Συμφωνώ σε όλα όσα λες, Λέπερ. Νομίζω ότι το γράφω ξεκάθαρα, ότι απλά επιταχύνουν μία διαδικασία που ήδη εμείς επιτρέψαμε να συμβεί, και στρώσαμε το έδαφος για να έρθει το LLM. Δεν είναι μία τεχνολογική εξέλιξη που θα φέρει αλλαγή στο εποικοδόμημα, για να το πούμε αλλιώς.
Καταλαβαίνω γιατί θα μπορούσαμε να κάνουμε μία πιο συνολική κριτική, αλλά: 1) Αυτά τα έγραψα 8 το πρωί σε ένα φόρουμ, κάπως μπαίνει ένας αυτόματος περιορισμός στην έκταση που θα αφιερώσω, 2) Έχουμε γαλουχηθεί μέσα στην εμπορευματοποιημένη τέχνη, κι ακόμη κι εκεί έχουμε βρει μέσα τον άνθρωπο να επιβιώνει. Αν στην βιομηχανία της τέχνης υπήρχαν ψίχουλα ανθρώπινης αλληλεπίδρασης, τα χάνουμε κι αυτά με το ΑΙ, 3) Το ΑΙ ως εργαλείο επιταχύνει όλα τα παραπάνω πολύ πιο γρήγορα απ’ όσο θα μπορούσε να το πετύχει το cd player, ή το mp3. 4) Ε για το ΑΙ με ρώτησες, για αυτό απάντησα
Επανερχομαι μετα το 90-80 γιατι διαβαζω ωραια πραγματακια και ηθελα να διευκρινησω α) οτι οσα σχολιασε ο Λεπερ νομιζα οτι ηταν αυτονοητα (απο το κειμενο του Μανου) και β) οτι ελπιζω να εγινε κατανοητο και στο δικο μου ποστ: δεν θεωρω το ΑΙ καποιον “δαιμονα” που ηρθε να μας χαλασει τα πλανα.
Οπως καταλαβα, απο το αρχικο ποστ που πυροδοτησε τη συζητηση, παιρνουμε ως δεδομενο οτι το ΑΙ μπορει-και-δεν-μπορει να προσφερει καλο αποτελεσμα, το ανθρωπινο μυαλο μπορει-και-δεν-μπορει να προσφερει καλο αποτελεσμα και οτι στο τελος το προβλημα ειναι οτι η τεχνητη νοημοσυνη συμβαλλει (οχι παντα φυσικα, αλλα για το πεδιο που εξεταζουμε εδω - και που επεκτεινα εγω) στον εκφυλισμο της δημιουργικοτητας. “Θελεις γρηγορο και ευκολο;” - “Ναι” - “Παρτο” “Ferto” (δεν αντεξα, σορι )
Η εμπορευματοποιηση μεσω της ΤΝ ειναι δεδομενη. Ξεκιναει μαλιστα απο το ιδιο το εργαλειο που καποτε θα μας κανει να κανουμε διακοπες και δεν θα χρειαστει να δουλευουμε: κοστιζει 20 ευρω το μηνα. Τοσο (ή ενα 200αρι αν εισαι εταιρια και θελεις “περισσοτερα”) κοστιζει η ακυρωση γραφιστων, designer, μουσικων, σεναριογραφων, βιντεογραφων, δημοσιογραφων και δεν μπορω να θυμηθω ποσους αλλους ακομη. Αυτοι μαλλον ξεκινησαν διακοπες νωριτερα, δεν πειραζει, θα ξεκουραστουν.
Παιδιά, άμα είναι αυτονόητα όλα αυτά, εγώ πραγματικά χαίρομαι -και δεν το λέω ειρωνικά. Είχα σχηματίσει την εντύπωση πως οι περισσότερες κριτικές προς το ΑΙ τα έκαναν γαργάρα, υποννοώντας πως χωρίς αυτό, όλα μέλι-γάλα.
Αν υπήρχε όντως τότε σίγουρα θα το έλεγα στον κολλητό μπας και πάμε. Με την ίδια λογική που είχα δει τις τελευταίες τρελές σφαίρες.
/
Η φάση με το ΑΙ generation μου θυμίζει πριν μερικά χρόνια γούσταρα μια γυναίκα και είχαμε βγει, είχαμε πάει να δούμε μια ταινία. Μια ταινία που την είχαν επιχρωματίσει, την είχαν μετατρέψει από απρόμαυρη σε έγχρωμη. Μετά το τέλος της ταινίας λοιπόν έκανα ένα εξυπνακίστικο σχολιάκι τύπου “Ωραία αλλά εγώ αναρωτιέμαι… την ήθελε έτσι ο δημιουργός της;; Ήθελε αυτό το αισθητικό αποτέλεσμα;;” …και έλαβα την απάντηση: “Από το περιοδικό Σινεμά;;”. Πράγμα που με άφησε μαλάκα, κόλλησα για λίγα δευτερόλεπτα μέχρι να συνειδητοποιήσω πως εννοούσε πως το όχι και τόσο ιδιαίτερο σχολιάκι το έκλεψα απο’κει …και ξενέρωσα.
Αναρωτιέμαι αντιστοίχως… σε λιγά χρόνια γράφει κάποιος ένα απλό ποιήμα για τον έρωτα του. Όταν το δώσει στο φυσικό αποδέκτη του τι θα περάσει από το μυαλό της;; Θα θεωρήσει πως είναι αληθινό, μέσα από την καρδιά;; …και αν υπάρχει η αμφιβολία για αυτό τότε θα παράγει τα ίδια συναισθήματα;;
Αυτο το παραπανω λοιπον ειναι το ζουμι αυτης της συζητησης. Ναι, το ΑΙ μπορει να κανει υπεροχα εξωφυλλα, να γραψει αγαπησιαρικα ποιηματα, καλη μουσικη, ευστοχα αρθρα. Ειναι 101% σιγουρο οτι καποιους θα αγγιξουν ολα αυτα. Οπως καποιος προτιμαει ενα εξωφυλλο Riot κι αλλος λεει οτι πονεσαν τα ματια του.
Ο Μανος λοιπον εθεσε το ερωτημα, εστω και με πλαγιο λογο: εχει εμπνευση, φαντασια ή συναισθημα; Η απαντηση μου ειναι οχι.
Να το χεσω το αποτελεσμα αν απλως προκειται για μια παραλλαγη παλιοτερου εργου ή ψευδαισθηση δημιουργιας απλως επειδη ο αλγοριθμος του ΑΙ τρεχει απειρως πιο γρηγορα απο το δικο μου μυαλο. Το προβλημα ειναι οτι, οπως σωστα λεει ο Λεπερ, “βγαζουν λεφτα καποιοι”. Ναι. Και δυστυχως οι “καποιοι” συνηθως δεν ειναι οι απλοι ανθρωποι. Αν αυτο αρεσει σε καποιους, με γεια τους, με χαρα τους. Αλλα εγω δεν θα το δεχτω σαν “εξελιξη” και “κανονικοτητα”.
Το θεμα ειναι πως εν ετει 2026, η τεχνη πλεον σχεδον σε καθε της εκφανση ειναι ως επι το πλειστον derivative. Ή οπως πολυ συχνα ακουμε “δεν υπαρχει παρθενογενεση στην τεχνη”. Βεβαια δεν συμφωνω 100% με αυτο, αλλα δεν χρειαζεται και να συμφωνω καθολικα.
Αφενος δυο απο τις τρεις παραμετρους που εθεσες ειναι 100% υποκειμενικες παραμετροι οσον αφορα το αποτελεσμα, αφετερου οταν φτασουμε στο επιπεδο που η ψευδαισθηση της δημιουργιας οπως λες δε θα μπορει να γινει αντιληπτη, τοτε προκυπτουν αλλα ερωτηματα περι συναισθηματος, εμπνευσης και φαντασιας.
Δεν υπαρχει ουτε ενας filmmaker την εποχη του ασπρομαυρου κινηματογραφου που αν τον προσεγγιζες και του ελεγες οτι η ταινια του μπορει πλεον να γυριστει με εγχρωμο φιλμ θα ελεγε “οχι την θελω ασπρομαυρη”. Το ασπρομαυρο ηταν τεχνολογικος περιορισμος και τιποτα αλλο. Τωρα οκ, η επιχρωματιση που γινεται κατοπιν εορτης ειναι αλλη κουβεντα, αλλα ακομα κι εκει πιστευω πως ενας πραγματικος καλλιτεχνης τουλαχιστον θα ιντριγκαροταν ή/και εντυπωσιαζοταν απο το αποτελεσμα.
Αυτό δεν ισχύει, όχι μόνο για ταινίες που γυρίζονταν ασπρόμαυρες στη μετάβαση, εσκεμμένα, αλλά και επειδή βλέπουμε στο σήμερα να επιλέγεται ενίοτε το ασπρόμαυρο ως αισθητική επιλογή, παρ’ όλο που πια είναι όλα έγχρωμα.
Για όποιον λόγο κι αν συμβαίνει τώρα, που δεν πιστεύω ότι είναι μόνο αυτό, υπήρχαν σκηνοθέτες που συνειδητά το απέφευγαν παλαιότερα, σε εποχές που δεν ήταν ζήτημα νοσταλγίας. Επίσης, συμβαίνει να υπάρχει αρκετά μεγάλο debate γύρω απ’ αυτό το θέμα εδώ και μισό αιώνα στον κόσμο του κινηματογράφου, που εγώ ως μη σινεφίλ, δεν μπορώ να εξηγήσω/περιγράψω εις βάθος. Απλώς το αναφέρω.
Προφανως η προσεγγιση μου ειναι υποκειμενη, γι’ αυτο ανεφερα “η απαντηση μου ειναι οχι”. Ισως δεν ηταν κατανοητο, αλλα οκ, το διευκρινιζω τωρα.
Δεν βλεπω το κακο στο να υπαρχουν υποκειμενικα κριτηρια στην τεχνη. Υποκειμενικη θα ειναι και η τεχνη του ΑΙ βεβαια, συνεπως κρινεται οπως και η ανθρωπινη.
Αυτό που εννοούσα εγώ δεν ήταν αυτό που περιγράφεις στο πρώτο κομμάτι της παραγράφου αυτής αλλά πως το ασπρόμαυρο σε ορισμένες περιπτώσεις με διάφορους τρόπους ήταν μέρος της καλλιτεχνικής ταυτότητας της ταινίας. Έπαιζαν κάποιοι δημιουργοί με αυτό που τους πρόσφερε. Με τις σκιές κλπ. Δεν πήρε κάποιος μια χρονομηχανή και τους έδωσε χρωματιστό φίλμ και είπαν “Όχι, δεν θέλω”… επιχρωμάτιση έγινε.
Τώρα αν θα τους άρεσε το αποτέλεσμα ή θα έλεγαν “Α, ενδιαφέρον φέρε να δω πως το κάνανε” είναι άλλο ζήτημα κλπ κλπ. Εκεί κολλάει ως ένα σημείο το “αναρωτιέμαι” και τα ερωτηματικά που έχω βάλει στην πρόταση που έγραψα.
Rumblefish - υπάρχει λόγος πλοκής που η ταινία είναι ασπρόμαυρη, σχεδον.
Passing - υπάρχει κοινωνική αναφορά για την οποία είναι η ταινία ασπρόμαυρη.
Tetsuo: The Iron Man - επιλεγει γκριζα αισθητική για να ενισχύσει το μεταλλικό χρώμα γύρω από το οποίο περιστρέφεται.
Persepolis: ασπρόμαυρο animation με εικαστικό στόχο την απεικόνιση της σκληρότητας του καθεστώτος στην καθημερινή ζωή.
Δεν κάνω κάποιο ποιντ, απλά φέρνω παραδείγματα σύγχρονων ασπρόμαυρων ταινιών που δεν είναι ασπρόμαυρες επειδή νοσταλγούν ή είναι homage στον παλαιότερο κινηματογράφο που δεν είχε άλλη επιλογή, αλλά αποτελούν δομική επιλογή της πλοκής, της αισθητικής ή του μηνύματος. Χωρίς έρευνα, σίγουρα υπάρχουν πολύ περισσότερες.
It was filmed this way to evoke a Victorian-era feel
Εχει χρωμα
Αφενος εχει λιγο χρωμα, αφετερου:
is filmed almost entirely in black and white to evoke a documentary-style feel and honor the historical era.
Ναι, ο λογος ειναι για να θυμιζει ταινιες noir απο τα 1930ς.
Shot in high-contrast black and white with dramatic angles, the movie evokes a 1930s crime noir feel mixed with 1950s gang themes
Επισης στην Νεα Υορκη του 1920 και μερος του στοχου ειναι να δωσει το vibe της εποχης εκεινης, το οποιο φυσικα γεννηθηκε απο τις ασπρομαυρες ταινιες. Το δινω ομως μερικως, γιατι η πλοκη εχει να κανει με το χρωμα των πρωταγωνιστριων.
Καλα, το animated film εγινε ασπρομαυρο για να τιμησει το original art form, το κομικ δηλαδη.
Εν πασει περιπτωσει και εν ολιγοις, δεν ειπα πουθενα πως δεν υπαρχει κανενας λογος για να δημιουργησουν οι filmmakers ταινιες σε ασπρομαυρο. Και μπορει αν η ανθρωποτητα ειχε αναπτυξει εγχρωμο κινηματογραφο χωρις να περασει το σταδιο του ασπρομαυρου, να ειχαμε ουτως ή αλλως κοσμο που θα ηθελε να πειραματιστει με αυτο. Εγω απλως ελεγα πως οταν ξεκινησε αυτη η μορφη τεχνης, ο μονος λογος που ξεκινησε με Α/Μ ηταν ο τεχνολογικος περιορισμος. Γι’αυτο και οταν επιτελους μπορουσαμε να γυρισουμε σε εγχρωμο φιλμ, η συντριπτικη πλειοψηφια των δημιουργων γυρισαν στο εγχρωμο μεσα σε λιγα χρονια.
Οπως και να χει, ακομα μια αποδειξη του οτι σχεδον τα παντα στην τεχνη ειναι υποκειμενικα.
)
Εσυ τι λες οτι ειναι;