NAPALM DEATH
Bill Steer, Lee Dorrian, & Shane Embury
circa 1987
Έπος φωτό.
17 Likes
Ο Μικ όμως γιατί δεν φαίνεταιιιιι
Είτε γιατί δεν υπήρχε χώρος για να τους πάρει όλους η κάμερα είτε γιατί τράβηξε ο ίδιος την φωτογραφία, θα ήταν οι μαντεψιές μου.
Είτε τον έφαγε ο Embury.
7 Likes
Τι ωραία όταν έχεις πιει λίγο (όχι πολύ, ίσα να αρπάξεις) να ακούς κάτι πολύ αγαπημένο, έτσι, έναν Τσάρλι Σταρρ κι έναν Μπέντζι πάνω από μια ακουστικούλα σε μια live διασκευάρα.
3 Likes
Here’s various members of AT THE GATES and ANATHEMA on the streets of London in July 1994, this was when the bands played a show together at The Garage back then…
(photo courtesy of Andrés Padilla from Grinder Magazine/The Underground Never Dies)
6 Likes
Ω, ρε μαλάκα, πόσο παιδάκια φαίνονται όλοι, ιδίως οι πίσω-πίσω!
3 Likes
Λοιπόν, δεν ήξερα πού να το βάλω και αποφάσισα να το βάλω εδώ.
Μια πολύ ωραία και ενδιαφέρουσα κουβέντα που είχαμε με τον Fantastic Negrito, εν όψει και της συναυλίας του τη βδομάδα που μας έρχεται. Ωραίος και ανοιχτός τύπος.
5 Likes
Εγώ λείπω αλλά τον είδα την προηγούμενη που ήμασταν τρεις κι ο κουκος. Πηγαίνετε. Πάρτε μαζί σας και τουρίστες που μπορεί να γουστάρουν πιο χορευτικά πράγματα. Μιλάμε για σπουδαίο performer.
3 Likes
Άκυρο
Ξεκίνησα με lithuanian trap
Pop Paraguayo.
Και συνέχεια με Malayalam Indie.
Tip σε περίπτωση που δεν το ΄χετε βρει: αν κλικάρετε πάνω στα βελάκια, σας βγάζει γνωστές μπάντες/καλλιτέχνες του κάθε είδους και τα ακούτε κι αυτά! 
1 Like
δεν ήξερα που να το βαλω, οπότε το αφήνω εδώ.
Απολαυστικός.
2 Likes
Δεν ήξερα που να το βάλω. Στο συγκεκριμένο σημείο που ξεκινάει το couplet, θα ορκιζόμουν ότι κάπως έτσι θ’ ακουγόταν ο Quorthon αν το είχε γυρίσει στο punk! Δεν είναι μόνο η χροιά, αλλά και το πώς “πέφτουν” οι στίχοι πάνω στον ρυθμό που μου θυμίζει το στυλ του στο “Hammerheart”.
2 Likes
Κάποιες σκέψεις περί Lamb of God, επειδή αυτή τη στιγμή ακούω το πιο πρόσφατο άλμπουμ τους, το Omens από το 2022.
Αν και άργησα να ασχοληθώ μαζί τους, πλέον έχω ακούσει τα περισσότερα άλμπουμ τους - άλλα λιγότερο, άλλα περισσότερο. Αυτό που μου συμβαίνει με αυτή τη μπάντα είναι το εξής: Ενώ πάντα όταν βάζω να τους ακούσω περνάω καλά γενικά, όποιο άλμπουμ τους κι αν παίζει, για κανένα δεν έχω πει “πωπω τι έπος είναι αυτό” ή “αριστούργημα”, εν πάση περιπτώσει καταλάβατε τι θέλω να πω.
Θεωρώ ότι καθαρά σε επίπεδο μουσικής, βλ. κιθαριστική δουλειά, rhythm section κ.λπ., οι Lamb of God διαχρονικά είναι πολύ δυνατοί. Δεν υπάρχει δηλαδή κάτι να μη γουστάρεις αν είσαι του σκληρού / μεταλλικού ήχου εν γένει (ΟΚ εγώ μέταλ συγκρότημα τους θεωρώ, παρά τις -core καταβολές τους, δεν θα κολλήσουμε εκεί). Από πωρωτικά ριφς η φάση είναι πάντα πάρε να 'χεις.
Από την άλλη βρίσκω τον Ράντι τον Μπλάιθ και αυτό που μου βγάζει γενικά ως φωνητική παρουσία τον σταθερά αδύναμο κρίκο της μπάντας. Πιθανότατα είναι καθαρά προσωπικό μου θέμα, γιατί απ’ όσο ξέρω χαίρει σεβασμού πλατιά στη σκηνή ως frontman / performer / λαρύγγι. Σε ό,τι με αφορά, αυτό που μου μεταδίδει (διευκρίνιση - ως feeling / vibe, όχι απαραίτητα από τους στίχους του κ.λπ.) είναι ένα κάπως “macho” attitude, ένα “θα σε πλακώσω στο ξύλο ρε”, της σχολής Ανσέλμο / μεγάλου μέρους της hardcore σκηνής, που προσωπικά μου είναι, αν όχι απωθητικό, τουλάχιστον εκνευριστικό. Βασικά ευτυχώς που δεν μου το βγάζουν και μουσικά οι Lamb of God αυτό (φαντάζομαι γίνεται αντιληπτή γενικά η διαφορά ανάμεσα σε μουσική που είναι επιθετική και σε μουσική που βγάζει αυτό το “pseudo-tough-guy” όπως το λέω, μπορεί να γίνει και πάνω σ’ αυτό κουβέντα πάντως), αλλιώς σίγουρα δεν θα τους άκουγα.
Και μάλλον η παραπάνω παράγραφος είναι και ο λόγος που δεν βάζω τους Lamb of God στην κατηγορία “σούπερ”. Αν έπρεπε δηλαδή να συνοψίσω το έργο τους και πώς το εκλαμβάνω, θα έλεγα: Consistently good, never truly great.
Anyway, αυτά, όποιος θέλει ας μου πει ότι λέω μαλακίες να γίνει κουβεντούλα.
3 Likes
Προσωπικα συμφωνω απολυτα, τους λειπει αυτο το κατι special element για να γινουν μπαντα που θα πρωταγωνιστει στα μεγαλα σαλονια, ειναι λιγο Β’ Εθνικη η φαση τους, χωρις να θελω να τους μειωσω. Καλα περναω, μεχρι εκει. Δε θα τους προτιμησω ποτε στο αυτοκινητο ξερω γω. Αν ακουω TIDAL και αρχισει τις προτασεις και παιξει Lamb Of God, θα το αφησω.
Γενικά συμφωνώ αλλά διαφωνώ στο ότι η hardcore σκηνή βγάζει macho attitude, τουλάχιστον δεν βγάζει μόνο αυτό, πολλές φορές οι στίχοι των hardcore συγκροτημάτων είναι καλύτεροι και από ψυχοθεραπεία.
Αλλά για τους Lamb Of God γενικά συμφωνώ, μέτριοι στην καλύτερη
Δεν αμφιβάλλω. Για τη γενική εικόνα που βγαίνει προς τα έξω μίλησα. Είναι άδικο αυτή να επισκιάζει κάποιες legitimate ανησυχίες και ευαισθησίες; Ίσως, αλλά ας πρόσεχαν κι αυτοί και ας μην καλλιεργούσαν τόσο έντονα αυτό το tough guy profile.
1 Like