Savatage


#1881

σε 40 λεπτά θα έχω πιει 3 μπύρες :stuck_out_tongue:


#1882

Ρε το άτιμο το ΜΕΤΑΛ τις τραβάει…


#1883

Το έχουν πει και οι Manowar δεν χρειάζεται να επαναλαμβανόμαστε “one more beer and heavy metal
and I’m just fine” …


#1884

Μια χαρά τα σπάει και το Louder Than Hell… άσε τους άλλους να λένε


#1885

Το louder than hell γαμάει

τέλειωσε το Power, απολογισμός 2 μπύρες… θα βάλω Hall καπάκι γιατί έτσι… και μετά ξέρεις τι


#1886

White Witch φίλε και εβίβα


#1887

Πω πω ζημιά! Εγώ έβαλα λίγο Running Wild να “καθαρίσουν” τα αυτιά! Άντε γεια μας!


#1888

Είστε κακή επιρροή :stuck_out_tongue:


#1889

Listen to me children of the night beyond the doors of darkness you will find a thousand worlds for you to see here take my hand and follow me…


#1890

Υπέρτατη δισκάρα!


#1891

Για να 'μαι ειλικρινής, γενικότερα προτιμώ τη δεύτερη περίοδο των Savatage (Edge of Thorns και μετά). Το τελευταίο καιρό όμως λιώνω δίσκους της πρώτης περιόδου γιατί νιώθω δεν έχω εκτιμήσει τόσο πολύ το μεγαλείο που υπάρχει εκεί.


#1892

Αρχιδάτη δήλωση. Γενικά υπάρχει μεγαλείο σε όλες τις εποχές τους


#1893

Ωραίο poll αυτό…Savatage πρό ή μετά Edge of thorns


#1894

Τσίπουρο/αχλάδι και παράλληλα “She’s in Love” και δεν ξέρω τι θα φύγει…

Καπάκι, βότκα/βύσσινο και “Beyond the Doors of the Dark” - aaaaaaaaaaaaaaah aaaaaaaaaaaaaaah aaaaaaaaaaaaaaaaaah


#1895

Φεύγουν τα πάντα και εύκολα πολύ,χαχαχαχαχα


#1896

Πολύ δύσκολο να πεις, η δικιά μου αγ. Τριάδα είναι από το Edge και πίσω. Αλλα μετά πάει Dead Winter, Sirens, Handful Of Rain, Streets… δεν ξέρω αφήστε με ήσυχο!!! :stuck_out_tongue:


#1897

Βασικά ο πρώτος δίσκος που άκουσα ήταν το Edge of Thorns. Και γενικά έχω μια λατρεία με τον Stevens. Αλλά γουστάρω που στα αμιγώς μέταλ δισκάκια οι κιθάρες είναι απίστευτες.


#1898

Θυμάμαι το buyer’s guide που έκανα προ αμνημονεύτων πήγαινε κάπως έτσι

Gutter-Edge>Hall-Dead>Streets-Sirens-Wake μπλα μπλα μπλα

ακόμα και τωρα η μόνη μου επιφύλαξη είναι αν θα άλλαζα θέση το Streets με το Dead


#1899

Εγώ το Gutter Ballet αλλά όπως έχω πει και παλιότερα η ζεστασιά της φωνής του Zak είναι άλλο πράγμα…


#1900

“Hall…” ο απόλυτος power metal δίσκος εις τους αιώνας. Μέσα του περικλύει όλα όσα εννοούνται στις λέξεις power και metal και στην ένωσή των. Μετά έπονται οι δίσκοι που λένε ότι γέννησαν το power.

Μετά “Gutter…”, “Streets” με δένει συναισθηματικά και ακόμα δεν έχω βρει το λόγο. Και νομίζω ότι το “Power of the Night” είναι ο ιδανικός δίσκος για μεταμεσονύχτιες ακροάσεις.
Η μετά “Edge…” δε μπορεί να με γονατίσει, και να την αγκαλιάσω με λαχτάρα. Είναι ολοφάνερη η Απουσία και δε γεμίζει το κενό. Ίσως “Poets…” πιο πολύ.