Μελοποιημενη ποιηση


[B][I]Alan Parsons Project - Tales of Mystery and Imagination - Edgar Allan Poe [/I][/B]

(στο 4:24) The raven

The clock struck midnight
And through my sleeping
I heard a tapping at my door
I looked but nothing lay in the darkness
And so I turned inside once more
To my amazement
There stood a raven
Whose shadow hung above my door
Then through the silence
It spoke that one word
That I shall hear forever more

Thus quoth the raven, nevermore
And still the raven remains in my room
No matter how much I implore
No words can soothe him
No prayer remove him
And I must hear for evermore
Quoth the raven, nevermore
Thus quoth the raven

Ολοκληρο το αυθεντικο ποιημα παρακατω
[B][I]The Raven[/I][/B]


Πιστευω ειναι απο τα πιο ωραια μελοποιημενα ποιηματα :slight_smile:

Το κομμάτι “Εμένα οι φίλοι μου” ερμηνευμένο από τον Σωκράτη Μάλαμα και τους Magic de Spell (με τη σύμπραξη του Νίκου Μαϊντά), το οποίο περιλαμβάνεται στον δίσκο που συνοδεύει το βιβλίο “Πάνω κάτω η Πατησίων. Οι όψεις της μοναξιάς στην Κατερίνα Γώγου”, μαζί με άλλα 19 μελοποιημένα ποιήματα της Κατερίνας Γώγου.

Ποίηση: Κατερίνα Γώγου
Μουσική: Νίκος Μαϊντάς
Πρώτη εκτέλεση: Magic de Spell

[B]Magic De Spell & Σωκράτης Μάλαμας - Εμένα οι φίλοι μου[/B]
Eμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά
που κάνουν τραμπάλα στις ταράτσες ετοιμόρροπων σπιτιών
Εξάρχεια, Πατήσια, Μεταξουργείο, Μετς
Κάνουν ό,τι λάχει
Πλασιέ τσελεμεντέδων κι εγκυκλοπαιδειών
Φτιάχνουν δρόμους κι ενώνουν ερήμους
Διερμηνείς σε καμπαρέ της Ζήνωνος
Επαγγελματίες επαναστάτες
Παλιά τους στρίμωξαν και τα κατέβασαν
Τώρα παίρνουν χάπια και οινόπνευμα να κοιμηθούν
αλλά βλέπουν όνειρα και δεν κοιμούνται

Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά
Εμένα οι φίλες μου είναι σύρματα τεντωμένα

Εμένα οι φίλες μου είναι σύρματα τεντωμένα
στις ταράτσες παλιών σπιτιών
Εξάρχεια, Βικτώρια, Κουκάκι, Γκύζη
Πάνω τους έχετε καρφώσει εκατομμύρια σιδερένια μανταλάκια
τις ενοχές σας,
αποφάσεις συνεδρίων,
δανεικά κοστούμια,
σημάδια από κάφτρες
περίεργες ημικρανίες,
απειλητικές σιωπές
ερωτεύονται ομοφυλόφιλους
Το τηλέφωνο
σπασμένα γυαλιά
Το ασθενοφόρο

Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά
Εμένα οι φίλες μου είναι σύρματα τεντωμένα

Κάνουν ό,τι λάχει
Όλο ταξιδεύουν οι φίλοι μου
γιατί δεν τους αφήσατε σπιθαμή για σπιθαμή
Όλοι οι φίλοι μου ζωγραφίζουν με μαύρο χρώμα
γιατί τους ρημάξατε το κόκκινο
Γράφουν σε συνθηματική γλώσσα
γιατί η δική σας μόνο για γλύψιμο κάνει
Οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά και σύρματα
στο λαιμό σας,στα χέρια σας
Οι φίλοι μου…

Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά
Εμένα οι φίλες μου είναι σύρματα τεντωμένα[/I]


είναι είναι sinister!
και -ευτυχώς- πετυχημένο πάντρεμα μεταξύ Σωκράτη και Magic De Spell

και με ευχαριστίες στον κρίμσον που τον βρήκε και ολόκληρος ο δίσκος αξίζει


Nα μην ξεχναμε την ποιηση του μεγαλου Jim Morrison.

[B][I]The severed garden[/I][/B]

Wow, I’m sick of doubt
Live in the light of certain
Cruel bindings.
The servants have the power
Dog-men and their mean women
Pulling poor blankets over
Our sailors

I’m sick of dour faces
Staring at me from the tv
Tower, I want roses in
My garden bower; dig?
Royal babies, rubies
Must now replace aborted
Strangers in the mud
These mutants, blood-meal
For the plant that’s plowed.

They are waiting to take us into
The severed garden
Do you know how pale and wanton thrillful
Comes death on a strange hour
Unannounced, unplanned for
Like a scaring over-friendly guest you’ve
Brought to bed
Death makes angels of us all
And gives us wings
Where we had shoulders
Smooth as raven’s

No more money, no more fancy dress
This other kingdom seems by far the best
Until its other jaw reveals incest
And loose obedience to a vegetable law.
I will not go
Prefer a feast of friends
To the giant family.


Και τα ποιηματα του Cohen επισης (αντιδραει, δε θελει να τον δημοσιευσω…)

[I][B]Bird on the wire[/I][/B]
Like a bird on the wire,
Like a drunk in a midnight choir
I have tried in my way to be free.
Like a worm on a hook,
Like a knight from some old fashioned book
I have saved all my ribbons for thee.
If i, if I have been unkind,
I hope that you can just let it go by.
If i, if I have been untrue
I hope you know it was never to you.

[I][B]First we take Manhattan[/I][/B]
They sentenced me to twenty years of boredom
For trying to change the system from within
I’m coming now, I’m coming to reward them
First we take Manhattan, then we take Berlin.

Και γιατι οχι και το επομενο
[B][I]Famous blue raincoat[/I][/B]




[[I] In the years of the primal course,
In the dawn of terrestrial birth,
Man mastered the mammoth and horse,
And Man was the Lord of the Earth.

He made him an hollow skin
From the heart of an holy tree,
He compassed the earth therein,
And Man was the Lord of the Sea.

He controlled the vigour of steam,
He harnessed the lightning for hire;
He drove the celestial team,
And man was the Lord of the Fire.

Deep-mouthed from their thrones deep-seated,
The choirs of the aeons declare
The last of the demons defeated,
For Man is the Lord of the Air.

Arise, O Man, in thy strength!
The kingdom is thine to inherit,
'Til the high Gods witness at length
That Man is the Lord of his Spirit [/I]](http://www.youtube.com/watch?v=BfC6HjihqZY)

(A. Crowley)


Πχ/οιητικοτατο μπορω να ειπω.


[B][I]H Luciana Souza τραγουδαει Pablo Neruda παιζοντας karimba[/I][/B]

Sonnet 49 - Pablo Neruda

It's today: all of yesterday dropped away
among the fingers of the light and the sleeping eyes.
Tomorrow will come on its green footsteps;
no one can stop the river of the dawn.

No one can stop the river of your hands,
your eyes and their sleepiness, my dearest.
You are the trembling of time, which passes
between the vertical light and the darkening sky.

The sky folds its wings over you,
lifting you, carrying you to my arms
with its punctual, mysterious courtesy.
That is why I sing to the day and to the moon,
to the sea, to time, to all the planets,
to your daily voice, to your nocturnal skin.

It's today: all of yesterday dropped away
among the fingers of the light and the sleeping eyes.
Tomorrow will come on its green footsteps;
no one can stop the river of the dawn.

It's today, it's today... [/SPOILER]


Αχ και να με λεγανε ετσι!

[B][U]Αθανασια [/U][/B](Χατζηδακις, σε στιχους Γκατσου)

Τι ζητάς, Αθανασία, στο μπαλκόνι μου μπροστά,
δε μου δίνεις σημασία κι η καρδιά μου πώς βαστά;
Σ? αγαπήσανε στον κόσμο βασιλιάδες, ποιητές,
κι ένα κλωναράκι δυόσμο δεν τους χάρισες ποτές.

Είσαι σκληρή σαν του θανάτου τη γροθιά,
μα ήρθαν καιροί που σε πιστέψανε βαθιά.
Κάθε γενιά δική της θέλει να γενείς,
ομορφονιά, που δεν σε κέρδισε κανείς.

Τι ζητάς, Αθανασία, στο μπαλκόνι μου μπροστά,
ποια παράξενη θυσία η ζωή να σου χρωστά;
Ήρθαν διψασμένοι Κροίσοι, ταπεινοί προσκυνητές,
κι απ? του κήπου σου τη βρύση δεν τους πότισες ποτές.

Είσαι σκληρή…[/SPOILER]