Ε τότε δώσε και καμιά πρόταση από τη δισκογραφία του τύπου για μελέτη ρε συ! Ακούει το αίσθημα τέτοια μπλιμπλίκια κι εγώ όλο βοθρίλες τις βάζω… 
Έχει πολύ ετερόκλητη δισκογραφία. Το Marty Supreme θυμίζει τους αγαπημένους Tangerine Dream στα πιο πιασαρικα τους. Νομίζω όμως πως του βγαίνει καλύτερα η επιρροή από autechre αλλά στο πιο μελωδικό… στο άλμπουμ r plus seven.
Περσινό ευκολακι που μου άρεσε αλλά γενικότερα είχε μεγάλη πέραση…
Djrum - under tangled silence.
1 Like
Ωραίο το r plus seven, μου έβγαλε και λίγο Steve Reich σε κάποια σημεία. Θα τσεκάρω και Djrum
1 Like
BLAST FROM THE PAST:
ΣΤΕΡΕΟ ΝΟΒΑ:Ντισκολάτα
[1993, FM Records]
“Αλήθεια πως είναι, μια καρδιά από γυαλί…”
Early 90s και με χώριζε άβυσσος από φίλους που άκουγαν ηλεκτρονική μουσική (μη φανταστείτε, κάτι συλλογές techno βασικά) και έτρεχαν στα Οινόφυτα για rave πάρτυ και έβλεπαν κύκλους που έλεγε μια ψυχή. Η κουλτούρα των χαπιών δεν είχε να μου δώσει τίποτα και δεν υπήρχε σύγκριση, ούτε κατά διάνοια, με τις βόλτες στα δισκοπωλεία του κέντρου κάθε Σάββατο. Σε μια τέτοια δισκοβόλτα, έπεσα πάνω στη Ντισκολάτα των Στέρεο Νόβα.
Άγνωστοι τότε σε μένα, αλλά έμαθα από τον κύριο (που δεν ήταν καν 30 χρονών βέβαια, αλλά μοιάζει μπάρμπας όταν εσύ είσαι 18, ας προσέχαμε τι σκεφτόμασταν) πως είχαν ντεμπουτάρει ένα χρόνο πριν με τον ομώνυμο δίσκο τους και «δεν έχουν σχέση μ΄αυτά τα ροκ που ακούς». Τα χρήματα έφταναν για ένα μονάχα δίσκο όμως (που για να τα λέμε σωστά: ένας δίσκος=10 τυρόπιτες που δεν αγοράστηκαν) οπότε πήγα σ’ αυτόν με τον καλύτερο τίτλο.
“Κι απ΄το ταξίδι της φάλαινας είμαστε τόσο μακριά…”
Αυτό που με κέρδισε στους Στέρεο Νόβα δεν ήταν τα synths και το beat πάντως, αλλά η στιχουργία του Κωνσταντίνου Βήτα, στίχοι που ξεχώριζαν σε σχέση με κείνους των πιο σκληρών ιδιωμάτων. Εδώ έμοιαζε με ρομαντική ποίηση και το spoken word ήταν η τεχνική για να φτάσει σε μας και να ντύσει τη μελαγχολία (οκ και μιζέρια ναι) της τσιμεντούπολης και είναι φοβερό πόσο ταιριαστοί και επίκαιροι ακούγονται ακόμα και σήμερα.
“Διώχνεις τις σκέψεις, για να μην κλάψεις…”
Η ευθραυστότητα των στίχων πάει χέρι χέρι με τα beat, δημιουργώντας μια περίεργη αντίθεση, ενώ εδώ βρίσκεται και το πλέον αγαπημένο μου κομμάτι τους, το φοβερό «Ταξίδι της Φάλαινας». Μουσικά ο δίσκος είναι καλύτερος σε σχέση με ντεμπούτο, καλύτερη παραγωγή, πιο στοχευμένες συνθέσεις, είτε στους ambient ρυθμούς που (δεν) κέρδισαν και τους ευρωπαίους (το «Νέα Ζωή 705» έπαιζε στο MTV) είτε σε πιο ηλεκτρονικούς ρυθμούς, που ανάθεμα και αν μπορούσαν οι περισσότεροι μουσικόφιλοι να κατανοήσουν τότε, σκέψου μόνο πως το 1993 ντεμπούταραν τα Ξύλινα Σπαθιά και πόσο πιο εύκολο ήταν σαν άκουσμα στα αυτιά μας, αφού είχαν σαφώς πιο εύπεπτα ρεφρέν και όχι ασύμμετρες ρίμες.
“Ζεστό καλοκαίρι, κρατάς ακόμα…”
3 Likes
Ρε φιλάρα, πολύ ευγενικά, είναι κρίμα αυτά τα ωραία κείμενα που γράφεις τελευταία να χάνονται μέσα σε αυτά τα topic. Όχι ότι δεν υπάρχει συνάφεια, αλλά νομίζω πως θα ταίριαζαν πολύ οι δίσκοι για τους οποίους μιλάς στο “Με λίγα λόγια” και οι ιστορίες σου στη “Μεταλλική νοσταλγία” ώστε να μπορούμε να ανατρέχουμε πιο εύκολα σε αυτά.
1 Like
θα τρίζουν τα κοκαλα των παλιών μεταλλάδων αν μπει στη μεταλλική νοσταλγία κάτι τέτοιο
Δεν ήξερα για το άλλο topic, θα το έχω στο νου μου αν ταιριάζει σε επόμενες αναρτήσεις (φαντάζομαι δε μπορεί να γίνει transfer από το ένα στο άλλο)
3 Likes
Για τη μεταλλική νοσταλγία έλεγα κάποια ωραία που είχες γράψει για τους Accept κ.ά. Το παραπάνω -όπως και άλλα πρόσφατά σου- ανετότατα πήγαινε στα λίγα λόγια, που έχουν να κάνουν με κείμενα για δίσκους.