οχι, εχω κανει ανευ σποιλερ περιγραφη, αν διαβασεις την πλοκη θα μαθεις την αλήθεια! το κοουτ που δινεις, αναφερει πως λογω της κινηματογραφισης, δινει αυτη την αισθηση, ο λογος που επιλέγεται είναι άλλος!
εν παση περιπτωσει, το ιδιο μπορουμε να πουμε και για την ηχογραφηση μουσικης και την επιστροφη στα βινυλια. δεν ειναι πολυ ισχυορς ισχυρισμος το οσο προχωρησε η τεχνολογια ολοι το εκαναν ετσι, μερικες φορες καταλαβαινεις οτι η προηγουμενη τεχνολογια εχει αλλα προνομια
Άρα για κανένα από αυτά που αναφέραμε ο λόγος δεν ήταν “η λαγνεία του παρελθόντος”.
Ρε γαμώ το κέρατο. Προς όλες τις μπάντες που με διαβάζουν.
Βγάζετε μία έκδοση με όλα τα τραγούδια, όχι άλλα στην uk version, άλλα στην us, european και μαλακίες.
Ιδέα δεν είχα πως αρχικά υπήρχε αυτός ο κόμματος στο Powerage. Σταδιάλα.
Αυτή η τακτική ήταν πολύ διαδεδομένη παλιότερα που δεν υπήρχε ούτε κοινή ημερομηνία κυκλοφορίας στις βασικές αγορές, ούτε κοινό tracklist και όσο πάμε προς τα πίσω (60s) το φαινόμενο γίνεται εντονότερο.
Υπήρξε επίσης μια περίοδος, όπου οι γιαπωνέζικες εκδόσεις είχαν και bonus track(s) γιατί τα εισαγόμενα CDs στην Ιαπωνία ήταν φθηνότερα και ήθελαν να δώσουν κίνητρο στους αγοραστές να προτιμάνε τα εγχώρια! Συνήθως κάποια χρόνια αργότερα έβγαινε μια παγκόσμια έκδοση που τα συμπεριελάμβανε και αυτά!
Τώρα πια οι διαφορές, αν υπάρχουν, έχουν να κάνουν με παραπάνω κομμάτια στο CD έναντι του βινυλίου ή το αντίστροφο.
Εντάξει, να πω την αλήθεια, έχει και μια γοητεία να ανακαλύπτεις για αγαπημένες μπάντες τέτοιους θησαυρούς μετά από τόσα χρόνια ενασχόλησης. Βέβαια στους συλλέκτες ματώνει και η τσέπη. Αλλά πραγματική ταλαιπωρία να ψάχνεις τι, πώς, που, γιατί… κι από τη μία γουστάρω να τα ψάχνω αυτά, δεν κάνω και άλλη δουλειά, αλλά από την άλλη…
Πόσο καλύτερος να γίνει ο καλύτερος δίσκος των AC/DC δηλαδή 
;
Παντέλο, όσες φορές και να το πεις, εγώ θα το έχω 2ο. 
μεγάλη αλήθεια
Γιατί (ερώτηση προς τον αλγόριθμο);
Δεν ξέρω αν πρέπει να κλαίω μέχρι το βράδυ από τα γέλια ή να πάω στην ταράτσα και να φουντάρω…
Πάντως όταν κοροιδεύουμε τους στίχους των ελληνικών λαϊκών τραγουδιών, ίσως δεν πολυσυνειδητοποιούμε τι ακούμε και εμείς ε… Αγιε δύτη ;
Ποσες φορες το εχω σκεφτει αυτο… 
το (ξε)σκέφτομαι, κάθε φορά που χαλαρώνω ακούγοντας cannibal corpse
το έχω σκεφτεί πολλές φορές ότι ευτυχώς που οι στίχοι είναι στα αγγλικά κ δεν δίνω σημασία γιατί αλλιώς… 
εν τω μεταξύ, κάποια τραγούδια μας, θα ήταν εύκολα βαριά λαϊκά…
Αμα λεω εγω μουσικη 90% και στιχοι 10% …
εγώ πάντως δεν διαφωνώ στο αποπάνω…
Καλα, ειναι λιγο απλοικη αυτη η προσεγγιση βεβαια. Μια γλωσσα χαρακτηριζεται απο ηχους και νοηματα τα οποια φυσικα και θα ακουγονται γελοια σε καποια αλλη γλωσσα. Με τον ιδιο τροπο που τραγουδια οπως το Nothing Else Matters ακουγεται γελοιο στα ελληνικα οσον αφορα τους στιχους του (ή αν οχι “γελοιο”, τουλαχιστον σαν εντεχνο της σειρας), υπαρχουν και τραγουδια με παρα πολυ ωραιο ελληνικο στιχο τα οποια θα ακουγονταν αντιστοιχα γελοια στην αγγλικη.
Οι στιχοι των Amorphis για παραδειγμα, που ασχολουνται σε τεραστιο βαθμο με την ομορφια της φυσης και με παραμυθενιες ιστοριες που περιγραφουν την σχεση του ανθρωπου με αυτην, θα ακουγονταν επισης γελοιοι στα ελληνικα. Στα αγγλικα ομως, ειναι απλα υπεροχοι.
Απο κει και περα ο καθενας ακουει μουσικη οπως και με οποιον τροπο θελει. Εγω ενα τραγουδι με στιχους με τους οποιους δεν μπορω να συνδεθω ουτε κατα το ελαχιστο μπορει να το απολαυσω σε καποιον μικρο βαθμο, αλλα αποκλειεται να το λατρεψω. Για μενα παιζουν τεραστιο ρολο οι στιχοι, και για αυτο αλλωστε δεν μπορω να ακουσω το 83.6% του power metal, για να μην παω σε αλλα ιδιωματα τωρα.
say what now ? αντιλαμβάνομαι οτι οι στιχουργοι περιοριζονται απο τη γλωσσα τους, καθως πρεπει να ακολουθησει την μελωδια, αλλά πχ η αγάπη, αγάπη σημαίνει και στα ελληνικα, και στα αγγλικα και στα σουαχίλι.
Εκτός αν εννοείς τον αποσπερίτη, ή της αγάπης γερακάρης, όποτε πάσο…