Περιμένουμε και σχετικό καζαμία όμως
2 Likes
deep cut σχόλιο
Ίσως ακουστεί απίστευτο για τους φανατικούς (Χαρντ)ροκάδες αλλά δεν είχα ακούσει ποτέ δισκογραφία της κλασικής περιόδου Scorpions.
Έχω αρχίσει να τα ακούω σιγά σιγά χωρίς χρονολογική σειρά κι έχω ξεχωρίσει το Taken by Force από τα 70s αλλά δε θα επιμείνω ακόμα ότι είναι το καλύτερο 
, γιατί πρέπει να δώσω περισσότερες ακροάσεις και στα υπόλοιπα. Και Lovedrive από 80s.
Τεσπα, για να μην τα πολυλογώ, πόσταρω αυτό το μήνυμα για 2 λόγους.
Πρώτον, για να ρωτήσω γιατί θεωρείται τόσο «μέτριο» (?) το Animal Magnetism. Προσωπικά μου αρέσει πάρα πολύ ο ήχος του, πχ ο τόνος της κιθάρας και του μπάσου. Τραχύς και με χαρακτήρα, κάτι αντίστοιχο με τον ήχο το Let there be rock των AC/DC. Διαβάζω ότι είναι άνισο… δε βλέπω μεγάλες ανισότητες, εγώ τον ακούω ολόκληρο πολύ ευχάριστα. Δεν ξέρω… ποια είναι η γνώμη σας;
Δεύτερον… Μήπως οι Scorpions έχουν βγάλει τα καλύτερα εξώφυλλα στον σκληρό ήχο; 8-9 φανταστικά εξώφυλλα (οκ, το virgin killer είναι όντως αμφιλεγόμενο για μένα). Τολμηρές φωτογραφίες, ευφάνταστη τέχνη, εικόνες που δε γίνεται να ξεχάσεις, διφορούμενες ερμηνείες… Δε μου έρχεται στο μυαλό άλλη τεράστια μπάντα με τέτοια covers.
12 Likes
Χμμμ, το “Animal Magnetism” κι εγώ το έχω στην καρδιά μου, αλλά δεν έβγαλε τόοσο μεγάλα χιτάκια, έβγαλε το “The Zoo” και το “Make It Real”, που σπέρνουν, αλλά δεν είναι αυτά για τα οποία καθιερώθηκαν. Επίσης, ήταν πιο βαρύς και τραχύς δίσκος όπως λες, και αυτό ακούγεται ίσως και λίγο απαιτητικό. Το ομότιτλο, δε, σχεδόν doomιζει. Άσε που δεν είχε και ΤΗΝ μπαλάντα για το mainstream. Το “Lady Starlight” εγώ το αγαπώ, αλλά είναι πολύ πιο ορχηστρικό/συμφωνικό (εξάλλου έλαμψε και στο “Moment of Glory” με ορχήστρα, όχι τυχαία) και δεν είχε τον χαρακτήρα της κλασικής ροκ μπαλάντας που μπορεί το ροκ κοινό να ήθελε. Συνεπώς, νομίζω αυτό που βασίζεται άνισο είναι ότι είναι πιο ιδιαίτερο. Και οκ, μια χαρά δυναμίτες έχει, “Don’t Make No Promises” και “Only A Man” αυτά που ξεχωρίζω εγώ.
Απ’ τα ‘70s, “Fly to the Rainbow” και “In Trance” νομίζω με έχουν σημαδέψει ανεπανάληπτα. Σ’ αυτό μπορεί να φταίει κι η υπερεκπροσώπηση στη συλλογή “Masters of the '70s” των Σκορπιών, που είχαν αρκετά τραγούδια απ’ αυτά τα άλμπουμ, και έτσι μυήθηκα σ’ αυτήν την εποχή τους. Για μένα έχουν έναν ήχο και μία ατμόσφαιρα πολύ πιο ψυχεδελική που δεν τα πιάνουν τα επόμενα.
Εξωφυλλάρες ναι. -
10 Likes
Σε ζηλεύω, πέρασα την ίδια φάση αποκάλυψης/σοκ λίγα χρόνια πριν, αξίζει!
3 Likes
-
My complements! Γαμάει πάντα να ακούς - σωστά - για πρώτη φορά μια μεγάλη μπάντα. Σε οποιαδήποτε ηλικία.
-
Και να μην επιμένεις τώρα, ναι αυτό είναι το καλύτερο, το Taken
-
Το δε Lovedrive είναι των 70s κι αυτό
Καταλαβαίνω βέβαια προς τι το μπέρδεμα. Ηχητικά είναι πιο κοντά στα επόμενα (των 80s) παρά στα προηγούμενα. -
ΣΕ ΚΑΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ δεν θεωρείται μέτριο η δισκάρα το Animal Magnetism!
-
Ας είναι καλά η Hipgnosis (ή όπως γράφεται) για τα εν λόγω εξώφυλλα.
3 Likes
Κατά πρώτον, είναι δύο διαφορετικές περιπτώσεις οι Scorpions των 70s με τους Scorpions των 80s και μετέπειτα. Κιθαριστικά, χωρίς να θέλω να υποτιμήσω τον Matthias Jabs, ο Uli Jon Roth ήταν απίστευτη παιχτούρα, πραγματικά έλαμψε σε εκείνους τους δίσκους της δεκαετίας του 70. Ήταν ο ήχος της τότε εποχής και πολλοί παραδέχτηκαν ότι ήταν επιρροή τους παικτικά, δεν είναι τυχαίο αυτό. Εκείνη την περίοδο, οι Scorpions έθεσαν τη βάση για τα μετέπειτα συγκροτήματα, όμως Megadeth & Metallica. Σημειώστε εδώ ότι ο Mustaine, είχε δηλώσει ότι το σόλο του Sails Of Charon, τον είχε εμπνεύσει για το σόλο του Hangar 18. Ακούστε τα δύο σόλο και θα καταλάβετε τι λέω.
Όσον αφορά το Animal Magnetism, νομίζω είχε την ατυχία να πέσει ανάμεσα σε δύο ογκόλιθους της δισκογραφίας τους, το Lovedrive και το Blackout. Συγκριτικά με αυτά τα δύο, προφανώς και μοιάζει ως ο αδύναμος κρίκος. Φαίνεται σα να μη κυνηγούσαν τόσο τα σουξεδάκια εκεί, με εξαίρεση τα δύο κομμάτια που έμειναν από εκείνον το δίσκο. Για να είμαι ειλικρινής όμως, πέραν των δύο κομματιών, του ομώνυμου και του επικού Lady Starlight, δεν θυμάμαι κάτι άλλο από εκείνο το δίσκο, δε μου έκανε κάτι άλλο το κλικ.
Όσον αφορά τα εξώφυλλα, πραγματικά είναι απίστευτο το πόσα πολλά εξώφυλλα τους, για να μην πω όλα σχεδόν, ειδικά μέχρι στο 1988, έχουν μπει στο στόχαστρο. Νομίζω μετά και το εξώφυλλο του Pure Instinct είχε δυσαρεστήσει κόσμο και είχε αλλάξει.
3 Likes
Προσωπικά θεωρώ το Blackout υπερεκτιμημένο. Κατώτερο και από τα Lovedrive και Animal Magnetism (δισκάρα, φυσική συνέχεια του Lovedrive) αλλά και από το επόμενο (Love at first sting). Όχι κακό, απλά όχι τόσο καλό όσο λένε…
3 Likes
Τυπικα ναι, αλλα αυτο που λεμε τα 70ς στους Σκορρπιους τελειωνουν οταν φευγει ο Ουλι και αλλαζει ο ηχος, φευγουν ολα τα ψυχεδελικα, Χεντριξικα στοιχεια και γινονται καθαροαιμο χαρντ ροκ.
Lovedrive ακουμπαει στο μεταλ, πουλυ βαρυ, εχει παιξει πολλη μπαλιτσα ο Μιχαελ. Γενικα ολοι οι δισκοι μεχρι και το Love At First Sting ειναι τεραστιοι. Μετα τα πραγματα γινονται λιγο περιεργα (αν και εχω guilty pleasure για το πιο-80ς-πεθαινεις Savage Amusement, και θεωρω τα Crazy World kai Face The Heat δισκαρες) αλλα και παλι αξιζει. Αλλα για τους δισκους δεν θυμαμαι να θεωρω καποιον μετριο, ολα εχουν κομματαρες, εχουν και φιλλερς (εδω ολοκληρο Virgin Killer και εχει μεσα το Hell Cat) αλλα κουλ.
Μπανταρα παντως, και εχει να σου προσφερει πολλα, απο κομματια για μπυρα μεχρι κομματια που θες να τα ακους με κλειστο φως κοιταζοντας το ταβανι.
3 Likes
Κι εδώ έρχεται η λέξη κλειδί που ανέφερε ένας συνάδελφος από πάνω. Έχοντας ακούσει όλους τους δίσκους τους, θα έλεγα ότι δεν υπάρχει δίσκος 10αρι ακατέβατο, θέλω να πω, ακόμα και οι αριστουργηματικοί δίσκοι έχουν φιλεριές, μηδενός εξαιρουμένου.
Δεν υπάρχει δίσκος στον οποίο δεν περισσεύει νότα. Σαφώς και έχει τις κορυφαίες του στιγμές ο κάθε δίσκος, δεν θα έλεγα όμως ότι κάποιος δίσκος τους ακούγεται μονορούφι, χωρίς κάποιο skip, έχει τις κορυφαίες στιγμές αλλά έχει και κομμάτια, απλά για να γεμίσει ο δίσκος, τα οποία περνάνε αδιάφορα, σα διαφημιστικό διάλειμμα, μέχρι το επόμενο δυνατό κομμάτι. Αυτό το έχω παρατηρήσει κοινό σε Lovedrive & Blackout. Οι απίστευτες στιγμές & οι στιγμές όμως με τις οποίες θα μπορούσαμε να ζήσουμε και χωρίς.
1 Like
Ωραία τα λέτε, θέλω να σχολιάσω χίλια πράματα αλλά δεν προλαβαίνω. Το πιο ωραίο είναι πόσο διαφορετικές απόψεις βλέπω (και με την δική μου).
80’s Scorpions από τις πρώτες μου επαφές με την σκληρή μουσική. Πρώτα οι γνωστές μπαλάντες, μετά το World Wide Live.
Και μετά ήρθαν στη ζωή μου τα 70ς όπου προσκυνώ τα 4 με Roth. Μάλλον αγαπημένο το Virgin Killer. @morgoth φαντάζομαι η κύρια ένσταση είναι η φωνή του Roth και το αντιλαμβάνομαι αν ισχύει αλλά στο μυαλό μου αυτή είναι η σωστή εξέλιξη του κιθαριστικού στυλ του Hendrix σε πιο hard rock ήχους (το εισαγωγικό riff είναι άρρωστο σαν σύλληψη).
Το Taken By Force που πολλοί έχουν ως αγαπημένο αυτής της εποχής με χάνει στο Born To Touch Your Feelings που είναι και μεγάλο το αναθεματισμένο. Αλλά σπέρνει σαν δίσκος, τι να λέμε.
Πριν λίγους μήνες άκουσα πάλι τα 3 επόμενα. Lovedrive και Animal Magnetism τα θεωρώ πολύ καλά, κάποια μεγάλα κομμάτια αλλά συνολικά όχι και μνημεία. Το Blackout, που πάλι δεν το συγκρίνω με τα 70ς, θεωρώ πως αγγίζει το τέλειο στον ήχο του. Σχετικά εμπορικό μεν, πολύ heavy δε, φοβερά δουλεμένες συνθέσεις, ποικιλία, φανταστική παραγωγή.
Έχω αιώνες να ακούσω οτιδήποτε μετά από αυτό. Μάλλον θα κάνω λίγο ακόμα. 
Το Love at First Sting πάντως σαν ανάμνηση είναι καλός δίσκος.
Α! Δεν ξέρω επίσης πόσο καλό θεωρείται το Believe in Love σαν τραγούδι αλλά πολύ μικρός το είχα σε μια βιντεοκασσέτα και παίζει να το έχω δει/ ακούσει 1.000.000 φορές. Το αγαπώ υπερβολικά. Και το τραγικό τους ίματζ. 
6 Likes
Η γαιδουροφωναρα του μεγιστου Ουλι ειναι αυτη που ειναι και την αγαπαμε, δεν ειναι αυτο το θεμα, δεν με χαλαει στην κομματαρα Polar Nights πχ, απλα το κομματι μου εχει κατσει υπερστραβα, δεν το παλευω καθολου.
2 Likes
Εγώ είμαι λάτρης όλων των 80s δίσκων τους, με αυτά μεγαλώσαμε αγοράζοντας τη συλλογή Deadly Sting (που είχε και την κομματάρα Edge Of Time) αλλά και άλλη μία με μπαλάντες.
Από τα 70s In Trance και Taken By Force για μένα τα καλύτερα τους.
Στα αυτιά μου τα Hendrix στοιχεία τα βρίσκω λιγότερο ενδιαφέροντα από τα πιο εμπορικά τους. Οι τύποι ήξεραν να γράφουν μελωδίες που σου μένουν για πάντα και ποιος δεν έχει ερωτευτεί ακούγοντας τις μπαλάντες τους.
Νομίζω ότι και τα Unbreakble και Humanity είναι σοβαρότατοι δίσκοι όπως και το τελευταίο, που αν και ξεφούσκωσε λίγο, έχει το κορυφαίο τους κομμάτι εδώ και χρόνια, το Shining Of Your Soul.
6 Likes
Έχοντας κυρίως ακούσει τους δίσκους της περιόδου 1979 - 1993, συμφωνώ απόλυτα για το Blackout. Εξαιρετικά υπερεκτιμημένος!
Έχει τραγούδια για skip, τόσο πολύ.
Βέβαια δε φτάνει με τίποτα την κορυφαία Scorpions πατάτα, Savage Amusement.
Το Animal Magnetism αντίθετα, δε λαμβάνει διαχρονικά τα credits που του αναλογούν.
Υποτιμημένος δίσκος.
2 Likes
Μη μου την τυρίλα τάραττε, τρισκατάρατε!
Και από απορία, δηλαδή, κι εγώ έχω ένα δύο λιγότερο αγαπημένα κομμάτια στο “Blackout”, αλλά ποια είναι τα τόσα σκιπ που κάνετε;
4 Likes
Μλκ ειναι τοσο σοφτ ροκ 80ς τυρι αλλα το αγαπαω το ρημαδι, ηταν και απο τους πρωτους δισκους τους που ακουσα πριν καμια 30αρια χρονια πλακα πλακα, ισως γι’αυτο.
Απο την αλλη δεν συμπαθησα ποτε ιδιαιτερα το Animal Magnetism.
1 Like
Μιας και ήταν ο μοναδικός δίσκος που είχαμε σε CD πριν μάθω να χειρίζομαι το διαδίκτυο, το είχα λιώσει κι εγώ ακραία. Είχα ντυθεί και μεταλλάς το 2009 (νομίζω;), κάνοντας πρακτικά έναν συνδυασμό πραγμάτων που έβλεπα στη φωτογραφία που είχαν από πίσω:
(εννοείται ήμουν κριντζ)
2 Likes
Για μένα δεν τίθεται θέμα skip στο Blackout. Απλώς τον θεωρώ αρκετά ομοιόμορφο, πράγμα το οποίο γίνεται λίγο κουραστικό κατά την ακρόαση…
2 Likes
To Arizona φαντάζομαι το ένα. Κι ΑΝ το δεχτω, ποιο είναι το δεύτερο?
2 Likes
Το Arizona είναι γαμάτο, ούτε για αστείο μην το υποθέσεις ότι εννοώ αυτό, ακούς;;;;
Can’t Live Without You
You Give Me All I Need
Το πρώτο λίγο by the numbers με βαρετό και πρόχειρο ρεφραίν
Το δεύτερο απλά οκ
4 Likes