Oυσιαστικά απαντούσα σε όσους μιλούσαν για σκιπ στο blackout παίρνοντας πάσα από το μήνυμά σου, δεν είπα πως κάνεις εσύ σκιπ. Δεν ήταν εμφανές ίσως.
Αριζόνα δε θα έπρεπε ίσως να μου αρέσει αλλά κάπως δουλεύει και για μένα. Too much fun τραγούδι.
2 Likes
Arizona γαμαει ρε
Και China White απίστευτο κομμάτι
4 Likes
Αριζονα ειναι fun ρε.
Can’t live Without You σκιπ ναι. You give me All I Need αγαπαω προσωπικα
1 Like
Dynamite και China White (ω ναι) δεν τα πάω μία.
άσχετο με τη συζήτηση αλλά με το Dynamite έχω μπει σε πιτ στο Καραϊσκάκη ως έφηβος και έχω κοπανηθεί σαν να είμαι σε λάιβ Sepultura και GG Alin μαζί. Μετά το πρώτο ρεφρέν αποχώρησα γονατισμένος και κρατώντας την καρδιά μου, κατά 90% βέβαιος ότι θα πεθάνω γιατί μάλλον είχα πιάσει 250 παλμούς. όλα καλά όμως, μισό κουπλέ πήρα ανάσες και στο δεύτερο ρεφρέν ξαναόρμηξα. 
νιάααταααα
4 Likes
Χαχαχα το ίδιο με Another Piece of Meat με ξαδερφάκι μου, με το mainstream κοινό γύρω μας να μας κοιτάει σαν εξωγήινους.
6 Likes
Μακάρι να ενεργοποιοταν η συζήτηση για διαφορετικό λόγο. Ο μπασίστας της κλασικής, δημιουργικής και άκρως επιτυχημένης περιόδου του συγκροτήματος, αποχαιρέτησε τα εγκόσμια. Πλέον, δεν θα μπορούμε να ακούσουμε τους δίσκους αυτούς, με τον ίδιο τρόπο…
Άκρως διακριτική παρουσία, όπως και το παίξιμο του, χωρίς αυτό όμως, δεν θα είχε διαμορφωθεί η ηχητική ταυτότητα του συγκροτήματος, όπως την ξέρουμε τώρα.
Πραγματικά δεν ξέρω όταν θα έρθει η αποφράδα μέρα να αποχαιρετήσουμε και κάποιον από τους υπόλοιπους Σκορπιούς πως θα το διαχειριστούμε.
Αντίο …
11 Likes
Ω γαμωτο, συμπαθεστατη μορφη 
Σε αλλα νεα τον Ιουνη ερχεται ο Uli και παιζει ολο το Virgin Killer. Ω Θεοι.
4 Likes
όσοι αγαπήσατε τον μουσικό και τους σκορπιούς, ίσως εκτιμήσετε και το κάτωθι άρθρο
7 Likes
7 Likes
Έχοντας να διαχειριστούν την τεράστια απώλεια του μαέστρου Uli Roth, οι Scorpions δέχθηκαν ξανά στις τάξεις τους - προσωρινά όπως τελικά αποδείχθηκε - τον Μιχάλη τον Schenker που συνέβαλε ουσιωδέστατα (και σε μεγαλύτερο βαθμό από αυτό που του αναγνωρίστηκε επίσημα) στο αριστουργηματικό Lovedrive, έστω κι αν χρειάστηκε να κάνει στην άκρη ο “νέος” Mathhias Jabs που αργότερα…μονιμοποιήθηκε! Και βεβαια για άλλη μια φορά με ένα εξώφυλλο που προκάλεσε διαμαρτυρίες!
Όλα αυτά τα ωραία 47 χρόνια πριν, σαν σήμερα!
8 Likes
47 χρόνια μετά, με έναν μπασίστα που εδώ και ένα μήνα έχει αποχαιρετήσει τα εγκόσμια, συνδεδεμένος με τη Χρυσή περίοδο του συγκροτήματος.
Όσον αφορά το εξώφυλλο, ενώ μουσικά φυσικά και ξεχωρίζει το υλικό, είναι μαστόρια στο είδος τους, τα εξώφυλλα είναι τουλάχιστον αμφιλεγόμενα και πραγματικά σε κάνουν να ξύνεις το κεφάλι σου με απορία. Γενικά εκείνη την περίοδο τα εξώφυλλα τους ήταν το ένα μετά το άλλο, πιθανόν για να προκληθεί ντόρος, δεν εξηγείται διαφορετικά…
Σίγουρα, δύσκολος ο ανταγωνισμός τότε, κάπως έπρεπε να τραβήξουν την προσοχή, σίγουρα πάντως υπήρχαν και άλλοι τρόποι
Δίσκος υπέροχος και εμπνευσμένος, αποτελεί μία απ’ τις κυκλοφορίες που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και σαν Best Of με τις τόσες θρυλικές κομματάρες που έχει μέσα, προεξέχοντος του “Holiday” και του “Always Somewhere” φυσικά, αλλά και με τα “Loving You Sunday Morning” και “Is There Anybody There?” - που το έβαλε το πρωί το ραδιόφωνο και κοπανιόμουν πάλι μόνος μου. Στο μυαλό μου, μαζί με “Animal Magnetism” και “Blackout”, λόγω παλέτας εξωφύλλων και ηχητικών εξερευνήσεων, θα μπορούσε να θεωρηθεί και ως η “μπλε περίοδος” του συγκροτήματος.
Το εξώφυλλο βρωμάει Hipgnosis από χιλιόμετρα και είναι τόσο παραδοξολογικό, που το σεξουαλικό ας πούμε κομμάτι του, είναι μάλλον το τελευταίο που σε απασχολεί - καμία σχέση δηλαδή με το σχεδόν παιδοφιλικό “Virgin Killer” (που άφηνε και παρερμηνείες και για το νόημα του κομματιού) ή το σαφώς πιο sex and rock n’ roll “In Trance”. Ο Meine τα έβλεπε ως καλλιτεχνική αιχμή, ο Roth τα έχει εν πολλοίς αποκυρήξει, ο Schenker λέει ότι τα έκαναν για τον ντόρο. Σε κάθε περίπτωση, ήταν εξώφυλλα που έβαζε η εταιρεία και το συγκρότημα απλώς τα επέτρεπε, με ελάχιστη ανάμειξη (πλην του “In Trance”).
5 Likes
Γενικα παιζανε πολυ με την προκληση και τα σεξουαλικα υπονοουμενα μωρε, αλλα τα εξωφυλλα τους ειναι καλα. Δηλαδη Animal Magnetism η το Lovedrive ειναι χιουμοριστικα suggestive, κατι In Trance και Love at First Sting ειναι πολυ αρτια καλλιτεχνικα, ολα καλα, εκτος απο ενα. Γενικα οκ, επαιζε πολυ αυτη η φαση, λες και οι στιχοι τους ειναι καλυτεροι (Love you Like a Hurricane ο ορισμος του cringe).
Σε αλλα νεα ακουγα παλι το Virgin Killer λογω της συναυλιας του Ουλι, και δεν ειχα συνειδητοποιησει (επειδη τα αλμπουμ 2-5 τα εχω λιγο συγκεχυμενα στο μυαλο μου, δεν θυμαμαι ποιο κομματι ειναι που) ΠΟΣΟ καλο ειναι, ολες οι κομματαρες εκει μεσα ειναι. Και το Hell Cat, οκ, τι να κανουμε αλλα ναι. Ε ρε τι εχει να γινει στο λαηβ.
2 Likes
^ άλλος μυστήριος που τον χαλάει το Hell Cat!
Πάτε καλά μωρέ;
2 Likes
Δεν το αντεχω μλκ
1 Like
Έχει κυκλοφορήσει το Lonesome Crow με νέο mix. Ακούγοντας το I’m Going Mad, κάτι έχει αλλάξει με την τονικότητα του κομματιού, επειδή βλέπω ότι είναι ελαφρώς μικρότερο σε διάρκεια, μάλλον έχει επιταχυνθεί κάπως και επηρεάζει την τονικότητα.
Κατά τα λοιπά, δεν εντόπισα κάποια άλλη διαφορά πέραν αυτής, δεν άκουσα βέβαια και ολόκληρο το δίσκο…
Το Α.Ι. απαντά:
Ναι, η παρατήρησή σου είναι σωστή. Στο νέο remix του 2026 για την 60ή επέτειο του Lonesome Crow, το “I’m Goin’ Mad” (και ολόκληρο το άλμπουμ) παρουσιάζει ορισμένες αισθητές αλλαγές:
Αυξημένο Pitch/Τόνος: Ακροατές και κριτικοί έχουν σημειώσει ότι ο τόνος ακούγεται ελαφρώς υψηλότερος στο remix του Hans-Martin Buff.
Ταχύτητα: Αυτή η αλλαγή στον τόνο συνήθως οφείλεται σε μια ελαφρώς αυξημένη ταχύτητα αναπαραγωγής. Μια πιθανή εξήγηση είναι ότι το αρχικό master του 1972 δεν αντιστοιχούσε ακριβώς στην ταχύτητα των αρχικών πολυκάναλων ηχογραφήσεων (multitracks) ή ότι επιλέχθηκε μια νέα ρύθμιση στα 440Hz για το remix.
Ηχητική Αναβάθμιση: Το remix βασίστηκε στις αυθεντικές ταινίες (master tapes) από το αρχείο του παραγωγού Conny Plank, προσφέροντας “νέα ηχοτοπία” και μεγαλύτερη καθαρότητα σε σχέση με την πιο “θαμπή” αρχική μίξη.
…
Προσωπικά ζήτημα να είχα ακούσει μια φορά μόνο το Lonesome Crow. Αγόρασα το remix και αυτό που άκουσα μου άρεσε πάρα πολύ και σαν συνθέσεις αλλά και το ηχητικό αποτέλεσμα. Θα ακούσω ξανά και το αυθεντικό κάποια στιγμή και θα συγκρίνω…
1 Like
Πολύ πιθανό αυτό που αναφέρεται για το κούρδισμα στα 440 Hz καθώς, μου φαινόταν ότι στην αρχική ηχογράφηση, υπήρχαν κάποια μικρά φάλτσα και μάλλον βρήκαν τρόπο να κουρδίσουν σωστά.
Εξίσου πιθανό και το σενάριο με την αργή ταχύτητα αναπαραγωγής του αρχικού μάστερ, αν κάπου “έχανε στροφές” το τότε μηχάνημα αναπαραγωγής, επηρεάστηκε το τέμπο και η τονικότητα των κομματιών.
Το πώς συνδέονται τέμπο και τονικότητα, θα σας παραπέμψω στους βασικούς κανόνες της Φυσικής περί συχνοτήτων…
1 Like