Το θέλω χθες.
Ας γίνω για 100η φορά ο γκρινιάρης της παρέας πάντως, αλλά κοιτώντας τις χθεσινές ανακοινώσεις με έπιασε μια κάποια απογοήτευση συνολικά.
Remakes, sequels, prequels και revivals παλιότερων σειρών με το κιλό, ενώ τα νέα IPs πρέπει όλα να δείχνουν παρόμοια και να είναι action RPGs ή Soulslikes με διαφορετικά skins. Και μιλάμε για genres που αγαπώ κιόλας.
Ε νισάφι.
Κρατάω Castlevania και το Marvel Tokon ως επί το πλείστον.
εριξα και εγω μια ματια σε νεους τιτλους, και αυτο μου κεντρισε το ενδιαφερον.
Πανε χρονια απο το Call of Cthulhu: Dark Corners of the Earth οποτε θα ειναι ωραια η επιστροφη σε Lovecraftian universe.
τρελά πράματς στο χθεσινό state of play
Mόνο κ μόνο που επιτέλους το MGS4, 17 χρόνια μετά τη κυκλοφορία του «ελευθερώνεται» από τα δεσμά του ps3, το State of Play έβγαλε τα λεφτά του για εμένα.
Ωραίο state of play, βέβαια πάλι νιώθω ότι δεν έχουμε δει όσο exclusive θα περιμέναμε από τη Sony. Συμφωνώ με @martian
Έχω φύγει για remake GoW (τα σωστά τα ορθόδοξα).
Αναμένω νεότερα για wolverine κάποια στιγμή
Τώρα το είδα…Ω Θεοί!!
Πείτε μου ότι αυτή η παιχνιδάρα δεν θα είναι roquelite όπως το Returnal…
Επίσης, τίποτα απολύτως πάλι για Bloodborne…
Είναι ο πνευματικός διάδοχος του Returnal → rogue-like - bullet hell - third person action shooter έχει χαρακτηριστεί από την Housemarque, από το πρώτο κιόλας teaser
Και το piece walker, τι λέμε τώρα
Και θα βγουν και σε πισί προφανώς.
Το χάιλαιτ για μένα είναι το νέο castlevania απ’ την ομάδα του (έπους) Dead Cells. ![]()
Control resonant φαινεται άρρωστο, πάμε μωρη Remedy
Το παρήγγειλα και περιμένω. Είναι της εταιρίας που έβγαλε τα Little Nightmares 1 και 2.
Μόλις τελείωσα το 3, το οποίο έβγαλε άλλη εταιρία. Καλό ήταν.
Μέχρι να έρθει το Reanimal είπα να πιάσω λίγο Dark Souls 2 ![]()
Δεν υπάρχει το “λίγο” ![]()
Το χειρότερο της σειράς αλλά παραμένει παιχνιδάρα.
το πιο δυσκολο της σειράς για μενα
Δε βλέπω να παίζω το Reanimal όταν έρθει ![]()
Lords of the fallen μεχρι στιγμής αρκετά καλό.
Δεν ξερω γιατι εφαγε τοσο κραξιμο οταν βγήκε.
Σίγουρα δεν ειναι καν συγκρίσιμο με τα παιχνίδια της from αλλά στέκεται καλά.
Μέχρι στιγμής πάει μόνο του, αρκετά βατό και εύκολο με μερικους πολυ ωραίους μηχανισμούς.
Ειπμαι ακομα αρχή βεβαια, κάπου στο 30% αλλα μπορω να πω με εχει απορροφήσει ως τώρα.
Λοιπόν το ΣΚ “έλιωσα” στο Cairn στο ps5, που μόλις κυκλοφόρησε με ενθουσιώδεις κριτικές.
τι παίζει τώρα → παιχνίδι αναρρίχησης όπου τα πράγματα είναι σχετικά απλά: είσαι μια καταξιωμένη, γαρ ελαφρώς προβληματική ορειβάτισσα και ο στόχος σου είναι να ανεβαίνεις ένα θρυλικό για την δυσκολία του βουνό.
Εδώ τελειώνει το απλό κομμάτι ![]()
Η ανάβαση είναι αρκετά έως πάρα πολύ δύσκολη, καθώς το παιχνίδι έχει ένα εξαιρετικό σύστημα χειρισμού που κάνει full embrace την δυσκολία της ορειβασίας και το challenge της διαδικασίας στην ολότητα του:
Πρέπει αρχικά, πριν φτάσεις στο σημείο να ξεκινήσεις την αναρρίχηση, να προσέχεις την υγεία σου. Πρέπει να λάβεις υπόψη τα επίπεδα οξυγόνου, την υγρασία, το κρύο, την καρδιά σου, το στομάχι σου κτλ - τα οποία τα φροντίζεις, με το να κάνεις κάποια stop, είτε κατά τη διάρκεια της ανάβασης (μπορείς να κρεμαστείς σε ένα βράχο, μέχρι και να στήσεις σκηνή κάθετα στο κενό, χρησιμοποιώντας όλα τα εργαλεία ενός ορειβάτη μεγάλων υψομέτρων) είτε σε διάφορα σημεία πάνω στο βουνό.
Εκεί μέσα μπορείς να μαγειρέψεις (σύστημα ala Zelda) διάφορα με πράγματα που βρίσκεις κατά την ανάβαση ή την πεζοπορία σου, να καταναλώσεις έτοιμα φαγητά ή ροφήματα (όλα σου δίνουν και κάποια καίρια boosts, το κάθε ένα περιορισμένης χρονικής διάρκειας, ξανά ala Zelda) να περιποιηθείς τα τραύματά σου με επιδέσμους, να κοιμηθείς, να τσεκάρεις καιρό, να ανακυκλώσεις αντικείμενα (μέσω ενός μικρού robot που σε βοηθάει σε μικρο-πράγματα) ώστε να δημιουργήσεις νέα κτλ κτλ. Γενικά το logistics/inventory σύστημά του είναι εξαιρετικό!
Κατά δεύτερον, όταν φτάσεις στο σημείο που πρέπει να αρχίσεις την ανάβαση, εκεί ο χειρισμός από action third person αλλάζει και πλέον κινείς (με τη σειρά που σου δίνει το παιχνίδι το ίδιο - επιλογή που αλλάζει αν θες αλλά δεν είναι το προτεινόμενο) τα 4 άκρα του σωματός σου…έτσι τοποθετείς κάθε φορά στο καλύτερο δυνατό σημείο τα χέρια και τα πόδια σου, με σκοπό να ανέβεις πιο ψηλά… όλο αυτό εννοείται πως είναι πολύ ριψοκίνδυνο, καθώς θέλει πολύ καλό υπολογισμό του που θα τοποθετήσεις τι - ενώ η εξάντληση, τα καιρικά φαινόμενα, οι ζωτικές σου ενδείξεις κτλ είναι έτοιμα, με το παραμικρό παραστράτημα να σε στείλουν στο κενό.
Γενικά φοβερά gameplay mechanics, full εθιστικά και κυρίως με πολύ υψηλό επίπεδο πρόκλησης, το οποίο εντείνεται όσο περνάει η ώρα και ανεβαίνεις όλο και πιο ψηλά (τα περιβάλλοντα αλλάζουν, ο καιρός αλλάζει διαρκώς, ο αέρας παίζει επίσης τον ρόλο του, η πανίδα και η χλωρίδα του βουνού είναι επίσης ένα θέμα κτλ).
Τα physics αναμενόμενα είναι εξαιρετικά (δεν θα δούλευε αλλιώς) με ελάχιστα, μηδαμινά μέχρι τώρα σημεία που κάπου κάπως κάτι χάνεται - ενώ τα γραφικά είναι φοβερά, με φοβερή λεπτομέρεια ζωγραφισμένη στο χέρι και τρομερή ποικιλία τοπίων και σκηνικών (αν και θα ήθελα ένα performance mode, να μένει κλειδωμένο στα 60 fps… δεν ενοχλεί πάντως και όταν πέφτει λιγάκι, μην τρομάξει κανείς από αυτό, μιλάμε για πταίσματα)
Το βασικότερο όλων - όταν καταφέρεις να ανέβεις ένα δύσκολο πέρασμα, νιώθεις ρε παιδί μου full την ικανοποίηση ότι “τα κατάφερα”.
Είναι εξαιρετικά αγχολυτικό σαν εμπειρία πάντως, παρά το υψηλό επίπεδο δυσκολίας του.
Δεν έχεις btw δείκτες κατά την ανάβαση για την αντοχή σου κτλ (το νιώθεις στο χειριστήριο ή καταλαβαίνεις πως η φάση είναι ζόρικη από τις αντιδράσεις του σώματος της πρωταγωνίστριας) και γενικά η όλη εμπειρία είναι as natural as possible.
Έχω παίξει κάνα 6ωρο (αυτό είναι το επιτρεπτό “λιώσιμο” αυτή τη περίοδο
), έχει πολύ ψωμί ακόμα -και ενδιαφέρον σενάριο, καθώς προς το παρόν κρύβει διάφορα για την πρωταγωνίστρια και το backstory της…είχα ένα άγχος μην είναι lame as fuck, εν τέλει όμως το ακριβώς αντίθετο → εξαιρετική indie κυκλοφορία, το προτείνω full για όποιον ψηθεί με το trailer παραπάνω και όσα είπα και εγώ εδώ.
^ Άδεια πήρε η τύπισσα; Όχι; Να περιμένει πρόστιμο απ’ τον κούλη