Βιβλία...διαβάζουμε?

Και γαμω τα βιβλια και το μονο που βρηκα αρκετα disturbing σε φασεις.
Πιασε και το Sutree για αλλο πολυ καλο απο McCarthy

Ενα θα πω οτι χθες ειδα στον υπνο μου τον Judge :smile:

Πολυ εντονο βιβλιο, τρομακτικοι χαρακτηρες, δυσκολη γραφη και λεξιλογιο (στα αγγλικα) αλλα σε ανταμειβει με το παραπανω.

Για επομενο σκεφτομουνα ειτε το Sutree ειτε το All the Pretty Horses (The Border Trilogy).

Τελειωσα πριν λιγο τον φρενιατρο του Μασαντου ντε Ασις που ηταν πολυ ωραιο, εναντια στον επιστημονισμο και πολυ αστείο.
Μια πολυ ωραια ατακα
“Η βια δεν ειναι παρα η γελοιοτητα που που παιρνει τον εαυτο της στα σοβαρα.”

Αρχισα το Σπινοζα: μια πρακτικη φιλοσοφια του Ντελουζ που ειναι επισης πολυ καλο και ισως το πιο life affirming πραγμα που εχω διαβασει. Μεγάλο αλανι ο Σπινοζας

Hey, guys! Αν και δεν παρακολουθω αυτο το thread έκανα πρώτη φορά στη ζωή μου λιστα με αγαπημένα βιβλια που διαβασα το 19. Θα είχε πλάκα να δω και τις δικές σας :slight_smile: Cheers!

  • Surely you’re Joking Mr. Feynman - Richard Feynman
  • Πλατωνας - Μένων
  • Dostojefsky - Το υπόγειο και το όνειρο ενός γελοίου
  • Alan Watts - The wisdom of Insecurity
  • Ησίοδος - Θεογονία
  • Christian De Duve - Μηνύματα της ζωής
  • Paolo Coehlo - Το εγχειρίδιο του πολεμιστή του φωτός
  • Dan Brown - origins
  • ΘΕΩΝ ΔΙΑΛΟΓΟΙ - ΛΟΥΚΙΑΝΟΣ
  • Η ιστορία της Ιατρικής – Iωάννης Λασκαράτος
  • Πλούταρχος - ΠΕΡΙ ΕΥΘΥΜΙΑΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙ ΠΑΙΔΩΝ ΗΘΙΚΗΣ
  • David Abram - The spell of the Sensuous
4 Likes

Θα συμφωνησω για Μένων (το διαβασα πριν κανα διμηνο)
Ο Watts τι λεει? Παντα σκεφτομουν να διαβασω.
Απ οτι θυμαμαι
Τα απομνημονεύματα του Μπρας Κουμπας - Μασαντο ντε Ασις
Ο Μικρος Πριγκηπας - Σαιντ Εξυπερυ
Ομπλομοφ - Γκοντσαροφ (literally me)
Ορλαντο - Βιρτζινια Γουλφ
Μυθοπλασιες και Αλεφ - Μπορχες
Εγκλημα και Τιμωρια - Ντοστογιεφσκι
Απολογια Σωκρατους, Ευθυφρων, Φαιδων - Πλατωνας
Ο Τριτος Αστυφύλακας - Φλαν Ο’μπραιαν
Μπαρτλμπι ο γραφιας - Μελβιλ
39 Διηγήματα - Τσεχωφ

Η απογοητεύση της χρονιας ηταν το Ο Μαιτρ και η Μαργαρίτα, μόνο η ιστορια με τον Ποντιο Πιλατο ελεγε.

Επισης δυο βιβλια που με νικησαν και δεν καταφερα να τελειωσω, Θωμας ο Σκοτεινος του Μπλανσω(δεν καταλαβαινα Χρστο) και ο Βασιλιάς Ληρ(πηγα να το διαβασω στα αγγλικά λολ)

1 Like

ωραίος! Αποθήκευσα μερικά!

Ο Μένων τρομερός και ο Φαίδρος μαζί του είναι στα αγαπημένα μου από Πλάτων. Ο Alan Watts είναι εκπληκτικός. Tον θεωρώ τον μεγαλύτερο δάσκαλο που είχα μιας και πέρα από το οτι μου έμαθε να διαλογίζομαι, ειλικρινά μου άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο βλέπω τον κόσμο. Στην αρχή μπορεί να φαίνεται περίεργος όμως έχε πίστη. Γενικά μοιάζει με τον πλάτων σε πολλά σημεία. Αφού ένιωσες τον Μένων θα περάσεις τέλεια με τον Alan Watts.

Αν το έχεις, θα σου πρότεινα να διαβάσεις το αγγλικό κείμενο καθώς είναι μοναδικός ο τρόπος που γράφει. Γενικά το storytelling του είναι απίστευτο όταν γράφει αλλά και όταν μιλάει ( έχει κάτι 3ωρα lectures sto youtube) :wink:

Enjoy!!

1 Like

Έπεσε αρκετό διάβασμα και φέτος. Θέλω όμως να μείνω σε έναν συγγραφέα που μου έκανε μεγαλύτερη εντύπωση. Τον Κενζαμπούρο Όε. Δεν παρακολουθώ πάρα πολύ συχνά το thread και ίσως έχω χάσει καμιά αναφορά στο όνομα του. Πρόκειται για βραβευμένο Ιάπωνα λογοτέχνη, στα ελληνικά αν δεν κάνω λάθος υπάρχουν μόλις 3 δικά του.

Σιωπηλή κραυγή

Τσάκισε τα από μικρά, σκότωσε τα από παιδιά

Μια προσωπική υπόθεση

(τα έβαλα σε αξιολογική σειρά σύμφωνα με το προσωπικό μου γούστο πάντα βέβαια)

Είναι το ένα καλύτερο από το άλλο. Δυσκολεύομαι να τον συγκρίνω με κάποιον δυτικό συγγραφέα για αυτό θα κάνω ένα πιο κινηματογραφικό παραλληλισμό. Είναι μια μίξη του Koreeda και του… Haneke. Φοβερή γραφή, τραγικές ιστορίες, αρκετός κυνισμός αλλά με την Ιαπωνική μελαγχολία διάχυτη, έτσι όπως αυτή συναντάτε και στον κινηματογράφο τους. Τον πήρα χαμπάρι από πέρυσι και φέτος διάβασα και το “Σιωπηλή κραυγή” που είναι ένα συγκλονιστικό αριστούργημα.

3 Likes

Μιλ μερσι

1 Like

Δε διαβάζω Ιάπωνες συγγραφείς, νομίζω φέτος διάβασα το πρώτο μου βιβλίο από τον (βρετανό-)Ιάπωνα Καζούο Ισιγκούρο. Συγκεκριμένα το Never Let Me Go το οποίο το Times περιέλαβε στα 100 καλύτερα βρετανικά βιβλία της περιόδου 1923-2005 και ο ίδιος πήρε το Νόμπελ Λογοτεχνίας το 2017.

Είναι όντως διάχυτη αυτή η μελαγχολία και η αναπόληση για το (καλύτερο) παρελθόν η οποία δημιουργεί μια αβίαστη αφορμή για προβληματιστό που άλλα βιβλία δε μου δημιουργούν. Επομένως θα διαβάσω με χαρά κι αυτό που προτείνεις (δυστυχώς δεν το βρίσκω σε ελληνικό ebook, αν έχεις κάτι υπόψη, στείλε μου).

Δυστυχώς δεν έχω κάτι υπόψη. Τα βιβλία του τα βρήκα στην δημόσια βιβλιοθήκη στην πόλη μου. Δεν έχω κάνει και κανένα ιδιαίτερο search για αγορά.

1 Like

Πολυ ωραιες οι λιστες σας, και θα τις κοιταω στις επομενες αναζητησεις. Ευχαριστω!

Το 2019 ηταν αρκετα διαβαστερο μιας και διαβαζω πολυ στις συγκοινωνιες και στα διαλειματα στη δουλεια.
Με αυτη την ευκαιρια επιασα πολλα κλασσικα, ξαναδιαβασα καποια που δε καλοθυμομουνα στα αγγλικα και γενικα επεσα με τα μουτρα στο scifi.
Ο Ντικ ειναι μια λατρεια και θα συνεχισω και φετος την υπολοιπη βιβλιογραφια του με το Ubik απο τα αγαπημενα βιβλια μου εβερ.
Στα τοπ της χρονιας μου (πλην Ντικ) θα εβαζα το Kafka on the Shore του Murakami - πανω που λεγατε για Ιαπωνες συγγραφεις, μαζι με το Norwegian Wood που με εκανε κουρελι.

Λε λιστ:

Kafka on the Shore - Haruki Murakami
Norwegian Wood - Haruki Murakami

The Hitchhiker’s Guide to the Galaxy (Hitchhiker’s Guide to the Galaxy, #1) - Douglas Adams
The Restaurant at the End of the Universe (Hitchhiker’s Guide to the Galaxy, #2) - Douglas Adams
Life, the Universe and Everything (Hitchhiker’s Guide to the Galaxy, #3) - Douglas Adams
So Long, and Thanks for All the Fish (Hitchhiker’s Guide to the Galaxy, #4) - Douglas Adams
Mostly Harmless (Hitchhiker’s Guide to the Galaxy, #5) - Douglas Adams

The Futurological Congress: From the Memoirs of Ijon Tichy - Stanislaw Lem
The Cyberiad - Stanislaw Lem
Solaris - Stanislaw Lem

Ubik - P.K.Dick
Do Androids Dream of Electric Sheep? - P.K.Dick
The Three Stigmata of Palmer Eldritch - P.K.Dick
Flow My Tears, the Policeman Said- P.K.Dick
A maze of death- P.K.Dick
The man in the high castle - P.K.Dick

Blood Meridian - McCarthy Cormac
"Surely You’re Joking, Mr. Feynman!": Adventures of a Curious Character - Richard Feynman
The general in his labyrinth - Garcia Maquez
The Son - Jo Nesbo
The Music of Chance - Paul Auster
Animal Farm - George Orwell
1984 - George Orwell

2 Likes

Διάβασα κι εγώ το Animal Farm φέτος και το βρήκα αρκετά διασκεδαστικό και προφανώς πολύ αληθινό με πρόσφατα ελληνικά παραδείγματα :grin:

Βέβαια δε με συγκλόνησε (ως γραφή και εικονοπλασία) όσο το 1984 που το βάζω στα πιο αγαπημένα μου, ever.

αυτό τι λέει; Ήθελα να το διαβάσω.

Σου αρεσε? το χω παρει και το χω στο σχετικα κοντινο προγραμμα. Θεωρειται βασικη επιρροη στην βια και στην σκατοψυχια που υπαρχει στα βιβλια του αγαπημενου μου fiction συγγραφεα του Bakker

Για το Blood Meridian τα ειχαμε συζητησει και τη περιοδο που το διαβαζα λιγο.
Μου φανηκε πολυ δυσκολο στην αρχη - η γραφη του κ η γλωσσα στα Αγγλικα - και φαντασου οτι μετα απο 100 σελιδες το ξαναεπιασα απο την αρχη.
Τη δευτερη φορα μπηκα στο νοημα με τα μουτρα, αλλα εχει μεγαλο learning curve πιστευω.
Το βιβλιο ομως σε ανταμοιβει με καταπληκτικους χαρακτηρες, φιλοσοφια, βια και ενα ανοιχτο mind fuck τελος

To “Surely You’re Joking, Mr. Feynman!”: Adventures of a Curious Character ειναι ενα πολυ ευχαριστο και αστειο βιβλιο με περιπετειες του Feynman. Μια γλυκια ματια στη καθημερινοτητα του, χωρις να επικεντρωνεται σε επιστημονικα θεματα πολυ. Ειναι ενοχλητικος, γαματος, αστειος και βασικα περιεργος (και λιγο μαλακας)! Υπαρχει κοσμος που το εχει λατρεψει και αλλοι που το μισουνε - προσωπικα δε καταλαβαινω τη τοσο υψηλη του βαθμολογια σε διαφορες κριτικες, αλλα ειχε πλακα. Ηταν ενα βιβλιο που ηθελα να διαβασω καιρο αλλα οχι στα αγαπημενα μου της χρονιας.

2 Likes

Η Μελαγχολια της Αντιστασης
Αρχικα με τρομαξαν οι ατελειωτες παραγραφοι και οι τεραστιες προτασεις. Μετα η αισθηση της επικειμενης αποκαλυψης. Ο αλαφροισκιωτος Βαλουσκα(“αυτος ο καλλιτεχνης της υπαρξιακης εκστασης”) που καταλαβαινε που βρισκοταν απο την αισθηση του παγωμενου οδοστρωματος κατω απτις αρβυλες του και ο κυριος Εστερ(που δεν εβαινε εξω για να αποφυγει τον κρετινισμο), η κυρια Εστερ(“ο κοσμος ειναι απλα ενα βιβαρι χαμερπων συμφεροντων”) με την ασταματητη μανια της για εξουσια και ο κολαουζος Χαρερ, η φαλαινα και ο πριγκηπας(του Ερεβους), ολοι μαζι οδηγουν και οδηγουνται απο τις ανικητες δυναμεις της αποδομησης στην εντροπια. Οπως ειπε και ο Karrer στο Damnation “Ολες οι ιστοριες ειναι ιστοριες αποσυνθεσης”.
Μας εκανε την καρδουλα χαλιγκαλι εν ολιγοις. Το Werkmeister Harmonies ειναι βασισμενο σε μερος του βιβλιου, οποτε σε οποιον αρεσε η ταινια θα αξιζε να το τσεκαρει.

Οποιος θελει καποιο απτα βιβλια που ανεφερα παραπανω, μια και εχω προσβαση σε σκανερ, ας στειλει ενα pm :wink:

1 Like

Δεν είναι το κλασσικό αστυνομικό μυθιστόρημα. Κάθε άλλο. Εξαιρετική γραφή και περιγραφή/αναπαράσταση εποχής, συνθήκες διαβίωσης κλπ:

1 Like