Ελληνικη οικονομική κρίση/δντ/νεα μετρα


#2181

[B]http://news247.gr/eidiseis/gnomes/stathis-diomidis/mistho_376_eyrw_pshfise_h_kyvernhtikh_pleiopshfia_me_n_tropologia_ths_teleytaias_stigmhs.2232607.html[/B]

Και να λέτε και ευχαριστώ!Αχάριστοι!


#2182

Λοιπόν προχτες έπεσα πάνω σε μια από τις εκπομπές του (παντελώς εμετικού) Μπογδάνου του ΣΚΑΙ. Ο τύπος βέβαια είναι μεγάλο γέλιο που καμώνεται τον γραμματιζούμενο πετώντας συνέχεια λατινικές εκφράσεις διανοουμενιάς, συν το ότι συνήθως έχει καλεσμένους κάθε λογής καθάρματα, από Μιχαλολιάκο και Φαήλο μέχρι Μαριά και Κούγια.

Όμως.

Σε μια από τις εκπομπές του είχε καλεσμένο κάποιον Γιάννη Μάζη, καθηγητή γεωπολιτικής. Ο τύπος ήταν εντυπωσιακός. Με πολύ λίγα λόγια, έκανε την ακριβέστερη σκιαγράφηση της κατάστασης στη ζώνη Ελλάδα-Κύπρος-Μ.Ανατολή. Και έκανε και την πρόβλεψη ότι η Ελλάδα θα εξαναγκαστεί σε έξοδο από το ευρώ για λόγους που αφορούν τις ισορροπίες Γερμανίας-ΗΠΑ-Ρωσίας-Κίνας και όχι βέβαια για τα τεχνητά χρέη του τραπεζικού.

Πρέπει να το δείτε νομίζω.
http://www.skai.gr/player/TV/?mmid=238254


#2183

Ο Μάζης οντως ειναι καλός και την εκπομπή αυτην την εχω δει λίγο.
Εχω κάποιες ενστάσεις στον τρόπο σκέψης του γενικά.Θα δω την εκπομπή πρωτα ομως ολόκληρη


#2184

Floyd από την τοποθέτηση σου υποθέτω ότι ξέρεις κάτι παραπάνω οπότε δεν ξέρω να σου πω τι εκτίμησης χαίρει στο χώρο του. Εγώ που είμαι άσχετος όμως άκουσα μια πολύ διαφορετική οπτική στα διεθνή και μπήκα σε άλλες σκέψεις.


#2185

Είναι άνθρωπος που έχει να πει πράγματα , και θεωρώ θετική την παρουσία του στον δημόσιο λόγο.
Λόγω σπουδών κτλ τον ξερω και λιγο εχω ασχοληθεί μαζί του


#2186

[B]Ιστορίες από την κρύπτη των πενταμήνων[/B]

[…]

Στα πεντάμηνα προγράμματα κοινωφελούς χαρακτήρα, όπως είναι το πλήρες όνομά τους, νιώθεις οτιδήποτε άλλο εκτός από κοινωφελής (για το κοινό καλό δηλ) και γενικώς ωφέλιμος. Και θυμάσαι συνειρμικά τις ιστορίες από το στρατό, με την εξής διαφορά: εκεί που τελειώνει η έννοια της οργάνωσης, αρχίζει το ελληνικό δημόσιο.
Κι άντε μετά να παλέψεις με τη στρατηγική σου, όπως λένε οι θέσεις, και να εξηγήσεις στο συνάδελφο, που πιστεύει ακράδαντα ότι το κράτος είναι μπουρδέλο ?και το επιβεβαιώνει πανηγυρικά από την εμπειρία του- πως αυτό το μπουρδέλο είναι όργανο ταξικής κυριαρχίας, με πολύ συγκεκριμένο ρόλο και περιεχόμενο. Πώς να του το πεις εκλαϊκευτικά να το καταλάβει; Ότι πρέπει να οργανωθούμε, για να μην τον παίρνουμε συνέχεια εμείς και να γυρίσει ο τροχός, για να πηδήξει ο φτωχός; Ότι πρέπει να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας και να γίνουμε οι τσατσάδες που ελέγχουν το κράτος, μέχρι να ωριμάσουν πλήρως οι συνθήκες για τον ελεύθερο έρωτα, όπου δε θα υπάρχει πια ανάγκη για κανένα μπουρδέλο;

Το ποιοτικά καινούριο στοιχείο που ανακαλύπτεις είναι ότι αυτές οι προσλήψεις δεν έχουν ως λογική να δώσουν τη δουλειά ενός μόνιμου υπαλλήλου σε ένα συμβασιούχο με λιγότερα δικαιώματα, αλλά μία και μοναδική σκοπιμότητα: να μοιράσουν τους ανέργους σε διάφορα πόστα, για να φανεί ότι καταπολεμούν την ανεργία και πετυχαίνουν να τη μειώσουν. Την ίδια στιγμή βέβαια έχουν υπολογίσει με ακρίβεια πως ο χρόνος της σύμβασης ?που κάνεις αρκετό καιρό να τη δεις, αφού την υπογράψεις- δεν πρέπει να υπερβαίνει το πεντάμηνο, για να μην κατοχυρώνει ο συμβασιούχος δικαίωμα για επίδομα ανεργίας. Κι αν υπολογίζει να συμπληρώσει τον ελάχιστο απαιτούμενο χρόνο με μια εποχιακή καλοκαιρινή απασχόληση, μπορεί να ανακαλύψει στην πορεία πως τα ένσημά του είναι περιορισμένης ευθύνης (πχ δεν είναι συντάξιμα κι ενδέχεται να μη μετράνε και για το επίδομα ?δε μας το έχουν διευκρινίσει ακόμα). Τέτοιος είναι ο πόνος τους για τους άνεργους.

Διαβάζοντας κανείς τον παραλληλισμό με το στρατό, μπορεί να σκεφτεί πως στα προγράμματα υπάρχει και στρατιωτική πειθαρχία. Αλλά αυτά πάνε ευθέως ανάλογα με τις συνθήκες και τη σοβαρότητα της δουλειάς. Κι η δική μας δεν ανήκει σε αυτή την περίπτωση ?πλην των εξαιρέσεων που επιβεβαιώνουν τον κανόνα.

Η σύνδεση γίνεται γιατί τις πρώτες μέρες κυκλοφορείς άσκοπα και περιμένεις να πάρεις οδηγίες, ένα γραφείο ή έστω αρβύλες και στολή παραλλαγής. Μετά το άσκοπο ξεροστάλιασμα της πρώτης μέρας, σε διώχνουν κι αρχίζει η εβδομάδα προσαρμογής, που μπορεί να κρατήσει πολύ περισσότερο, να γίνει δεκαπενθήμερο ή και μήνας, μέχρι να βρουν πώς να σε αξιοποιήσουν ?ενώ είναι ολοφάνερο πως περισσεύεις και δε σε χρειάζονται. Για να υπάρξει όμως αξιοποίηση, πρέπει να υπάρχει πρώτα κάποια αξία. Κι εσύ, χρόνια άνεργος, αισθάνεσαι εκ νέου άχρηστος, σκουπίδι χωρίς καμία χρηστική αξία. Η μόνη αξία που υπάρχει δυνάμει πάνω σου είναι η ανταλλακτική αξία της εργατικής σου δύναμης, που γίνεται εμπόρευμα. Οπότε προτιμάς να σου δώσουν κάποια δουλειά να κάνεις, οποιαδήποτε, για να είσαι τουλάχιστον εμπόρευμα με κάποια αξία και όχι αναλώσιμο σκουπίδι. Αν και το ένα δεν αποκλείει το άλλο απαραίτητα.

Ναι, αλλά ούτε αυτό είναι ακριβώς εύκολο. Αφενός γιατί δεν υπάρχει κάποια δουλειά για σένα, εφόσον δεν καλύπτεις κάποια οργανική θέση, παρά μόνο μειώνεις την ανεργία, χάνοντας απλώς τα μόρια της κάρτας σου για κάποιο διάστημα. {Κι αυτό το λέω χοντροκομμένα, ως πολύ γενικό κανόνα, χωρίς να αποκλείω τις εξαιρέσεις. Γιατί μπορεί πχ να έχεις προσληφθεί ως εργάτης παραλίας στο δήμο πυλαίας (!) ?ανειδίκευτος πάντα, άλλο αν έχεις κουβαλήσει όλα σου τα πτυχία, για να πάρεις τη θέση- μπορεί όμως να δουλεύεις και στο κάτεργο της «άρσις», σε συνθήκες μεταλλωρυχείου, ή να σου χώσουν όλη τη λάντζα και τη βρώμικη δουλειά, μιας και σε βρήκαν εύκαιρο.

Αφετέρου γιατί σύντομα ανακαλύπτεις πως βάση της σύμβασης που υπέγραψες δεν υπάγεσαι καν στην εργατική νομοθεσία. Κι αρχίζεις να αναρωτιέσαι πού ακριβώς υπάγεσαι κι αν τέλος πάντων είσαι κάποιο ζώο ή ομιλούν εργαλείο, όπως όριζε ο αριστοτέλης τους δούλους, για να δεις σε ποιο δίκαιο εμπίπτει η δική σου υπόθεση.

Τι σημαίνει πρακτικά αυτό; Ότι η κατάσταση στο δημόσιο τομέα μπορεί να είναι συγκριτικά πιο άνετη και να υπάρχουν κατακτήσεις που οι ιδιωτικοί υπάλληλοι ούτε θα μπορούσαν να φανταστούν (πχ ρεπό υπολογιστή ανά τακτά χρονικά διαστήματα, άδειες αιμοδοσίας ή για το βάψιμο των αυγών στις γυναίκες ?που τελικά δε δόθηκε φέτος) αλλά εμείς δε δικαιούμαστε τίποτα από όλα αυτά (κι αυτό προφανώς δεν το λέω με τη γνωστή μίζερη λογική «να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα», αλλά με το σκεπτικό ότι θα ?πρεπε να τα δικαιούνται όλοι). Δε δικαιούμαστε δηλ άδειες (πλην κάποιων αναρρωτικών κι αυτό υπό προϋποθέσεις) και ?το καλύτερο- ούτε καν απεργία.

Μπορεί δηλ να είναι εργοδότης σου το ινστιτούτο της γσεε (ινε-γσεε), που συν τοις άλλοις παίρνει μια προμήθεια για να μας νοικιάσει στο δήμο (που δε θα μπορούσε να κάνει προσλήψεις με τέτοιους όρους) και τσεπώνει αρκετές χιλιάδες ευρώ στις πλάτες μας. Αλλά δε θεωρούμαστε εργαζόμενοι, για να μπορούμε να απεργήσουμε κιόλας ?στην απεργία που προκηρύσσει ο εργοδότης μας.

Γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί ο κοινωφελής χαρακτήρας σημαίνει ότι η εργασία αυτή είναι αμοιβαία επωφελής για τα δύο συμβαλλόμενα μέρη. Επομένως γιατί να απεργήσεις ως ωφελούμενος από κάτι που είναι προς όφελός σου; Το κακό σου θέλεις;

Συνεπώς για να επιστρέψουμε σε χακί κλίμα όλο το σύστημα σου υπαγορεύει συστηματικά τη λούφα ?με παραλλαγή ή χωρίς. Εφόσον όλα αυτά γίνονται για ένα ξεροκόμματο και επιπλέον στερούνται του παραμικρού νοήματος, πολύ λογικά οδηγούν σε μια συγκεκριμένη στάση αδιαφορίας ?ή έστω παθητικής ανάμειξης- για όσα συμβαίνουν στον χώρο εργασίας. Εφόσον νιώθεις πως δε σε αφορούν και δε σε εκφράζουν, δεν ενεργοποιούν την πιο δημιουργική σου πλευρά, όπως θα το έκανε ακόμα και η πιο κοπιαστική χειρωνακτική δουλειά. Κι αυτή η αλλοτρίωση πολύ δύσκολα σπάει με κάποια μισθολογικά αιτήματα (που είναι η απαραίτητη βάση) ή κάτι άλλο εξίσου αποσπασματικό. Έχει να κάνει συνολικά με το πώς βλέπει ο υπάλληλος το κράτος, αν το θεωρεί δική του υπόθεση, που απορρέει και περνάει μέσα από αυτόν, ή μια απρόσωπη καταπιεστική δύναμη «πάνω από την κοινωνία». Κι η αντιμετώπισή του απαιτεί βαθιές ριζικές αλλαγές, που να είναι επαναστατικές ?και πάλι δε σημαίνει ότι θα εξαλειφθεί δια μιας κι αυτομάτως.

Είναι πολύ δύσκολη υπόθεση να σπάσει το τείχος της απάθειας και να γίνει ενεργός δραστηριότητα ?πόσο μάλλον αγωνιστική στάση. Ακόμα κι όταν προκύπτουν άμεσα και πιεστικά ζητήματα αιχμής, η μέση ταξική συνείδηση λουφάζει και βγαίνει συνήθως α/α στο γενικό προσκλητήριο. Υπάρχει συσσωρευμένη σκουριά στις λαϊκές συνειδήσεις, που δύσκολα φεύγει. Κι όταν προκαλούνται ρήγματα, υπάρχει ως ταβάνι και δίχτυ ασφαλείας, η μυωπική λογική του συντεχνιακού πνεύματος που χάνει τα ταξικά γυαλιά της.

[…]


#2187

[B]Οι δόσεις πηγαίνουν στα δάνεια. Μόλις το 2% μένει στην Ελλάδα.[/B]


#2188

Ενα αρθρο που ξεκαθαριζει καποια πραγματα οσο αναφορα τις αποκρατικοποιησεις. Για οποιον τυχον δεν γνωριζει


#2189

Το άρθρο αυτό έχει τα εξής προβλήματα:

  1. Στο παράδειγμα που δίνει, λέει ότι μετά τους φόρους (31 εκ) στο δημόσιο μένουν τα διανεμόμενα κέρδη άρα 19,2 εκ. Αυτό είναι λάθος γιατί από τη στιγμή που το 60% της εταιρείας του παραδείγματος είναι του δημοσίου, τότε συνολικά και το 60% των μετά φόρων κερδών του δημοσίου είναι. Άρα το σωστό ποσό που θα πρέπει να επιχειρήσει να προεξοφλήσει είναι 60% * 69εκ. = 41.4 εκ και όχι 19.2.

  2. Χρησιμοποιεί αυθαίρετα για την προεξόφληση των έτήσιων χρηματορροών (δηλαδή των μερισμάτων μετά φόρων) κάποια επιτόκια δανεισμού, τα οποία μάλιστα μπλέκει και με την απόδοση ομολόγων

  3. Αποφεύγει να απαντήσει στο ερώτημα που το ίδιο θέτει “πόσες χρηματορροές είναι δίκαιο να εξοφλήσουμε” πιθανότατα γιατί ο συγγραφέας τη στιγμή που το γράφει καταλαβαίνει για μια εταιρεία-μονοπώλιο η σωστή απάντηση είναι “άπειρες”.

  4. Αγνοεί παντελώς την αποτίμηση των περιουσιακών στοιχείων της εταιρείας (κτιρίων, μηχανημάτων, πιθανών απαιτήσεων κτλ) ως προς την διαμόρφωση της τιμής πώλησης.

[SPOILER]Η σωστή φράση είναι “όσον αφορά” [B]και όχι[/B] “όσον αναφορά” ή “ως αναφορά” η οτιδήποτε τέτοιο.[/SPOILER]


#2190

[SPOILER]Βασικά η σωστή έκφραση είναι “όσον αφορά [B]σε[/B]” ή “σε ό,τι αφορά”, αλλά έστω.[/SPOILER]


#2191

[SPOILER]Ο Μπαμπινιώτης έτσι λέει -για την ακρίβεια λέει “ορθότερο”-, αλλά σε γενικές γραμμές απ’ ότι έχω καταλάβει, στη νέα ελληνική δεν είναι λάθος είτε χρησιμοποιήσει κανείς την μία σύνταξη, είτε την άλλη.[/SPOILER]


#2192

Πολύ σωστή επισήμανση, ιδίως στο παράδειγμα του αρθρογράφου, στο οποίο κάθε χρόνο 50 εκ. ευρώ ενσωματώνονται στο ενεργητικό της εταιρείας με τον έναν ή τον άλλο τρόπο.


#2193

Ο σοσιαλισμός των ηλιθίων

Δημοσιεύτηκε στην «Εφημερίδα των Συντακτών» (Σάββατο 14 Σεπτεμβρίου 2013).

Η πρόσφατη προσπάθεια αποκατάστασης του λαϊκισμού εκ μέρους μερικών διανοούμενων της αριστεράς έχει ενδιαφέρον, και δεν στερείται κάποιας αξίας (π.χ. ως πολεμική κατά του ελιτισμού). Το δυστύχημα είναι ότι ως απόπειρα ιδεολογικής κάλυψης της αντιπολιτευτικής ρητορικής του «αντιμνημονιακού» στρατοπέδου στην Ελλάδα της κρίσης, και μάλιστα με αριστερή επιχειρηματολογία, είναι εντελώς εσφαλμένη, αν και απολύτως αναμενόμενη.

«Απολύτως αναμενόμενη» επειδή ο λαϊκισμός είναι το μόνο πράγμα που συνδέει τον (νεφελώδη έστω) αριστερό ριζοσπαστισμό του Τσίπρα με τον ακροδεξιό εθνικισμό του Καμμένου ? με τον οποίο ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται να αισθάνεται περισσότερη συγγένεια από ό,τι με οποιονδήποτε άλλον πολιτικό. «Εντελώς εσφαλμένη» επειδή η ιδέα ότι τα σημερινά μας προβλήματα λύνονται εύκολα, αφού για αυτά δεν φταίνε παρά μια χούφτα πολιτικοί που πρόδωσαν τον λαό ξεπουλώντας τη χώρα σε ξένα συμφέροντα, είναι καθαρή αυταπάτη ? και η καλλιέργειά της αδιέξοδη και καταστροφική.

Ο πολιτικός υπολογισμός πίσω από όλα αυτά είναι προφανής. Βραχυπρόθεσμα, ο λαϊκισμός του ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται να εξυπηρετεί την προσπάθεια του κόμματος αυτού να διατηρήσει την επαφή του με τους εκατοντάδες χιλιάδες ψηφοφόρους που το ψήφισαν για πρώτη φορά τον Μάιο και ιδίως τον Ιούνιο του 2012. Πράγματι, οι περισσότεροι από αυτούς δεν μιλάνε καθόλου τη γλώσσα του (νεφελώδους) αριστερού ριζοσπαστισμού, καταλαβαίνουν όμως μια χαρά εκείνη του πολυσυλλεκτικού λαϊκισμού της Ελλάδας της ύστερης μεταπολίτευσης. Τη μάθανε παπαγαλία, ακούγοντας το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα και των επιγόνων του, τον Σαμαρά της εποχής της ΠΟΛΑΝ (και όχι μόνο), το ΚΚΕ της Παπαρρήγα (και της Κανέλλη, και του Ζουράρι). Και κυρίως παρακολουθώντας ευλαβικά στις οθόνες τους τα γουρλωμένα μάτια των διαφόρων καθ? ημάς anchormen και anchorwomen που για 40 λεπτά κάθε βράδυ (ή κάθε πρωί), συνήθως έναντι εξωφρενικής αμοιβής, παριστάνουν τους υπερασπιστές του «απλού ανθρώπου» και τους τιμητές όσων πολιτικών δεν τον συμπονούν όσο οι ίδιοι.

Το πρόβλημα είναι ότι, μακροπρόθεσμα, κάτι τέτοιο δεν είναι και πολύ αποδοτικό. Ό,τι και να λένε οι κκ. Τσίπρας και Καμμένος, ο λόγος που φτωχύναμε ξαφνικά τα τελευταία χρόνια δεν είναι ότι μας πρόδωσαν μερικοί λιγότερο πατριώτες από ό,τι οι δυο τους. Φτωχύναμε επειδή η προηγούμενη ευημερία μας ήταν ψεύτικη. Επειδή οι κυβερνήσεις μας (αλλά και οι περισσότεροι συμπολίτες μας) δανείζονταν για να αγοράσουν πράγματα που δεν μπορούσαν να πληρώσουν, και που συχνά δεν χρειάζονταν καν. Υποβρύχια και άρματα μάχης, βέβαια ? αλλά και εξοχικά στις παραλίες και στα καμένα, εισαγόμενα ΙΧ μεγάλου κυβισμού, και άλλα σύμβολα καταναλωτικής χλιδής στην Ελλάδα της αστακομακαρονάδας. Για να μην αναφερθώ σε συντάξεις και εφάπαξ 15-20 χρόνια νωρίτερα, τομογραφίες 3 φορές συχνότερα, και στεντ 5 φορές ακριβότερα από ό,τι οι άλλοι Ευρωπαίοι. Φτωχύναμε επειδή νομίσαμε ότι ένα βορειοαμερικανικό καταναλωτικό πρότυπο μπορεί να συμβαδίσει με ένα νοτιοβαλκανικό παραγωγικό μοντέλο, για πάντα.

Δεν μπορεί ? αλλά για όλα αυτά οι κκ. Τσίπρας και Καμμένος δεν έχουν να μας πουν τίποτε. Και επειδή δεν έχουν τίποτε να μας πουν για το πώς βρεθήκαμε στην κρίση, δεν έχουν τίποτε να μας πουν ούτε για το πώς θα βγούμε από αυτήν.

Για αυτό είναι καταστροφική η καλλιέργεια της αυταπάτης των εύκολων λύσεων ? καταστροφική για όλους μας, αλλά και για τους ίδιους τους «καλλιεργητές» της. Επειδή ο λαός που εθίζεται στον λαϊκισμό μαθαίνει να μην σκέφτεται κριτικά (και να περιφρονεί όσους το κάνουν), να περιμένει παθητικά από τους επίδοξους σωτήρες του να κάνουν αυτό που του υποσχέθηκαν: δηλαδή να τον σώσουν, και μάλιστα γρήγορα. Αλλιώς γίνεται ανυπόμονος, και έτοιμος να στραφεί εναντίον τους, με την ίδια οργή με την οποία πείστηκε να τους ακολουθήσει στην αμέσως προηγούμενη φάση.

Για αυτό είναι αδιέξοδη η επιλογή του λαϊκισμού ως επίσημης ιδεολογίας του ΣΥΡΙΖΑ. Επειδή αργά ή γρήγορα θα φανεί ότι από το Μνημόνιο δεν πρόκειται να απαλλαγούμε, ούτε την εθνική αξιοπρέπεια να ανακτήσουμε, εάν πρώτα δεν μάθουμε να ζούμε χωρίς δανεικά. Και ότι εάν δεν μάθουμε να διαφωνούμε για τον καλύτερο και δικαιότερο τρόπο ζωής χωρίς δανεικά, οι επόμενοι σωτήρες μας (έτοιμοι να λυντσάρουν τους προηγούμενους που δεν κράτησαν τις υποσχέσεις τους) δεν θα είναι φαιοκόκκινοι ? θα είναι κατάμαυροι.

Γιατί σε ένα πράγμα μοιάζει ο λαϊκισμός του σήμερα με τον αντισημιτισμό του χθες: με υπόκρουση μια δήθεν ριζοσπαστική ρητορική, παριστάνει τον «σοσιαλισμό των ηλιθίων». Και φυσικά για μερικούς, λαϊκιστικές και αντισημίτες ταυτόχρονα, και όχι μόνο στην άκρα δεξιά, δεν πρόκειται παρά για τον εθνικοσοσιαλισμό των ηλιθίων ? και αυτή τη φορά χωρίς καθόλου εισαγωγικά.
Ετικέτες «Εφημερίδα των Συντακτών», αριστερά, ιδέες


#2194

Μια άγνωστη συνιστώσα του Αλέξη
Του Κωνσταντίνου Ζούλα
Όσοι είμαστε γονείς παιδιών προσχολικής ηλικίας έχουμε κάνει ατελείωτες συζητήσεις για την επιλογή του πρώτου σχολείου του παιδιού μας, με τους συνακόλουθους προβληματισμούς: «Ιδιωτικός ή δημόσιος σταθμός»; «Αγγλόφωνο ή ελληνόφωνο σχολείο»; «Μοντεσοριανή ή άλλη διδακτική μέθοδος;». Μεσούσης της κρίσης, μάλιστα, τα διλήμματα αυτά έχουν αποκτήσει υπερβολικές διαστάσεις, με τους γονείς να θέλουν ευλόγως να προσφέρουν στα παιδιά τους ό,τι καλύτερο μπορούν, ακόμη και με σημαντικές περικοπές σε άλλα έξοδα της οικογένειας.

Κάνω αυτόν τον πρόλογο διότι ανάλογους προβληματισμούς είχε προσφάτως και ο Αλέξης Τσίπρας. Ετσι μόνον μπορώ να εξηγήσω ότι επέλεξε να στείλει τον πρωτότοκο γιο του σε έναν από τους καλύτερους ιδιωτικούς βρεφονηπιακούς σταθμούς της Αθήνας, στην Πλάκα. Και είμαι βέβαιος ότι ο κ. Τσίπρας έκανε -και τον τιμά αυτό- εκτενέστατη έρευνα πριν λάβει την απόφασή του, καθώς το εν λόγω σχολείο τυγχάνει και από τα ακριβότερα της πρωτεύουσας, με ετήσια δίδακτρα που φτάνουν τις 6.600 ευρώ. Αν το επιλέξει, δηλαδή, και για τον δευτερότοκο γιο του, η νηπιακή εκπαίδευση των παιδιών του θα του στοιχίζει περισσότερο από 1.000 ευρώ τον μήνα.

Για να μη θεωρηθεί ότι υπάρχει ψήγμα λαϊκισμού στην εν λόγω αναφορά, οφείλω να διευκρινίσω ότι αν διέμενα στο κέντρο και είχα την ανάλογη οικονομική δυνατότητα, θα είχα κι εγώ προτιμήσει το εν λόγω σχολείο για την κόρη μου, καθώς από φίλους ακούω τα καλύτερα λόγια για το προσωπικό του, τη διδακτική μέθοδό του, το οικογενειακό περιβάλλον του κ.λπ.

Δεδομένης, ωστόσο, της πολιτικής που επαγγέλλεται ο κ. Τσίπρας, γεννώνται μια σειρά ερωτημάτων για τον ηγέτη της Αριστεράς. Αν ύστερα από έρευνα επέλεξε για το παιδί του έναν ιδιωτικό βρεφονηπιακό σταθμό, πόσο πειστικά, αλήθεια, ακούγεται η πεισματική επιμονή του να μην ιδρυθούν ιδιωτικά πανεπιστήμια στην Ελλάδα; Πιστεύει άραγε ο ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ ότι η διαμόρφωση του χαρακτήρα ενός παιδιού είναι λιγότερο καθοριστική στην προσχολική ηλικία ώστε να την εμπιστεύεται σε ιδιώτες, παρά στη μετασχολική; Και για να διευρύνουμε το ερώτημα, αν όπως λέει ο κ. Τσίπρας «τυχόν ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων θα είναι η ταφόπλακα των δημόσιων ΑΕΙ», γιατί άραγε να μη συμπεράνουμε ότι και ο ιδιωτικός σταθμός που έστειλε το παιδί του δεν λειτουργεί σαν ταφόπλακα για τα αντίστοιχα δημόσια;

Τυχόν απάντηση του κ. Τσίπρα ότι λόγω του υψηλού βουλευτικού του εισοδήματος δεν θα μπορούσε να στείλει το παιδί του σε δημόσιο σταθμό δεν είναι πειστική. Διότι με χρήματα των Ελλήνων πολιτών έχει δημιουργηθεί δημόσιο νηπιαγωγείο μέσα στη Βουλή το οποίο ο κ. Τσίπρας δεν προτίμησε, ενώ επιπλέον η προνηπιακή τάξη την οποία παρακολουθεί ο γιος του δεν είναι καν υποχρεωτικής εκπαίδευσης. Ως εκ τούτου η επιλογή του κ. Τσίπρα ανάγεται χωρίς άλλο στις κραυγαλέες αντιφάσεις του χώρου που εκπροσωπεί.

Θα γίνω σαφέστερος με ένα εξόχως γελοίο παράδειγμα: Χύθηκε πολλή μελάνι όταν ο κ. Τσίπρας φόρεσε ένα πουκάμισο Burberry και, ανάλογη, όταν στην πρόσφατη εκπομπή του Ν. Χατζηνικολάου εμφανίστηκε χωρίς γραβάτα, εξηγώντας μάλιστα γιατί δεν τη φορεί. «Κουβαλάω το βάρος ότι, αν ποτέ φορέσω γραβάτα, θα θεωρηθεί ότι είναι μια μετατόπιση προς τον συμβιβασμό, μια σημειολογική μετατόπιση προς τον συμβιβασμό», εξομολογήθηκε στον κ. Χατζηνικολάου, αντιμετωπίζοντας τον δημοσιογράφο σχεδόν ως ψυχαναλυτή του.

Παραδόξως βέβαια, κανείς δεν έκανε μια διασύνδεση των ενδυματολογικών επιλογών Τσίπρα. Είναι άραγε πιο ακριβή μια γραβάτα ή ένα πουκάμισο; Και για να το πούμε ακόμη πιο φαιδρά: Το επαναστατικό προφίλ του κ. Τσίπρα συγχωρεί ένα πουκάμισο Burberry, αλλά θα πληγεί ανεπανόρθωτα αν βάλει μια γραβάτα, έστω του καλαθιού;

Επειδή προσωπικά αδυνατώ να απαντήσω στα συγκεκριμένα ερωτήματα, αναπόφευκτα οδηγούμαι σε κάποια ανεξήγητα -σε μένα- ενοχικά απωθημένα που φαίνεται επί χρόνια να ταλαιπωρούν ένα τμήμα της Αριστεράς. Της Αριστεράς δηλαδή που παραμένει προσκολλημένη στις παρωχημένες εμμονές της, χωρίς να αντιλαμβάνεται πόσο υποκριτικό είναι π.χ. να μάχεσαι την ιδιωτική εκπαίδευση όταν κρυφίως την έχεις επιλέξει…

Ξέρετε, όμως, ποια είναι η ουσία του προβλήματος; Αν ο Αλέξης Τσίπρας σχεδόν στα 40 του χρόνια εξακολουθεί και «κουβαλάει ως βάρος» το αν θα φορέσει ή δεν θα φορέσει μια απλή γραβάτα, πρέπει κανείς να τρέμει στην ιδέα για το πώς θα αντιμετωπίσει στο μέλλον όχι ενδυματολογικά για τον ίδιο, αλλά υπαρξιακά για τη χώρα διλήμματα.


#2195

Όσοι είμαστε γονείς παιδιών προσχολικής ηλικίας έχουμε κάνει ατελείωτες συζητήσεις για την επιλογή του πρώτου σχολείου του παιδιού μας, με τους συνακόλουθους προβληματισμούς: «Ιδιωτικός ή δημόσιος σταθμός»; «Αγγλόφωνο ή ελληνόφωνο σχολείο»; «Μοντεσοριανή ή άλλη διδακτική μέθοδος;».

το τι μουρμούρα είχε ρίξει η μάνα μου στο πατέρα μου για να πάω σε αγγλόφωνο παιδικό σταθμό που εφαρμόζει την μοντεσοριανή μέθοδο δε φαντάζεσαι.

εκείνη τη περίοδο ήταν κοντά στο να χωρίσουν, αλλά ο παππούς μου, o οποίος στη κατασκευαστική στο πέραμα είχε ακούσει από τους συναδέλφους ότι η μοντεσοριανή μέθοδος εντέλει αφήνει κουσούρια με το πέρασμα των χρόνων, την έβαλε στα λογικά της.

από τότε είπαν “τέρμα, ποτέ πια μοντεσοριανή. το επόμενο παιδί μας θα απολαμβάνει άλλες διδακτικές μεθόδους”.

10 χρόνια μετά την δική μου γέννηση ήρθε ο αδερφός μου. την περίοδο λοιπόν που ο μικρός νικόλας είχε φτάσει στη προσχολική ηλικία ήρθαμε αντιμέτωποι με το μεγάλο ερώτημα: ελληνόφωνος ή αγγλόφωνος παιδικός σταθμός?

το θέμα ήταν ότι εκείνη τη περίοδο - 1993 - είχε φτάσει δυσθεώρητα ύψη η επιστήμη της μετάφρασης, η ποιότητα πραγματικά βάραγε κόκκινα εκείνα τα χρόνια, κι έτσι αποφάσισαν ότι δεν θα ήταν αναγκαία η φοίτηση του μικρού νικόλα σε αγγλόφωνο παιδικό σταθμό.

με το πέρασμα των χρόνων οφείλω να παραδεχτώ ότι κάναμε λάθος, καθώς κατάντησε εν έτη 2012, ώντας 19 χρονών, να μην έχει ΚΑΝΕΝΑ δίπλωμα ξένης γλώσσας και να δίνει για lower ( που λάθος το λέμε lower, το υποβαθμίζουμε έτσι. η σωστή ονομάσία είναι first certificate.), πράγμα προφανώς ντροπιαστικό για τη μικρή κοινωνία του αιγάλεω.

καταλήγωντας θα ήθελα να τονίσω ότι δεν είναι όλα τόσο απλά όσο φαντάζουνε, μερικές φορές ανοίγουμε πόρτες που δε ξέρουμε που θα μας οδηγήσουν παιδιά. δεν είναι όλα για να τα σχολιάζουμε ελαφρά τη καρδία.


#2196

συγνώμη αλλά τι σχέση έχει ο τσιπροτζούνιορ , η γραβάτα του αλέξη και οι παιδικοί σταθμοί με την οικ. κρίση/δντ/νεα μέτρα ;


#2197

έχει αθηναϊκές πινακίδες λέμεεε…


#2198

:lol3::lol3::lol3::lol3::lol2::lol2::lol2:

*zouglau αληθεια ρωτας τωρα…?


#2199

ε απάντησε ο mind :stuck_out_tongue:


#2200

Σημασία έχει ότι οι περισσότεροι εδώ πέρα από ότι βλέπω αδιαφορούν για το φούμαρο που τους πουλάει ο “αρχηγός” τους και επίδοξος πρωθυπουργός της χώρας. Εμπρός λοιπόν για την επανάσταση με τα 6χίλιαρα τον χρόνο σε ιδιωτικούς παιδικούς σταθμούς :lol: