Μια παρένθεση για το Blackadder. Το πιο ευφυές gimmick της όλης σειράς και της εξέλιξης του χαρακτήρα του Blackadder είναι πως όσο περνάνε οι σαιζόν κατεβαίνει στην ιεραρχία και από πρίγκηπας τον Μεσαίωνα καταλήγει χαμηλόβαθμος αξιωματούχος στον Α’ΠΠ, αλλά όσο κατεβαίνει γίνεται ολοένα και πιο έξυπνος/πονηρός/κυνικός, ενώ ξεκινάει θεόχαζος, εντελώς ραπανάκι. Και επειδή ο Atkinson είναι τεράστιο ταλέντο, κατάφερε να κάνει τόσο ομαλά τις αλλαγές αυτές, που πραγματικά η ερμηνεία του είναι σεμινάριο.
Επίσης να πούμε πως ο Baldrick υπήρξε ο καλύτερος β’ χαρακτήρας/αναλώσιμος/αφελής έβερ ξέρω γω. “I have a cunning plan”.
8 Likes
Εγώ ήρθα να φλεξαρω λίγο πως με τον Dylan Moran (Black Books) συναντιομαστε τουλάχιστον μία φορά τον μήνα, είναι πελάτης μου εδώ στο Galway.
13 Likes
Ωνασου
Η αγαπημενη μου σειρα μετα τα Φαδερ Τεντ, Παντρεμενοι κ Μπατλεσταρ 
Ερωτας με Τζεν Μπαρμπερ. Αυτες τις 4 σειρες τις εχω μπακ απ σε οτι δισκο εχω κ δεν εχω. Ονειρευομαι Αποκαλυψη που θα τις βλεπω ασταματητα τρωγοντας κονσερβες
2 Likes
Από τα πιο παλιά, αγαπημένο μου μακράν το Yes Minister/Yes Prime Minister. Λατρεύω τέτοιου είδους βρετανικό χιούμορ. Φυσικά και τα κλασικά Fawlty Towers και Blackadder.
Από τα πιο πρόσφατα, ένα που μου άρεσε αρκετά, αλλά δεν προαναφέρθηκε, είναι το The Middle (2009-2018), μεσοαστική αμερικάνικη οικογένεια, με 3 παιδιά, το καθένα με το θέμα του, όπου έστω και επιφανειακά θίγονται διάφορα κοινωνικά και ταξικά θέματα, με άφθονο γέλιο πάντα.
1 Like
Σκεψου τι αντιμετωπισε εδω!
Ισως το καλυτερο επεισοδιο της σειρας 
. Δυο σαιζον των εξι επεισοδιων ειναι, δειτε ΑΦΟΒΑ, ειναι υπεροχο. Τυπισσα αναλαμβανει προϊσταμενη του τμηματος IT μεγαλης εταιρειας, εχοντας απο κατω της τους δυο πανω εικονιζομενους…
4 Likes
Μαλλον θα σε χαροποιησω, αλλα εχεις χασει αλλες δυο σεζον και 13 επεισοδια. 4 συνολικα των 6 κ ενα εξτρα.
Το επεισοδιο που λες με το θεατρο ενα ΕΠΟΣ. Αυτο κ ενα με το παρτυ γνωριμιας που κανουν αξεχαστα. Τα χω δει με τους φιλους μου καμια 30αρια φορες. Οπως κ τα Φεδερ Τεντ που παιζουν οι παππουδες μπαλα
1 Like
Εχεις δικιο, ναι, ειναι 4 σαιζον (τις εχω δει). Το εξτρα το θυμομουν αλλα δεν το εγραψα.
Επισης, να πουμε οτι Father Ted, Black Books (η πρωτη σαιζον) και The IT Crowd εχουν κοινο παρονομαστη τον Graham Linehan, ο οποιος τα εχει γραψει. Και ο οποιος επισης εχει σημερα φαει τρελο κανσελ λογω των αποψεων του για τους transgenders - αλλα τρελο μιλαμε 
2 Likes
Καλά, δεν είναι μόνο απόψεις. Κάνει και επιθεσεις σε ανθρώπους που έχουν αντίθετη οπτική. Έχει τρελό μπιφ με τον Stewart Lee, για παράδειγμα, έχει βγάλει βιντεάκια να τον βρίζει επειδή υποστηρίζει τα δικαιώματα των transgender.
Ο οποιος Stewart Lee είναι σαφέστατα ο καλύτερος εν ζωή κωμικός, δε θα βαρεθω να το λέω.
1 Like
Ναι, ναι, συμφωνοι, δεν ειναι μονο αποψεις, ο Linehan φαινεται οτι “το εχει χασει” ως ανθρωπος. Οριακα μονομανης
Προσωπικά τα αγαπήμενα μου είναι:
Seinfeld
The Office (US)
Friends
Parks and Recreation
Black Books
IT Crowd
How I Met Your Mother
Curb Your Enthusiasm
Blackadder
Community
Silicon Valley
Fleabag
Coupling (UK)
2 Likes
φοβερή σειρά που έβαλε στο επίκεντρο το σωστό άτομο για να υπάρξει το Breaking Bad. Τρομερό επίσης ότι ο πρωταγωνιστής έγινε έπειτα οδηγός φόρμουλα, είχε ατύχημα, ευτυχώς είναι καλά ο άνθρωπος αλλά δεν έχει καμία μνήμη από τη ζωή του ως ηθοποιός μετά από αυτό. Τρελό στόρι.
Επίσης, φοβερή σειρά σίγουρα εμπνευσμένη από την παραπάνω, με την Eden Sher σε αηκόνικ ερμηνεία της πρωταγωνίστριας Sue Heck, σε βαθμό που έσβηνε τους γύρω της.
Προσωπικά, δυσκολεύομαι πολύ να δω σειρές με χαρακτήρα κωμωδίας που έχουν μείνει πίσω στο χρόνο γιατί βρίσκω τα αστεία τους (φυσικά με εξαιρέσεις) οριακά προβληματικά στο σήμερα. Οπότε θα προτείνω πιο σύγχρονες.
Σε αντίθεση με τις παραπάνω αναφερθείσες, όπου ένας χαρακτήρας είναι βασικός, δύο σειρές που με έχουν γονατίσει στο γέλιο με το πρόσθετο χαρακτηριστικό ότι ΟΛΟΙ οι χαρακτήρες τους είναι ένας κι ένας, είναι
Το Parks And Recreation που αναφέρθηκε ονομαστικά. Η σειρά αυτή είναι τόσο σουρεαλ, με χαρακτήρες που είναι οβερ δε τοπ αλλά ταυτόχρονα έχουν τόσο αληθινά συναισθήματα, σκηνές που πραγματικά ήθελε κόπο για να σκεφτεί κανείς. And Ron fucking Swanson.
Έπειτα, αυτή που παραδόξως δεν αναφέρθηκε είναι το Brooklyn 99. Ως πεδίο της διπλωματικής μου έχω δει ό,τι αστυνομική σειρά κυκλοφορεί εκεί έξω τουλάχιστον από λίγο. Μια κωμωδία με μπάτσους δεν ήταν ακριβώς αυτό που περίμενα ότι θα με συγκινήσει, αλλά δεν είναι αυτό. Είναι μια σειρά με εξαιρετικό χιούμορ κι εύστοχο κοινωνικό σχολιασμό εργασιακης αυθαιρεσίας, ΛΟΑΤΚΙ δικαιωμάτων χωρίς να τα βάζει ενοχλητικά και καταναγκαστικά στο προσκήνιο, τον Τσένταρ και το μπρομανς Περάλτα - Νταγκ Τζουντι.
1 Like
Μεγαλώσαμε με την Τζίνη και το τζίνι 
5 Likes
o αλλος ανοιξε θρεντ, τα ειπε ολα και περιμενει μετα να γινει συζητηση!
εγω να πω πως 99% των σειρων αυτων ειναι πλεον “of their time”* και νιωθω πως μετα βιας θα μπορουσα να κατσω να δω ολοκληρη σεζον (με εξαιρεση πιθανως το Seinfeld που ο σκοπος του ηταν καπως να ειναι ντεμι-timeless - εργο αδυνατον)
*μιλαω για γελιο κονσερβα ε, 100% δεν υποφερεται πλεον
edit:
Να πω επισης ενα μεγαλο ΜΠΡΑΒΟ στο Μακεδονια Τιβι που εδειχνε πιο αντεργκραου πραγματα οπως το News Radio και 2girlspizzaplaceπωςλεγοταν
edit2: τωρα που το σκεφτομαι, μαζι με το fear factory και το News Radio μηπως ηταν απλα φαν του Τζο Ρογκαν με μαλλια και διχως ψεκασμο;
4 Likes
Τα αγαπημένα μου σε τυχαία σειρά, με ή χωρίς γέλιο κονσέρβα:
Brooklyn 99 ( Στο τοπ 3 μου. Οι χαρακτήρες ήταν ολοκληρωμένοι απ’ την αρχή. Προς το τέλος είχε αρκετές υπερβολές αλλά παρέμεινε τίμιο)
Modern Family (Η πρώτη σειρά της μετά-κονσερβικής εποχής που είδα. Και αυτό στο τοπ 3)
Everybody Loves Raymond (Ατακάρες και όλοι οι ρόλοι γάντι στους ηθοποιούς)
Friends (Προφανώς. Αν και όσο μεγαλώνω νοιώθω λιγότερη νοσταλγία να το ξαναδώ για ν-οστή φορά. )
Seinfeld
HIMYM
New Girl (Επίσης ατακάρες και καλογραμμένοι ρόλοι)
That 70’s Show
30 Rock
The IT Crowd (Τοπ 3. Fatheeeeeeeeer)
1 Like
Δεν έχω εντρυφήσει στο είδος και τόσο πολύ. Μάλλον έχω μείνει σε μερικά της εποχής μου που τα βλέπω ξανά και ξανά σαν safe space watch. Συμφωνώ πως είναι σε μεγάλο βαθμό προϊόν της κάθε εποχής και αρκετά από αυτά χρειάζεται ένα κάποιο suspension of disbelief για να τα ακολουθήσεις.
Στην κορυφή θα βάλω μάλλον τα Φιλαράκια. Όχι επειδή είναι η ποιοτικότερη σειρά αλλά επειδή είναι η πιο εύκολη, αυτή που με κάθε επανάληψη σε νοιάζει όλο και λιγότερο η λογική των καταστάσεων και παραδίδεσαι όλο και πιο εύκολα στα διάφορα gags. Φυσικά μεγάλο plus για ένα sitcom, τουλάχιστον για μένα, είναι σε ποιο βαθμό σε κάνει να βγαίνεις από τα καθημερινά προβλήματα δουλειάς και προσωπικής ζωής και το Friends σε αυτό το κομμάτι παίρνει άριστα. Πάντα είχαν έναν τέτοιο ρόλο τα sitcom για μένα και ίσως για αυτό δεν ψάχτηκα ποτέ παραπάνω. Και φυσικά υπάρχει ο Τσαντλερ Μπιγκ.
Από εκεί και μετά θα αναφέρω μερικά στα όποια έχω επιστρέψει συχνά πυκνά
Scrubs
Married with Children
Two and a Half Men
Black Books
How I Met Your Mother
Με το πρώτο να είναι μάλλον το καλύτερο από όλα, αν και δυστυχώς νομίζω είναι το μόνο που δεν υπάρχει σε HD ποιότητα για κάποιο λόγο και μάλλον είναι ο μόνος λόγος που δεν έχω επιστρέψει σε αυτό τόσο συχνά όσο σε άλλα. Το HIMYM είναι μάλλον αυτό που γίνεται πιο εύκολα βαρετό μάλλον λόγω Tedd τα άλλα είναι τα λίγο πιο καμμένα.
Από εκεί και πέρα έχω δει κάτι παλιά, Prince of Bel Air, ALF (για όποιον το θυμάται το δεύτερο)
Bewitched και μερικά ακόμα δεν θυμάμαι άλλους τίτλους αυτή την στιγμή. Γενικά έχω πολλά κενά στο είδος.
5 Likes
Πάμε λοιπόν αγαπητοί Αρνητές Διαβάσματος Τίτλων Topic και άλλα 5 sitcoms (ναι, αυτά με ΤΟ ΓΕΛΙΟ ΚΟΝΣΕΡΒΑ - ΑΚΡΙΒΩΣ ΕΚΕΙΝΟ ΠΟΥ Δ Ε Ν_Ε Χ Ο Υ Ν ΤΟ MODERN FAMILY Ή TO BROOKLYN 99 Ή ΤΟ PARKS Ή ΤΟ OFFICE ΚΤΛ - ΚΑΙ ΤΗΝ MULTI CAM ΑΝΤΙ ΤΗΝ ΚΑΜΕΡΑ ΧΕΙΡΟΣ) που ήθελα να γράψω 2 πράματα παραπάνω -μερικά hits που σηκώνουν αναφορά και μερικά ακόμα πιο καμένα shows, για όποιον θέλει με παράνομους ή μη τρόπους να τα ανακαλύψει :
The Critic (1994-95)
Φοβερό cult status για ένα φανταστικό, σύντομο μα “γεμάτο” σατιρικό animation, με πρωταγωνιστή τον γνωστό κωμικό Jon Lovitz (και στη φωνή και, προφανώς, στο σχεδιασμό του βασικού χαρακτήρα)… ο Jay Sherman είναι ένας κριτικός κινηματογράφου, γεμάτος καυστικό humor και κυρίως μια meta αισθητική - πριν αυτή γίνει μόδα, στα μέσα των 00s… η σειρά παρωδεί το Hollywood, τις τάσεις της βιομηχανίας, πολλά από τα κεντρικά της πρόσωπα κτλ - είναι λίγο-πολύ μια βραχύβια μα αρκούντως δυνατή πρώιμη τζούρα έμπνευσης για αρκετά μελλοντικά ενήλικα animation…
Fleksnes fataliteter (1972-1988)
Οι καθημερινές περιπέτειες του Νορβηγού Marve Fleksnes (ένας ελαφρώς εγωκεντρικός και υπερόπτης ατζαμής μεσήλικας) είναι βασισμένη στο Βρετανικό Hancock’s Half Hour (κλασσικό Βρετανικό τηλεοπτικό χιουμοριστικό πρόγραμμα των 60s/έχω δει κάποια και επεισόδια, του οποίου το humor υιοθετεί η σειρά και το φέρνει κάπως στα μέτρα της) - εύστοχος κοινωνικός σαρκασμός μέσω της χαρμολύπης της ανθρώπινης ύπαρξης… γενικά αξίζει, παρά τα χρόνια του - έχει και αρκετά one off ταινιάκια/επετειακά, μέχρι και αρχές 2000 νομίζω + είναι κάτι σαν πολιτιστικό φαινόμενο στη Νορβηγία
Dinosaurs (1991-1994)
Παραγωγής Jim Henson Productions και εξ’ ολοκλήρου γυρισμένο με ρομποτικές στολές και animatronics, το Dinosaurs είναι μια φαινομενικά παιδική σειρά για μια μεσοαστική οικογένεια δεινοσαύρων -στα πρότυπα της μέσης Αμερικανικής οικογένειας της εποχής- η οποία κρύβει μέσα της αρκετά ενήλικη θεματολογία (καταναλωτισμός, ρατσισμός, δικαιώματα εργαζομένων, περιβαλλοντικές ανησυχίες κτλ) και συχνά-πυκνά με άγχωνε και εμένα πιτσιρικά, που το έβλεπα φανατικά στον Αντ1 τα πρωινά… το φινάλε της ήταν πολύ τολμηρό για την εποχή (και επιβεβαιώνω 30 χρόνια μετά, καθώς την είδα ξανά ολόκληρη πέρσι, στο Disney+) και overall ναι, επενδύστε οι φίλοι - έχει γεράσει καλά και το τεχνικό της επίπέδο παραμένει top notch δουλειά!
Red Dwarf (1988-1999)
“Low budget UK Science fiction Aγάπη μου, έλα πάρε με από” → το Red Dwarf είναι ένα βρετανικό sci-fi sitcom που εξελίχθηκε με τα χρόνια σε ένα cult διαμάντι λατρείας από πάρα πολύ κόσμο του hard scfi. Πρωταγωνιστής ο Dave ο τελευταίος ζωντανός άνθρωπος (στο διάστημα) και η παρέα του αποτελείται από έναν ανθρωπόμορφο γάτο, έναν νευρωτικό υβριδικό humanoid computer και τέλος ένα ανθρωποειδές android. Εννοείται φουλ σουρεαλιστικό χιούμορ και όλα low budget αλλά υψηλής ευρηματικότητας…must για τους φίλους της φάσης!
Everybody Loves Raymond (1996–2005)
Από τα πιο κλασσικά sitcoms των 90s-mid00s, η σειρά θέτει πολύ απλά stakes - και τα γεμίζει με πολύ σπιρτόζικο και witty humor, σήμα κατατεθέν του creator της Phil Rosenthal (τον οποίον είχα αναφέρει και πρόσφατα για το Somebody feed Phil, στις σειρές). Πρωταγωνιστής ο Ιταλό-Αμερικάνος ομότιτλος ήρωας και η υπερβολικά παρεμβατική οικογένειά του… δηλαδή πάνω κάτω τα ευτράπελα της μικροαστικής ζωής μιας πιο παραδοσιακής πολυμελούς οικογένειας… έχει άπειρα Emmys και θεωρείται must -και όχι άδικα, πολύ αστείο, πολύ εύκολο, καλή παρέα γενικότερα
υγ. Btw εγώ μια χαρά περνάω still με τα παραδοσιακά sitcoms - είναι κάτι σαν το τηλεοπτικό safe space μου (προφανώς γιατί είμαι και 40κάτι , έχω ζήσει την χρυσή εποχή τους για τα καλά + το mood/ύφος τους γενικότερα μου βγάζει μια οικειότητα, όταν θέλω να χαλαρώσω)…είναι όμως και ένας πολύ καλός κοινωνιολογικός καθρέπτης (γαρ ίσως το πιο δημοφιλές είδος κωμωδίας για πολλές δεκαετίες) πάνω στα ολοένα μεταβαλλόμενα trends της κωμωδίας (που είναι με τη σειρά της, το κατεξοχήν μάλλον τηλεοπτικό/κινηματογραφικό genre με τις μεγαλύτερες υφολογικές διακυμάνσεις στην ιστορία του/των μέσου/ων).
5 Likes
ε μη βαράς, εγώ κατάλαβα πως πιάνονται και αυτές που συνεχίζουν ένα τρεντ που δεν επιβιώνει με τον ίδιο τρόπο, χαχαχα
Για την τελευταία παράγραφο, έχεις τα δίκια σου και σιγουρα έχουν εγκυκλοπαιδικό ενδιαφέρον αν δεν διασκεδάζεις καθ’ αυτό βλέποντας τες - αλλά όοοποτε πια αποφασίζω προσωπικά να δω σειρά είναι το μοναδικό πράγμα που θέλω να με κάνει να περνάω καλά και τέλος, καταναλώνω πολλή μουσική/σινεμά/βιβλία ΚΑΙ για εγκυκλοπαιδικό ενδιαφέρον (ναι έχω δει πέντε φορές κλεισμένες το adventure time που το καταλάβατε).
1 Like