οχι, εχω κανει ανευ σποιλερ περιγραφη, αν διαβασεις την πλοκη θα μαθεις την αλήθεια! το κοουτ που δινεις, αναφερει πως λογω της κινηματογραφισης, δινει αυτη την αισθηση, ο λογος που επιλέγεται είναι άλλος!
εν παση περιπτωσει, το ιδιο μπορουμε να πουμε και για την ηχογραφηση μουσικης και την επιστροφη στα βινυλια. δεν ειναι πολυ ισχυορς ισχυρισμος το οσο προχωρησε η τεχνολογια ολοι το εκαναν ετσι, μερικες φορες καταλαβαινεις οτι η προηγουμενη τεχνολογια εχει αλλα προνομια
Άρα για κανένα από αυτά που αναφέραμε ο λόγος δεν ήταν “η λαγνεία του παρελθόντος”.
Ρε γαμώ το κέρατο. Προς όλες τις μπάντες που με διαβάζουν.
Βγάζετε μία έκδοση με όλα τα τραγούδια, όχι άλλα στην uk version, άλλα στην us, european και μαλακίες.
Ιδέα δεν είχα πως αρχικά υπήρχε αυτός ο κόμματος στο Powerage. Σταδιάλα.
Αυτή η τακτική ήταν πολύ διαδεδομένη παλιότερα που δεν υπήρχε ούτε κοινή ημερομηνία κυκλοφορίας στις βασικές αγορές, ούτε κοινό tracklist και όσο πάμε προς τα πίσω (60s) το φαινόμενο γίνεται εντονότερο.
Υπήρξε επίσης μια περίοδος, όπου οι γιαπωνέζικες εκδόσεις είχαν και bonus track(s) γιατί τα εισαγόμενα CDs στην Ιαπωνία ήταν φθηνότερα και ήθελαν να δώσουν κίνητρο στους αγοραστές να προτιμάνε τα εγχώρια! Συνήθως κάποια χρόνια αργότερα έβγαινε μια παγκόσμια έκδοση που τα συμπεριελάμβανε και αυτά!
Τώρα πια οι διαφορές, αν υπάρχουν, έχουν να κάνουν με παραπάνω κομμάτια στο CD έναντι του βινυλίου ή το αντίστροφο.
Εντάξει, να πω την αλήθεια, έχει και μια γοητεία να ανακαλύπτεις για αγαπημένες μπάντες τέτοιους θησαυρούς μετά από τόσα χρόνια ενασχόλησης. Βέβαια στους συλλέκτες ματώνει και η τσέπη. Αλλά πραγματική ταλαιπωρία να ψάχνεις τι, πώς, που, γιατί… κι από τη μία γουστάρω να τα ψάχνω αυτά, δεν κάνω και άλλη δουλειά, αλλά από την άλλη…
Πόσο καλύτερος να γίνει ο καλύτερος δίσκος των AC/DC δηλαδή 
;
Παντέλο, όσες φορές και να το πεις, εγώ θα το έχω 2ο. 
μεγάλη αλήθεια