχω ακόμα ακούσει το remix). Κι εδώ υπάρχει ανισότητα ανάμεσα στις συνθέσεις. Αρχίζει και η φωνητική κάμψη του Geddy. Αλλάζει ο ήχος των τραγουδιών, ίσως και το κενό των έξι ετών δε βοηθάει να υπάρχει “συνέχεια με τα προηγούμενα”.
Θα μπορούσα, υπό προϋποθέσεις, να έβαζα στη θέση του το Clockwork angels, αλλά όταν κλείνεις άλμπουμ - και πιθανότατα δισκογραφία - με τραγούδι σαν το The garden, ο δίσκος δεν μπορεί να είναι κακός!
Snakes and arrows ο καλύτερος Rush δίσκος μετά την επανένωση. Hands down!
Respectfully disagree, ίσως παίζει ρόλο εδώ η προκατάληψή μου μιας και το Clockwork ήταν ο μοναδικός δίσκος Rush που πρόλαβα όταν βγήκε και τον έλιωσα.
Κι εγώ θυμάμαι την αναμονή και το hype, αλλά όταν άκουσα το πρώτο “single”, απογοητεύτηκα.
Αντίθετα, όταν άκουσα το Far cry, μου έπεσε το σαγόνι στο πάτωμα!
Counterparts εξαιρετικο, σιγουρα το καλυτερο της δεκαετιας ‘90.
«Μετρια» Rush αλμπουμ μονο τα Hold Your Fire, Presto και Test for Echo μπορω να σκεφτω. Και παλι ομως ολα τους τα αλμπουμ εχουν κατι να σου προσφερουν και εχουν και τα οποια μετρια πολυ δυνατες στιγμες μεσα.
