Αφού δε βγαίνει ένας υπεύθυνος από τη προγκρόκιν φράξια στο τηλέφωνο:
Το «πήραν» με άνεση οι Disharge το προηγούμενο, για να δούμε αν θα «πάρουν» και το επόμενο.
ΟΚ, μιλάμε, πιθανώς, για το κλασικότερο τραγούδι των Βρετανών hardcore-άδων. Σφιχτοδεμένο, ωμό, επιθετικό, κοφτερό σαν το λεπίδι που κόβει στα δύο το σύμβολο της ειρήνης του κλασικού εξωφύλλου τους. Μια ομορφιά. Από τις λαμπρότερες στιγμές στην ιστορία του punk.
Όσον αφορά τους Nickelback, ξέρω ότι δεν ξηγιέμαι καλά που τους βάζω αμέσως μετά τους Discharge, υπάρχει δηλαδή μία πιθανότητα το νερόβραστο alternative rock τους ν’ ακουστεί ακόμα πιο νερόβραστο μετά τον ορυμαγδό των Βρετανών, αλλά τέτοιος είμαι. Και να σκεφτεί κανείς ότι είναι από τα κομμάτια του “Silver side up” που «χώνουν» κιόλας (ΝΑΙ, ΡΕ, ΤΟ ΕΙΧΑ ΑΓΟΡΑΣΕΙ ΤΟ CD, ΤΙ ΘΕΛΕΤΕ ΤΩΡΑ)
Ολοκληρώνουμε με το μοναδικό συγκρότημα που στην προσωπική μου αισθητική πιθανώς να κερδίζει σε κάθε τέτοιο μουσικό ντέρμπι -ακόμα κι αν έχει να αντιμετωπίσει το “Never again” των Discharge. «Αδύναμο» album λέει, και ούτε καν «hit» το συγκεκριμένο κομμάτι. Φανταστείτε πώς είναι τα καλά τους.
- Discharge
- Nickelback
- Paradise Lost
0 voters
Πιστεύω ότι ο Αποστόλης με την ταχύτητα που το πάτησε λειτουργεί σαν τα σκυλάκια του Παυλώφ, δηλαδή δεν ξέρω καν αν είδε τις άλλες επιλογές, σε φάση “ΒΛΕΠΩ ΣΦΑΓΜΕΝΟ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ ΠΑΤΑΩ ΚΛΙΚ”.
EDIT: Μπα, και οι υπόλοιποι έτσι το πατάτε, όχι μόνο ο Αποστόλης. 
1 Like
10 μέρες καθυστέρηση αλλά λίγη ντροπή απ’ όλους
2 Likes
The Nightcomers
Πρώτους χρονικά έχουμε τους Σκωτσέζους Holocaust, από τους επιφανέστερους… αφανείς ήρωες του NWOBHM, που ντεμπουτάρανε με το The Nightcomers LP όπου εκτός από το “χιτάκι” Death or Glory και τον ύμνο των απανταχού metalheads (Heavy Metal Mania) θα βρούμε και το υποβλητικό ομότιτλο! Συνειρμικά θυμήθηκα και την επίσκεψη τους εδώ το 2012 όπου κανείς από το ολιγάριθμο κοινό που είχαμε μαζευτεί (ούτε 50 άτομα!) δεν τους αναγνώρισε όταν ανέβηκαν στη σκηνή για να στήσουν τα όργανα τους!
Κομμάτι με τον ίδιο τίτλο όμως, έχουν στο δεύτερο album τους και οι Σουηδοί Portrait που είχαν κάνει ιδιαίτερη αίσθηση τότε στους σχετικούς κύκλους, παρόλο που όταν έχεις σαν κυρίαρχη επιρροή τους Mercyful Fate, η αναπόφευκτη σύγκριση μοιάζει εξ αρχής χαμένη κατά κράτος!
2 Likes
Στην αρχή νόμιζα ότι θα ήταν κόντρα μεταξύ δύο διαμετρικά αντίθετων punk συγκροτημάτων, αλλά μετά θυμήθηκα ότι υπήρχε κι ένα “So what” κομμάτι σε αυτό το album των Pinegrove που είχα αναγκαστεί (!) ν’ ακούσω έπειτα από πρόταση συμφορουμίτη στο παλιό παιχνίδι του JTN. Τέλος πάντων, μεταξύ των Βρετανών πάνκηδων σαφώς και παίρνω ξεκάθαρη θέση υπέρ των Crass. Δεν είναι μόνο ο κολλητικός ρυθμός και η μπασογραμμή. Ούτε η (μακράν) πιο μαγκιόρικη προφορά του Ignorant. Είναι ότι οι δικές τους βωμολοχίες, υποστηριζόμενες και από αυτήν την χαρακτηριστική, λιτή κρασσοϊκή παραγωγή που αφήνουν κάθε βλασφημία ν’ ακούγεται πεντακάθαρα στ’ αυτιά σου, σε ωθούν ν’ αλλάξεις και κάτι μέσα σου, όχι απλά να τα σπάσεις ή να προκαλέσεις. E, τώρα το χαλαρό alternative/indie rock των Pinegrove λίγο αδικείται που τα βάζει με φασαριόζους, αλλά που ξέρεις, μπορεί κάποιοι να προτιμάνε κάτι τέτοιο.
- Anti-Nowhere League
- Crass
- Pinegrove
0 voters
Από τα εκατοπενήντα που υπάρχουν:
Hope
Apocalyptica – Τέσσερα τσέλα. Απλά. Λιτά. Απέριττα. Τέλεια. Χωρίς Metallica. Χωρίς ντραμς. Χωρίς καν λαοφιλή προσκεκλημένο για Volume II.
Bauhaus – Στα λόγια κάποιου ιντερνετικού σοφού: «η ειρωνεία του να ξεκινάς το τελευταίο τραγούδι της μπάντας σου με στίχο ‘cause your mornings will be brighter’».
Björk – Ναι, είναι Björk.
Descendents – Ναι, ο Milo πήγε στο κολέγιο.
Devil Sold His Soul –
John Frusciante – Επειδή όταν είσαι τέτοιος παίχτης, μία ακουστική, ένα μικρόφωνο κι ένα σκάρτο δίλεπτο φτάνουν και περισσεύουν.
Modern Baseball – Μαθηματικά αποδεδειγμένο, πιθανότητα για τραγούδι με αυτόν τον τίτλο από emo μπάντα να είναι αισιόδοξο = μηδέν.
Roy Harper & Jimmy Page – Το κομμάτι έχει τις δύο υπογραφές συν του David Gilmour ως συνθέτη, κι εγώ το έμαθα από τη διασκευή των Anathema… ¯\(ツ)/¯
Swallow The Sun – …και μιλώντας για Anathema, ευχαριστούμε death doom, ευχαριστούμε Φινλανδία.
We Came As Romans – Πόζα, φτάντζες και ρεφραίν που δεν ξεκολλάνε ούτε με ξύδι. Το early 10s metalcore σε όλο το ξεπουλημένο του μεγαλείο.
2 Likes
Out of Sight, Out of Mind
Η συγκεκριμένη έκφραση στα αγγλικά δηλώνει πως όταν κάτι δεν το βλέπουμε/μαθαίνουμε γι’ αυτό, το βγάζουμε από το μυαλό μας, το ξεχνάμε, και συχνά χρησιμοποιείται με επικριτική διάθεση. Τραγούδι με αυτό τον τίτλο θα βρούμε από τους Anthrax στο State of Euphoria, τους Sacrilege στο ιστορικό ντεμπούτο τους Behind the Realms of Madness, ενώ αυτό των Jag Panzer “ήρθε στο φως” στη συλλογή Shadow Thief που περιείχε παλιά, ακυκλοφόρητα κομμάτια τους!
…και ένα bonus!
6 Likes
Μιας και «χώθηκε» σαν bonus το “Out of mind” των Psychotic Waltz, να θυμίσουμε ότι υπάρχει κι αυτό το “Out of mind” που είναι μία από τις μαγευτικότερες, μελαγχολικές μπαλάντες των Queensryche (με συγκινητικούς στίχους):
Και μιας και πιάσαμε τους Queensryche, ας κοντραριστεί το “The mission” τους μ’ ένα πολύ πιο άγνωστο (και πολύ πιο πρόσφατο):
Η αλήθεια είναι πως ό,τι και να στεκόταν απέναντι από τους Queensryche στη συγκεκριμένη περίπτωση, δύσκολα θα επικρατούσε. Είμαι της άποψης πως το “The mission” βάζει σοβαρή υποψηφιότητα για το καλύτερο τραγούδι μέσα στο “Operation: mindcrime”, μιας και τα περιέχει όλα: ατμοσφαιρική εισαγωγή, ένα συγκινητικό pre-chorus που σε σημαδεύει, τέλειο solo από τον DeGarmo, έναν Tate ν’ ακούγεται σπαρακτικά οδυνηρός (ή οδυνηρά σπαρακτικός), γενικά μιλάμε για ένα mid-tempo διαμάντι που η ιστορικότητά του δύσκολα αμφισβητείται.
Παρ’ όλα αυτά, ας πούμε ότι και το “The mission” των North Sea Echoes είναι μία από τις πιο αξιόλογες στιγμές του (μοναδικού μέχρι σήμερα) album τους: χορευτικά groovy, αλλά πάντα διατηρώντας τη μελαγχολική γοητεία που χαρακτηρίζει τις συνεργασίες Matheos-Adler.
- Queensryche
- North Sea Echoes
0 voters
Καιρό έχει να κινηθεί κάτι εδώ, για πάμε λοιπόν:
Στο εμβληματικό Quadrophenia των Who θα βρούμε το ενδοσκοπικό I’ m One όπου ο ήρωας της ιστορίας βυθίζεται στην αυτο-απαξίωση.
Σχεδόν είκοσι χρόνια αργότερα, ο Blackie ο Lawless που προσκυνούσε ανοιχτά πια τους Who και τον Townshend, θα επιχειρήσει να παρουσιάσει την δική του rock opera, με το όχι και τόσο πρωτότυπο θέμα του “καταραμένου rock star”, αλλά με αποτέλεσμα το καταπληκτικό Crimson Idol! Μεταξύ των τραγουδιών του, υπάρχει και το I Am One που φέρει την υπογραφή των WASP!
3 Likes
Πάμε και κάτι που απορώ πως δεν έχει ειπωθεί έως τώρα:
Blood and Iron
Ένας τέτοιος τίτλος είναι ο πλέον κατάλληλος για να δώσει λόγια και υπόσταση σε δυστοπικές ή και φιλοσοφικές, αλλά πάντα εντελώς μεταλλικές, μουσικές “διηγήσεις”! Κάπως έτσι πρέπει να σκέφτηκαν οι Overkill στο ιστορικό πρώτο τους album “Feel the Fire”, οι Cirith Ungol επιλέγοντας το εναρκτήριο κομμάτι του “One Foot in Hell” και τελευταίοι χρονολογικά μόνο, οι Bathory στο φοβερό “Twilight of the Gods” LP τους!
4 Likes