Ναι - μετά την επιτυχία της πρώτης σεζόν, που διασκεύασε το βιβλίο του Simmons, οι παραγωγοί αποφάσισαν να συνεχίσουν τη σειρά ως ανθολογία πλέον αυτοτελών ιστοριών τρόμου.
Η δεύτερη σεζόν ήταν μια ιστορία φαντασμάτων σε Αμερικανο-Ιαπωνικό setting κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η οποία δεν έκανε το γκελ της πρώτης και έβαλε έκτοτε τη σειρά στον πάγο (μια χαρά ήταν και αυτή για εμένα, αλλά στάθηκε λίγη μπροστά στην πρώτη και απογοήτευσε την πλειοψηφία - κάπως λογικό όμως κιόλας, μιας και η πρώτη σεζόν είχε το εξαιρετικό βιβλίο του Simmons οδηγό).
Τώρα έσκασε 7 χρόνια σχεδόν μετά η 3η σεζόν, καθώς το AMC αποφάσισε να βγάλει από τον πάγο τη σειρά - και βασίζεται ξανά σε βιβλίο, σε αντίθεση με την 2η σεζόν που ήταν πρωτότυπη σύλληψη.
Εννοείται πως συνεχίζεται το format της ανθολογίας, με όλες τις σεζόν να μην έχουν καμία σχέση η μια με την άλλη.
Τέλος 2η σεζόν του The Pitt με season finale την περασμένη Παρασκευή - όχι μια, αλλά τουλάχιστον δυο σκάλες ανώτερη από την πρώτη και πλέον, για εμένα δηλαδή, μιλάμε για μεγάλη τηλεόραση.
Τα επίπεδα αδρεναλίνης που μου έχει δώσει αυτή η σειρά 2 σεζόν τώρα, σε συνδυασμό με τον εξουθενωτικό της ρυθμό και την ατόφια ανθρώπινη ματιά της πάνω σε πολύ σύνθετες ψυχολογικές καταστάσεις που βιώνουν γιατροί και ασθενείς, ενδιαμέσου μιας ακόμα περισσότερο διευρυμένης ανθρωπογεωγραφίας (και από τις 2 πλευρές) δεν τα βρίσκεις εύκολα πλέον σήμερα σε σειρές με μεγάλα cast (που δηλαδή να είναι just απέναντι στον κάθε χαρακτήρα και σε κάθε κατάσταση).
Από την άλλη το (όχι καινούργιο) εύρημα του κάθε ώρα της ημέρας = 1 επεισόδιο και όλη η σεζόν αντιστοιχεί σε μια βάρδια των πρωταγωνιστών καταφέρνει μοναδικά να επιτύχει να σεμιναριακό bult up καταστάσεων και χαρακτήρων μέχρι το φινάλε (και εννοείται να σε γραπώσει για τα καλά και να μην σε αφήσει καθόλου να πάρεις ανάσα μέχρι τα end credits).
Τεσπά ναι, η καλύτερη σειρά που έχω δει εδώ και κάμποσο καιρό, σίγουρα όχι για όλους και για γερά στομάχια (έχει πολύ graphic content μέσα σε σωματικό επίπεδο, αλλά μπορεί να σε “φθείρει” εξίσου και ψυχολογικά) - Noah Wyle, it’s been a long since ER days αλλά πόσο χαίρομαι που ξαναβρεθήκαμε επιτέλους!!!
Είδα πρώτη σεζόν, καλά το πάει είπα.
Στην δεύτερη μου φάνηκε αναμάσημα χωρίς να προχωράει το στόρυ και το φοβήθηκα πως θα γίνει Lost οπότε το παράτησα.
Μακάρι να έφτιαξε στην 3η γιατί είχε καλές προδιαγραφές.
Τελείωσα 2η σεζόν Beef. Πολλές φορές είχα την αίσθηση ότι βλέπω σεζόν του White Lotus.
Σε κάθε περίπτωση διαφορετικό από την 1η σεζόν, πέρασα ευχάριστα απολαμβάνοντας Carey Mulligan, Oscar Isaac αλλά και όλους τους υπόλοιπους (ειδική μνεία στους πρώτους).
Εχει δει κανεις For All Mankind? Αξιζει σε βαθος χρονου; Το κονσεπτ κ το οτι το εχει γραψει ο δημιουργος του Battlestar Galactica μου το κανουν πολυ ενδιαφερον
ΕΙναι μια συζητηση που χω κανει με πολλους. Αλλους που τους αρεσε, αλλους οχι. Προσωπικα δεν θα εκρινα ποτε μια σειρα 80 επεισοδιων, η μια σειρα πχ 5 βιβλιων (γιατι και εκει παιζει πολυ αυτο γενικα σαν επιχειρημα), απο το πως τελειωνει. Πως ειναι πχ το τελευταιο επεισοδιο η το τελευταιο κεφαλαιο.
Ποτέ δεν θα μπορέσω να καταλάβω αυτούς που ξενερώνουν τόσο πολύ με το τέλος μια σειράς. Λες και ξόδεψαν τσάμπα τόσες ώρες κάνουν.
Αν σου έχει προσφέρει συγκινήσεις σε πόσες σεζόν και διασκέδαση πολύ μεγαλύτερη σε σχέση με άλλες σειρές, τι διαφορά κάνει αν οι σεναριογράφοι απλά επέλεξαν το τέλος που δεν προτιμούσες;
Εδώ το βλέπεις μέχρι και sitcom αυτό το φαινόμενο… Είχαν ξενερώσει πολλοι με το τέλος το Seinfeld ή του How I Met Your Mother. Δηλαδή τέτοιο emotional investment σε σειρά που ξεχνάνε εντελώς τις ωραίες στιγμές; Άσε που κανένα τέλος δεν πρόκειται να τους ευχαριστήσει όλους.
Για μένα αυτό είχε όντως χαζούλι τέλος αλλά δεν μου έφταιγε αυτό, ψυχαναγκαστικά είδα τις τελευταίες 3-4 σεζόν. Έκανε φοβερή κοιλιά νομίζω, γι’αυτό είναι κι από τις σειρές που δύσκολα θα ξανάβλεπα (κάτι που κάνω πολύ συχνά με σειρές που μου αρέσουν).
Το τέλος είναι σημαντικό. Αν είναι ΓΤΠ δεν καταστρέφει απαραίτητα μια σειρά, αλλά της αφαιρεί πόντους. Όπως και αντίστροφα, αν είναι επιτυχημένο, δεν είναι μεν ο κύριος λόγος που κρίνεται καλή η σειρά αλλά σίγουρα προστίθεται στην αξία της.
Το τέλος του HIMYM π.χ. είναι από τα πιο διαβόητα “ΤΙ ΜΑΛΑΚΕΣ ΕΙΣΤΕ” σε σειρά έβερ. ΔΕΝ αποτρέπει rewatches, αλλά παραμένει κηλίδα.
