Sofa_King @Αττικον

Βγαίνε έξω να τρέχεις, αν στο επιτρέπει ο γιατρός. Αλλιώς, ξεκίνα τον αερομοντελισμό. Σε βλέπω να φτιάχνεις αεροπορική βάση.

Με το καλό κι αυτό Χρήστο.

3 Likes

Update Ιουλίου – Η μάχη συνεχίζεται.

Τις τελευταίες εβδομάδες ολοκλήρωσα τον επανέλεγχό μου με αξονική θώρακος, μαγνητική τραχήλου και PET/CT.

Τα καλά νέα είναι ότι:
:white_check_mark: Στην περιοχή της γλώσσας και του τραχήλου δεν υπάρχει σαφής εικόνα τοπικής υποτροπής.
:white_check_mark: Δεν υπάρχουν ύποπτοι τραχηλικοί ή μεσοθωρακικοί λεμφαδένες.
:white_check_mark: Δεν υπάρχουν ύποπτα ευρήματα σε ήπαρ, οστά και τα υπόλοιπα όργανα.

Οι εξετάσεις όμως έδειξαν νέες βλάβες στον δεξιό πνεύμονα, καθώς και ένα μικρό ύποπτο εύρημα κοντά στη δεξιά κλείδα, που θεωρούνται το σημαντικότερο νέο στοιχείο του επανελέγχου.

Μετά τη συζήτηση με τον ογκολόγο μου, αποφασίσαμε ότι δεν υπάρχει ένδειξη για νέο χειρουργείο αυτή τη στιγμή. Το επόμενο βήμα είναι να ξεκινήσω έναν νέο κύκλο αντικαρκινικής θεραπείας με χάπια, ο οποίος θα διαρκέσει το επόμενο διάστημα, και σε περίπου τρεις μήνες θα γίνει νέος επανέλεγχος για να αξιολογήσουμε την ανταπόκριση.

Δεν είναι η εξέλιξη που θα ήθελα, αλλά έχω μάθει ότι αυτή η διαδρομή έχει στροφές. Κάθε εξέταση οδηγεί στο επόμενο βήμα και κάθε βήμα είναι μια ακόμη ευκαιρία να συνεχίσουμε τη μάχη.

Συνεχίζουμε με πίστη, υπομονή και αισιοδοξία. :muscle:

Σας ευχαριστώ όλους για τα μηνύματα, τις ευχές και τη στήριξη. Σημαίνουν περισσότερα απ’ όσο μπορείτε να φανταστείτε.

Ο αγώνας συνεχίζεται. :heart:

51 Likes

Τι να κλασουν οι νεες βλαβες μπροστα σου ρε μλκ. Εισαι γιγαντας, προχωραμε ολοι μαζι, ειμαστε μαζι σου.

17 Likes

Συνέχισε με αυτό το πνεύμα και δεν θα αργήσει η ώρα που θα απαλλαγείς από όλα αυτά.
Είμαστε μαζί σου, ας πω κι εγω το αυτονόητο!

6 Likes

σε καθε :white_check_mark: που εβαζες,ενα σκιρτημα χαρας χτυπουσε ομορφα!

εγω θεωρω τα νεα ευχαριστα!
αντε να ξεμπερδευουμε!
τους επομενους μηνες,παρε τα χαπακια, φαε σωστα , ηρεμησε, περνα ομορφα τη ζωη σου και ολα θα πανε κατ’ευχην!

τα γνωστα απο μενα! :pray:

8 Likes

Εμείς σ’ ευχαριστούμε που μας υπενθυμίζεις ότι υπάρχουν σημαντικότερα πράγματα στη ζωή για τα οποία αξίζει να ανοίγεις τα μάτια και να παλεύεις κάθε μέρα!! :heart:

5 Likes

Σας ευχαριστώ όλους, όχι μόνο για τις ευχές σας, αλλά κυρίως για τη θετική ενέργεια και τη δύναμη που μου μεταδίδετε. Πιστέψτε με, σημαίνουν πολλά για μένα.
Δεν κάνω κάτι περισσότερο ή κάτι διαφορετικό από οποιονδήποτε άλλον βρίσκεται σε μια αντίστοιχη κατάσταση. Απλώς προσπαθώ να ζήσω όσο πιο απλά, ήρεμα και αρμονικά μπορώ με το πρόβλημά μου, χωρίς να αφήνω την ασθένεια να ορίζει κάθε στιγμή της ζωής μου.
Νιώθω καλά και αισιόδοξος όσο υπάρχουν επιλογές και θεραπείες. Είτε είναι χημειοθεραπείες, είτε ακτινοθεραπείες, είτε χάπια, είτε οποιαδήποτε άλλη αγωγή ή επέμβαση που μπορεί να με βοηθήσει, ξέρω ότι η μάχη συνεχίζεται και δεν είμαι χωρίς όπλα.
Πότε θα δυσκολευτώ πραγματικά; Ίσως μόνο αν έρθει η μέρα που θα μου πουν: «Χρήστο, δεν έχουμε άλλη θεραπευτική επιλογή». Αλλά ακόμα και τότε, δεν πρόκειται να χάσω ούτε την πίστη μου ούτε την ελπίδα μου. Γιατί όσο υπάρχει πίστη, υπάρχει και λόγος να συνεχίζεις να παλεύεις.
Έχω πολλή υπομονή μέσα μου… τόση που καμιά φορά εκπλήσσω ακόμα και τον ίδιο μου τον εαυτό. Και όσο έχω αυτή την υπομονή, θα συνεχίζω να προχωράω, ένα βήμα τη φορά. :heart:

34 Likes

Σήμερα επισκέφτηκα τον Άγιο Ιωάννη τον Ρώσο, στο Προκόπι Ευβοίας.

Δεν ξέρω ακριβώς γιατί, αλλά εδώ και περίπου δύο εβδομάδες ο Άγιος εμφανίστηκε στον δρόμο μου τουλάχιστον τρεις φορές, με διαφορετικούς τρόπους. Κάπου μέσα μου γεννήθηκε η αίσθηση πως ίσως ήθελε κάτι να μου πει… κι έτσι αποφάσισα να πάω.

Ένα αυθημερόν ταξίδι που, αντικειμενικά, δεν ήταν και τόσο απλό. Λεωφορείο, Προαστιακός, Ηλεκτρικός, ταξί και δύο διαφορετικά ΚΤΕΛ, για να φτάσω μέχρι το Προκόπι. Και όλα αυτά για να μπορέσω να επιστρέψω την ίδια μέρα.

Κι όμως… όσο κι αν ακούγεται παράξενο, όλη αυτή η διαδρομή μου φάνηκε παιχνιδάκι.

Στην επιστροφή μάλιστα, ένα χαλασμένο ΚΤΕΛ μάς κράτησε για περίπου μία ώρα παραπάνω. Αυτή τη στιγμή βρίσκομαι στο ΚΤΕΛ για Αθήνα και έχω ακόμη μπροστά μου όλες τις αλλαγές των μέσων μέχρι να φτάσω στη Λούτσα.

Και παρ’ όλα αυτά, νιώθω καλά. Η αντοχή μου είναι καλή και τα κουράγια μου ακόμη καλύτερα.

Ίσως τελικά κάποια ταξίδια δεν τα κάνουμε μόνο για να φτάσουμε κάπου.

Τα κάνουμε γιατί κάπου μέσα μας νιώθουμε ότι πρέπει να ξεκινήσουμε. :pray:

Άγιε Ιωάννη του Ρώσου, σ’ ευχαριστώ. :pray:

36 Likes

Ας μην υποτιμαμε τη δυναμη της πίστης μας, οπως και αν την εννοει ο καθενας.
Αντλούμε δυναμη και ελπιδα για ο,τι μας ταλανιζει.

Μακάρι να ένιωσες καλύτερα μεσα σου, διπλα στον Αγιο που, οπως ειπες, σε βρηκε τις τελευταιες μερες.
Συνεχιζεις με ολα τα οπλα που διαθετεις και μαζι με μια μικρούλα προσευχή οσων απο μας πιστευουμε εστω και λιγο.

12 Likes

Καταπως φαίνεται, όταν με το καλό φίλε Sofa βγεις από αυτή την περιπέτεια, εκτός από σωματικά υγιής θα είσαι και πνευματικά δυνατότερος.
Μακάρι κάθε καλό!

9 Likes

πολυ ομορφο ποστ!
και οπως λεει ο ιαν, θα βγεις και πνευματικα δυνατος απο αυτο.

σημαντικο πραγμα η πνευματικοτητα.
πιστη και ελπιδα.
:pray:

4 Likes

Θέλω να μοιραστώ μαζί σας ένα περιστατικό που συνέβη στις αρχές της χρονιάς, όταν νοσηλευόμουν με μια πολύ σοβαρή λοίμωξη του αναπνευστικού.
Η κατάσταση ήταν αρκετά δύσκολη. Οι γιατροί έδιναν λίγες ελπίδες στη γυναίκα μου ότι θα κατάφερνα να βγω σύντομα από το νοσοκομείο. Κάθε μέρα ανέβαζαν την πίεση του οξυγόνου και κάποια στιγμή της έθεσαν ξεκάθαρα το ενδεχόμενο: αν η κατάσταση χειροτέρευε, θα έπρεπε είτε να με διασωληνώσουν είτε, αν αυτό δεν ήταν εφικτό ή δεν είχε νόημα, να με αφήσουν να φύγω.
Της είχαν μάλιστα πει να μη μου αποκαλύψει πόσο σοβαρή ήταν η κατάσταση, γιατί φοβόντουσαν ότι αν το μάθαινα θα επιβάρυναν ακόμη περισσότερο την ψυχολογία μου και θα επιτάχυναν την επιδείνωση.
Η γυναίκα μου όμως βρήκε τον δικό της τρόπο. Μου άνοιξε μια συζήτηση για το αν αισθανόμουν έτοιμος να φύγω από τη ζωή, επειδή, όπως μου είπε, με την κατάσταση που υπήρχε ήδη με τον καρκίνο, καλό θα ήταν ένας άνθρωπος να είναι προετοιμασμένος πνευματικά. Να έχει εξομολογηθεί, να έχει κοινωνήσει…Κατάλαβα αμέσως πού το πήγαινε. (31 χρόνια είναι αυτα…η αγάπη μας για τους Gamma Ray και το Land of the Free μας έφερε πιο κοντά…)
Λίγο πριν φύγουν από τη ζωή οι γονείς μου, οι οποίοι ήταν κατάκοιτοι από Αλτσχάιμερ, είχα φροντίσει να έρθει ιερέας για να τους κοινωνήσει. Για την εξομολόγηση, βέβαια, χρειάζεται ο ίδιος ο άνθρωπος να το θέλει και να μπορεί να συμμετέχει.
Της είπα λοιπόν: «Ναι. Θέλω».
Και έτσι φρόντισε να έρθει ο ιερομόναχος που βρίσκεται στο εκκλησάκι στον περίβολο του Ευαγγελισμού. Εξομολογήθηκα και κοινώνησα.
Εκείνη ακριβώς την ημέρα είχα υπογράψει και για να μου κάνουν γαστροστομία, γιατί έπρεπε να σταματήσει η σίτισή μου από τις φλέβες. Λόγω των ακτινοθεραπειών δεν μπορούσα να φάω από το στόμα και, αν θυμάμαι σωστά, υπήρχε σοβαρός κίνδυνος να δημιουργηθούν μύκητες και στην κατάσταση που βρισκόμουν αυτό θα μπορούσε να ήταν καταστροφικό.
Και τότε έγινε κάτι που ακόμη και σήμερα, όταν το σκέφτομαι, δυσκολεύομαι να το εξηγήσω.
Ζήτησα να φάω ένα ζελέ.
Το έφαγα.
Και μετά από λίγο ζήτησα μια κρέμα.
Και την έφαγα κι αυτή.

Θαύμα;

Ναι, θα σας πω γιατί εγώ το θεωρώ θαύμα.
Είχα περίπου έναν μήνα να φάω έστω και κάτι αλεσμένο χωρίς να πονέσω, χωρίς να υποφέρω ή χωρίς να τα παρατήσω στη μέση.
Κι από εκείνη τη στιγμή άρχισε η ανάκαμψη.

image

Ο Χρήστος 2.0. :joy:

Μέσα σε πέντε ημέρες πήρα εξιτήριο από το νοσοκομείο.
Θυμάμαι χαρακτηριστικά μια νοσοκόμα που με είδε χωρίς οξυγόνο:
«Γιατί έβγαλες το οξυγόνο;»
«Δεν το έβγαλα μόνος μου. Οι γιατροί μου είπαν να το βγάλω, αφού πρώτα μου το μείωναν καθημερινά».
Με κοιτάει…
«Καλά, τι έγινε; Μόνο πέντε μέρες έλειψα!» :joy::joy::joy:
Τα λέω τώρα και γελάω. Τότε, βέβαια, δεν υπήρχε τίποτα το αστείο.

Από εκείνη την περίοδο άλλαξε και κάτι ακόμη μέσα μου. Ξεκίνησα πάλι να πηγαίνω κάθε Κυριακή στη Θεία Λειτουργία. Και πλέον δεν είναι κάτι που «πρέπει» να κάνω. Έχει γίνει κάτι που το έχω ανάγκη.
Πολλές φορές προσπαθώ να είμαι εκεί ακόμη και από τον Όρθρο, ακόμη κι αν το προηγούμενο βράδυ είχα πάει σε κάποιο live και είχα γυρίσει αργά.

Αν με ρωτήσετε λοιπόν αν νιώθω σήμερα πνευματικά πιο δυνατός, δεν ξέρω αν αυτή είναι η σωστή λέξη. Αυτό που θα ήθελα περισσότερο —και ίσως είναι και το πιο σημαντικό για μένα— είναι να γίνω πιο ταπεινός και πιο υπομονετικός με την οικογένειά μου και με τους ανθρώπους γύρω μου.

Να μάθω να αγαπάω λίγο περισσότερο και να θυμώνω λίγο λιγότερο.
Και πιστεύω πως τα υπόλοιπα θα έρθουν στην ώρα τους.
Δεν ξέρω αν αυτό που έζησα ήταν θαύμα, σύμπτωση, ιατρική εξέλιξη ή όλα μαζί.
Ξέρω μόνο ότι εκεί που όλα έδειχναν να πηγαίνουν προς τα κάτω, κάτι άλλαξε.
Και πέντε μέρες μετά ήμουν σπίτι.

Ίσως τελικά ο Θεός να μη μας δίνει πάντα τις απαντήσεις που ζητάμε.
Μερικές φορές μας δίνει απλώς άλλη μία μέρα.

Και μετά άλλη μία.

Κι άλλη μία.

Και κάπως έτσι… συνεχίζουμε. :pray:

33 Likes

πολυ σημαντικο και ενθαρρυντικο ολο αυτο το στορυ που μοιραστηκες!
ειδικα γι’αυτους που βλεπουν τα πραγματα με ιδιο ή παρομοιο τροπο.

5 Likes

@Sofa_King τι κάνεις;

4 Likes

Είμαι λίγο χαμένος ε; Υπομονή κάνω είμαι στο νοσοκομείο σήμερα και περιμένω τον γιατρό μου στην αναμονή . Συνεχίζω την χημειοθεραπεία με τα χάπια και θα κάνω νέες απεικονίσεις μαγνητική και αξονική φαντάζομαι αρχές Νοεμβρίου για να δούμε πως παμε.
Γενικά νιώθω καλά και οι γενικές αίματος μου είναι καλές.

Κατά τα άλλα έχω πάρει εισιτήρια για paradise lost και Kreator .

39 Likes

Σήμερα το πρωί έκανα αξονική θώρακος και άνω και κάτω κοιλίας. Συνεχίζω να παίρνω αδιαλείπτως το χάπι της χημειοθεραπείας μου κάθε βράδυ και πλέον βρίσκομαι στο τρίτο κουτί. Ήρθε, λοιπόν, η ώρα του ελέγχου.
Την επόμενη εβδομάδα έχω να κάνω και μαγνητική τραχήλου, προσώπου και σπλαχνικού κρανίου. Με όλες αυτές τις εξετάσεις θα πάω στον ογκολόγο μου, για να δούμε πώς έχουν τα πράγματα και ποια θα είναι η συνέχεια.
Από την άλλη, εξακολουθώ να έχω αρκετές δυσκολίες με το φαγητό. Δεν μπορώ ακόμη να φάω όλα όσα θα ήθελα. Για παράδειγμα, αποφεύγω το κρέας, ειδικά όταν είναι ψητό, και προτιμώ περισσότερο τις σούπες, όπως κοτόσουπα, κρεατόσουπα και άλλα παρόμοια. Γενικά, το φαγητό παραμένει μια ολόκληρη διαδικασία, την οποία πολλές φορές σκέφτομαι από πριν, γιατί εξακολουθεί να με δυσκολεύει, ακόμη και μετά από τόσους μήνες.
Τα κιλά μου παραμένουν στα 54–55, αλλά υπάρχει και κάτι θετικό: νιώθω πιο δυνατός, έχω περισσότερες αντοχές και περισσότερο κουράγιο να κάνω πράγματα. Και αυτό, για μένα, είναι σημαντικό.
Προσπαθώ επίσης να ακολουθώ τη συμβουλή της ψυχιάτρου μου, η οποία μου είπε να μην το παρακάνω. Όταν νιώθω ότι δεν μπορώ να συνεχίσω, να σταματάω, να παίρνω μια ανάσα και να ζητάω βοήθεια όταν χρειάζεται.

Της είχα αναφέρει, για παράδειγμα, ότι το καλοκαίρι, όταν με έπιανε κούραση στον δρόμο και δεν μπορούσα να περπατήσω άλλο, έπαιρνα ταξί για να επιστρέψω σπίτι. Μου είπε να κάνω το ίδιο σε κάθε ανάλογη περίπτωση, χωρίς να πιέζω τον εαυτό μου πέρα από τα όριά του.
Μαθαίνω, λοιπόν, να ακούω το σώμα μου, να σέβομαι τις αντοχές μου και να προχωράω βήμα βήμα.
Τώρα περιμένουμε τα αποτελέσματα των εξετάσεων και συνεχίζουμε την προσπάθεια.

Συνεχίζουμε ακάθεκτοι, με υπομονή, δύναμη και πίστη! :pray::muscle:

47 Likes

Μονο ωραια λογια. Εισαι γιγαντας ρε φιλε. Παμε.

10 Likes

ευχαριστουμε για την ενημερωση!
πολυ καλο το οτι νιωθεις πιο δυνατος!
ευχομαι και καλα αποτελεσματα!
παμε γερα!

6 Likes

Σήμερα πήρα τα αποτελέσματα της τελευταίας αξονικής μου και, όπως συμβαίνει κάθε φορά, προσπαθώ να βάλω τις σκέψεις μου σε μια σειρά.

Η αξονική της 14ης Οκτωβρίου έδειξε αλλαγές στις πνευμονικές αλλοιώσεις που παρακολουθούμε. Δύο από αυτές, στον δεξιό πνεύμονα, παρουσιάζουν πλέον κοιλοποίηση, ενώ ένας άλλος όζος αυξήθηκε από 7 σε 13 χιλιοστά. Παράλληλα, εντοπίστηκε σημαντική πάχυνση στο τοίχωμα του ανιόντος κόλου, καθώς και μια νέα συλλογή υγρού στην πύελο. Αυτά είναι ευρήματα που χρειάζονται περαιτέρω αξιολόγηση και συζήτηση με τον ογκολόγο μου.

Συνεχίζω το pazopanib εδώ και περίπου δυόμισι μήνες. Είναι ακόμη νωρίς για να βγάλω μόνος μου συμπεράσματα για το αν η θεραπεία αποδίδει. Αυτό που ξέρω είναι ότι χρειάζεται να δούμε συνολικά την εικόνα και να περιμένω την ιατρική αξιολόγηση.

Κι εδώ υπάρχει μια αντίφαση που δυσκολεύομαι να αγνοήσω. Παρότι τα αποτελέσματα περιλαμβάνουν ευρήματα που με ανησυχούν, η καθημερινότητά μου είναι καλύτερη. Αισθάνομαι πιο δυνατός, έχω περισσότερη διάθεση να κάνω πράγματα και οι άνθρωποι γύρω μου το παρατηρούν. Υπάρχουν, βέβαια, κάποιες ενοχλήσεις στο στήθος και ένας καινούργιος, ήπιος βήχας που χρειάζονται κι αυτά την προσοχή τους.

Δεν ξέρω ακόμη τι σημαίνουν όλα αυτά για τη συνέχεια. Δεν θέλω ούτε να ωραιοποιώ την κατάσταση ούτε να προτρέχω στα χειρότερα. Περιμένω να μιλήσω με τον γιατρό μου και να δούμε τα επόμενα βήματα.

Και μέσα σε όλα αυτά, υπάρχει η μουσική. Αυτή που πολλές φορές καταφέρνει να εκφράσει όσα δυσκολεύεσαι να βάλεις σε λέξεις.

Αυτή τη φορά επέλεξα το «Man of Sorrows» του Bruce Dickinson.

Ίσως γιατί υπάρχουν στιγμές που κουβαλάς μέσα σου περισσότερα απ’ όσα δείχνεις στους άλλους. Σκέψεις, φόβους, ερωτήματα και πράγματα που δεν ξέρεις πώς να εκφράσεις. Κι όμως, συνεχίζεις. Όχι επειδή είσαι άτρωτος, ούτε επειδή έχεις πάψει να φοβάσαι, αλλά επειδή η ζωή συνεχίζεται ακόμη κι όταν δεν ξέρεις τι σε περιμένει παρακάτω.

Τα αποτελέσματα της αξονικής με ανησυχούν και έχω ακόμη αρκετές απαντήσεις να περιμένω. Από την άλλη, αισθάνομαι πιο δυνατός στην καθημερινότητά μου και αυτό είναι κάτι που δεν θέλω να αγνοήσω. Δεν γνωρίζω ακόμη τι σημαίνει συνολικά η εικόνα των εξετάσεων. Θα μιλήσω με τον γιατρό μου και θα αντιμετωπίσω τα επόμενα βήματα ένα ένα.

Δεν ξέρω αν η δύναμη βρίσκεται στην αισιοδοξία ή στην αποδοχή της αβεβαιότητας. Ξέρω μόνο ότι δεν θέλω να αφήσω τον φόβο να μου στερήσει τις στιγμές που μπορώ ακόμη να ζήσω.

45 Likes

Οπως έχουμε ξαναπει πολλες φορές εδώ, ακολουθείς ό,τι σου λένε οι γιατροί. Αν νιώθεις δυνατός, σημαίνει ότι είσαι δυνατός.

8 Likes