Βγαίνε έξω να τρέχεις, αν στο επιτρέπει ο γιατρός. Αλλιώς, ξεκίνα τον αερομοντελισμό. Σε βλέπω να φτιάχνεις αεροπορική βάση.
Με το καλό κι αυτό Χρήστο.
3 Likes
Update Ιουλίου – Η μάχη συνεχίζεται.
Τις τελευταίες εβδομάδες ολοκλήρωσα τον επανέλεγχό μου με αξονική θώρακος, μαγνητική τραχήλου και PET/CT.
Τα καλά νέα είναι ότι:
Στην περιοχή της γλώσσας και του τραχήλου δεν υπάρχει σαφής εικόνα τοπικής υποτροπής.
Δεν υπάρχουν ύποπτοι τραχηλικοί ή μεσοθωρακικοί λεμφαδένες.
Δεν υπάρχουν ύποπτα ευρήματα σε ήπαρ, οστά και τα υπόλοιπα όργανα.
Οι εξετάσεις όμως έδειξαν νέες βλάβες στον δεξιό πνεύμονα, καθώς και ένα μικρό ύποπτο εύρημα κοντά στη δεξιά κλείδα, που θεωρούνται το σημαντικότερο νέο στοιχείο του επανελέγχου.
Μετά τη συζήτηση με τον ογκολόγο μου, αποφασίσαμε ότι δεν υπάρχει ένδειξη για νέο χειρουργείο αυτή τη στιγμή. Το επόμενο βήμα είναι να ξεκινήσω έναν νέο κύκλο αντικαρκινικής θεραπείας με χάπια, ο οποίος θα διαρκέσει το επόμενο διάστημα, και σε περίπου τρεις μήνες θα γίνει νέος επανέλεγχος για να αξιολογήσουμε την ανταπόκριση.
Δεν είναι η εξέλιξη που θα ήθελα, αλλά έχω μάθει ότι αυτή η διαδρομή έχει στροφές. Κάθε εξέταση οδηγεί στο επόμενο βήμα και κάθε βήμα είναι μια ακόμη ευκαιρία να συνεχίσουμε τη μάχη.
Συνεχίζουμε με πίστη, υπομονή και αισιοδοξία. 
Σας ευχαριστώ όλους για τα μηνύματα, τις ευχές και τη στήριξη. Σημαίνουν περισσότερα απ’ όσο μπορείτε να φανταστείτε.
Ο αγώνας συνεχίζεται. 
50 Likes
Τι να κλασουν οι νεες βλαβες μπροστα σου ρε μλκ. Εισαι γιγαντας, προχωραμε ολοι μαζι, ειμαστε μαζι σου.
17 Likes
Συνέχισε με αυτό το πνεύμα και δεν θα αργήσει η ώρα που θα απαλλαγείς από όλα αυτά.
Είμαστε μαζί σου, ας πω κι εγω το αυτονόητο!
6 Likes
σε καθε που εβαζες,ενα σκιρτημα χαρας χτυπουσε ομορφα!
εγω θεωρω τα νεα ευχαριστα!
αντε να ξεμπερδευουμε!
τους επομενους μηνες,παρε τα χαπακια, φαε σωστα , ηρεμησε, περνα ομορφα τη ζωη σου και ολα θα πανε κατ’ευχην!
τα γνωστα απο μενα! 
8 Likes
Εμείς σ’ ευχαριστούμε που μας υπενθυμίζεις ότι υπάρχουν σημαντικότερα πράγματα στη ζωή για τα οποία αξίζει να ανοίγεις τα μάτια και να παλεύεις κάθε μέρα!!
5 Likes
Σας ευχαριστώ όλους, όχι μόνο για τις ευχές σας, αλλά κυρίως για τη θετική ενέργεια και τη δύναμη που μου μεταδίδετε. Πιστέψτε με, σημαίνουν πολλά για μένα.
Δεν κάνω κάτι περισσότερο ή κάτι διαφορετικό από οποιονδήποτε άλλον βρίσκεται σε μια αντίστοιχη κατάσταση. Απλώς προσπαθώ να ζήσω όσο πιο απλά, ήρεμα και αρμονικά μπορώ με το πρόβλημά μου, χωρίς να αφήνω την ασθένεια να ορίζει κάθε στιγμή της ζωής μου.
Νιώθω καλά και αισιόδοξος όσο υπάρχουν επιλογές και θεραπείες. Είτε είναι χημειοθεραπείες, είτε ακτινοθεραπείες, είτε χάπια, είτε οποιαδήποτε άλλη αγωγή ή επέμβαση που μπορεί να με βοηθήσει, ξέρω ότι η μάχη συνεχίζεται και δεν είμαι χωρίς όπλα.
Πότε θα δυσκολευτώ πραγματικά; Ίσως μόνο αν έρθει η μέρα που θα μου πουν: «Χρήστο, δεν έχουμε άλλη θεραπευτική επιλογή». Αλλά ακόμα και τότε, δεν πρόκειται να χάσω ούτε την πίστη μου ούτε την ελπίδα μου. Γιατί όσο υπάρχει πίστη, υπάρχει και λόγος να συνεχίζεις να παλεύεις.
Έχω πολλή υπομονή μέσα μου… τόση που καμιά φορά εκπλήσσω ακόμα και τον ίδιο μου τον εαυτό. Και όσο έχω αυτή την υπομονή, θα συνεχίζω να προχωράω, ένα βήμα τη φορά.
34 Likes
Σήμερα επισκέφτηκα τον Άγιο Ιωάννη τον Ρώσο, στο Προκόπι Ευβοίας.
Δεν ξέρω ακριβώς γιατί, αλλά εδώ και περίπου δύο εβδομάδες ο Άγιος εμφανίστηκε στον δρόμο μου τουλάχιστον τρεις φορές, με διαφορετικούς τρόπους. Κάπου μέσα μου γεννήθηκε η αίσθηση πως ίσως ήθελε κάτι να μου πει… κι έτσι αποφάσισα να πάω.
Ένα αυθημερόν ταξίδι που, αντικειμενικά, δεν ήταν και τόσο απλό. Λεωφορείο, Προαστιακός, Ηλεκτρικός, ταξί και δύο διαφορετικά ΚΤΕΛ, για να φτάσω μέχρι το Προκόπι. Και όλα αυτά για να μπορέσω να επιστρέψω την ίδια μέρα.
Κι όμως… όσο κι αν ακούγεται παράξενο, όλη αυτή η διαδρομή μου φάνηκε παιχνιδάκι.
Στην επιστροφή μάλιστα, ένα χαλασμένο ΚΤΕΛ μάς κράτησε για περίπου μία ώρα παραπάνω. Αυτή τη στιγμή βρίσκομαι στο ΚΤΕΛ για Αθήνα και έχω ακόμη μπροστά μου όλες τις αλλαγές των μέσων μέχρι να φτάσω στη Λούτσα.
Και παρ’ όλα αυτά, νιώθω καλά. Η αντοχή μου είναι καλή και τα κουράγια μου ακόμη καλύτερα.
Ίσως τελικά κάποια ταξίδια δεν τα κάνουμε μόνο για να φτάσουμε κάπου.
Τα κάνουμε γιατί κάπου μέσα μας νιώθουμε ότι πρέπει να ξεκινήσουμε.
Άγιε Ιωάννη του Ρώσου, σ’ ευχαριστώ.
35 Likes
Ας μην υποτιμαμε τη δυναμη της πίστης μας, οπως και αν την εννοει ο καθενας.
Αντλούμε δυναμη και ελπιδα για ο,τι μας ταλανιζει.
Μακάρι να ένιωσες καλύτερα μεσα σου, διπλα στον Αγιο που, οπως ειπες, σε βρηκε τις τελευταιες μερες.
Συνεχιζεις με ολα τα οπλα που διαθετεις και μαζι με μια μικρούλα προσευχή οσων απο μας πιστευουμε εστω και λιγο.
12 Likes
Καταπως φαίνεται, όταν με το καλό φίλε Sofa βγεις από αυτή την περιπέτεια, εκτός από σωματικά υγιής θα είσαι και πνευματικά δυνατότερος.
Μακάρι κάθε καλό!
9 Likes
πολυ ομορφο ποστ!
και οπως λεει ο ιαν, θα βγεις και πνευματικα δυνατος απο αυτο.
σημαντικο πραγμα η πνευματικοτητα.
πιστη και ελπιδα.
4 Likes
Θέλω να μοιραστώ μαζί σας ένα περιστατικό που συνέβη στις αρχές της χρονιάς, όταν νοσηλευόμουν με μια πολύ σοβαρή λοίμωξη του αναπνευστικού.
Η κατάσταση ήταν αρκετά δύσκολη. Οι γιατροί έδιναν λίγες ελπίδες στη γυναίκα μου ότι θα κατάφερνα να βγω σύντομα από το νοσοκομείο. Κάθε μέρα ανέβαζαν την πίεση του οξυγόνου και κάποια στιγμή της έθεσαν ξεκάθαρα το ενδεχόμενο: αν η κατάσταση χειροτέρευε, θα έπρεπε είτε να με διασωληνώσουν είτε, αν αυτό δεν ήταν εφικτό ή δεν είχε νόημα, να με αφήσουν να φύγω.
Της είχαν μάλιστα πει να μη μου αποκαλύψει πόσο σοβαρή ήταν η κατάσταση, γιατί φοβόντουσαν ότι αν το μάθαινα θα επιβάρυναν ακόμη περισσότερο την ψυχολογία μου και θα επιτάχυναν την επιδείνωση.
Η γυναίκα μου όμως βρήκε τον δικό της τρόπο. Μου άνοιξε μια συζήτηση για το αν αισθανόμουν έτοιμος να φύγω από τη ζωή, επειδή, όπως μου είπε, με την κατάσταση που υπήρχε ήδη με τον καρκίνο, καλό θα ήταν ένας άνθρωπος να είναι προετοιμασμένος πνευματικά. Να έχει εξομολογηθεί, να έχει κοινωνήσει…Κατάλαβα αμέσως πού το πήγαινε. (31 χρόνια είναι αυτα…η αγάπη μας για τους Gamma Ray και το Land of the Free μας έφερε πιο κοντά…)
Λίγο πριν φύγουν από τη ζωή οι γονείς μου, οι οποίοι ήταν κατάκοιτοι από Αλτσχάιμερ, είχα φροντίσει να έρθει ιερέας για να τους κοινωνήσει. Για την εξομολόγηση, βέβαια, χρειάζεται ο ίδιος ο άνθρωπος να το θέλει και να μπορεί να συμμετέχει.
Της είπα λοιπόν: «Ναι. Θέλω».
Και έτσι φρόντισε να έρθει ο ιερομόναχος που βρίσκεται στο εκκλησάκι στον περίβολο του Ευαγγελισμού. Εξομολογήθηκα και κοινώνησα.
Εκείνη ακριβώς την ημέρα είχα υπογράψει και για να μου κάνουν γαστροστομία, γιατί έπρεπε να σταματήσει η σίτισή μου από τις φλέβες. Λόγω των ακτινοθεραπειών δεν μπορούσα να φάω από το στόμα και, αν θυμάμαι σωστά, υπήρχε σοβαρός κίνδυνος να δημιουργηθούν μύκητες και στην κατάσταση που βρισκόμουν αυτό θα μπορούσε να ήταν καταστροφικό.
Και τότε έγινε κάτι που ακόμη και σήμερα, όταν το σκέφτομαι, δυσκολεύομαι να το εξηγήσω.
Ζήτησα να φάω ένα ζελέ.
Το έφαγα.
Και μετά από λίγο ζήτησα μια κρέμα.
Και την έφαγα κι αυτή.
Θαύμα;
Ναι, θα σας πω γιατί εγώ το θεωρώ θαύμα.
Είχα περίπου έναν μήνα να φάω έστω και κάτι αλεσμένο χωρίς να πονέσω, χωρίς να υποφέρω ή χωρίς να τα παρατήσω στη μέση.
Κι από εκείνη τη στιγμή άρχισε η ανάκαμψη.
Ο Χρήστος 2.0. 
Μέσα σε πέντε ημέρες πήρα εξιτήριο από το νοσοκομείο.
Θυμάμαι χαρακτηριστικά μια νοσοκόμα που με είδε χωρίς οξυγόνο:
«Γιατί έβγαλες το οξυγόνο;»
«Δεν το έβγαλα μόνος μου. Οι γιατροί μου είπαν να το βγάλω, αφού πρώτα μου το μείωναν καθημερινά».
Με κοιτάει…
«Καλά, τι έγινε; Μόνο πέντε μέρες έλειψα!»
Τα λέω τώρα και γελάω. Τότε, βέβαια, δεν υπήρχε τίποτα το αστείο.
Από εκείνη την περίοδο άλλαξε και κάτι ακόμη μέσα μου. Ξεκίνησα πάλι να πηγαίνω κάθε Κυριακή στη Θεία Λειτουργία. Και πλέον δεν είναι κάτι που «πρέπει» να κάνω. Έχει γίνει κάτι που το έχω ανάγκη.
Πολλές φορές προσπαθώ να είμαι εκεί ακόμη και από τον Όρθρο, ακόμη κι αν το προηγούμενο βράδυ είχα πάει σε κάποιο live και είχα γυρίσει αργά.
Αν με ρωτήσετε λοιπόν αν νιώθω σήμερα πνευματικά πιο δυνατός, δεν ξέρω αν αυτή είναι η σωστή λέξη. Αυτό που θα ήθελα περισσότερο —και ίσως είναι και το πιο σημαντικό για μένα— είναι να γίνω πιο ταπεινός και πιο υπομονετικός με την οικογένειά μου και με τους ανθρώπους γύρω μου.
Να μάθω να αγαπάω λίγο περισσότερο και να θυμώνω λίγο λιγότερο.
Και πιστεύω πως τα υπόλοιπα θα έρθουν στην ώρα τους.
Δεν ξέρω αν αυτό που έζησα ήταν θαύμα, σύμπτωση, ιατρική εξέλιξη ή όλα μαζί.
Ξέρω μόνο ότι εκεί που όλα έδειχναν να πηγαίνουν προς τα κάτω, κάτι άλλαξε.
Και πέντε μέρες μετά ήμουν σπίτι.
Ίσως τελικά ο Θεός να μη μας δίνει πάντα τις απαντήσεις που ζητάμε.
Μερικές φορές μας δίνει απλώς άλλη μία μέρα.
Και μετά άλλη μία.
Κι άλλη μία.
Και κάπως έτσι… συνεχίζουμε.
31 Likes
πολυ σημαντικο και ενθαρρυντικο ολο αυτο το στορυ που μοιραστηκες!
ειδικα γι’αυτους που βλεπουν τα πραγματα με ιδιο ή παρομοιο τροπο.
5 Likes