Τρελό κάψιμο αυτή η σειρά. Εκεί Στ’ Δημοτικού με Τρίτη Γυμνασίου, τα διάβασα με θρησκευτική ευλάβεια. Θα πρότεινα και το “Μια Σειρά Από Ατυχή Γεγονότα”, που είναι καταπληκτικό, αν δεν το έχουν διαβάσει. Είναι ακριβώς στην ηλικία που μπορεί να τους αρέσει, ίσως λίγο μεγαλύτερα, αλλά ακόμη μπορεί να τους αρέσει. Τώρα, από φαντασία υπάρχουν άπειρα πράγματα, από μεγάλες σειρές, μέχρι και πιο obscure. Μπορεί να συνοδευτεί αυτό με ταυτόχρονη εισαγωγή πιο ιδιαίτερων κόμικ, που θα αναβαθμίσουν το ενδιαφέρον τους για ιστορίες και αφήγηση (το “Bone” π.χ., είναι ανυπέρβλητο).
Επειδή η κόρη μου είναι στην ίδια ηλικία με τους δικούς σου, να πω ότι είχε κολλήσει μέχρι πρόσφατα με τη σειρά Σέρλοκ, Λουπέν κι εγώ (εκδόσεις Μίνωας), ενώ πλέον διαβάζει αποκλειστικά τα άπαντα από Percy Jackson. Είναι η σειρά όπου ο Τιτάνας Ιαπετός ονομάζεται Μπομπ, χαχαχαχα.
Εγώ να πω πως από όσα ξέρω και βλέπω, το παιδικό πουλάει περισσότερο από το ενήλικο (ή έστω εξίσου). Οι λόγοι πίσω από αυτό διάφοροι, άλλοι κακοί (έστω με καλές προθέσεις) άλλοι καλοί, αλλά το λέω σαν fact.
Από εκεί και πέρα, παιδιά δεν έχω, αλλά θα μείνω στο ότι αν δεν έχουν δει ένα βιβλίο σπίτι τότε θα είναι δύσκολο να ψηθούν να διαβάσουν τα ίδια. Και από την άλλη πως αν δεν ενδιαφέρεται ένα παιδάκι καθόλου για το διαβάσμα, it’s ok, αρκεί να απασχολείται με κάτι και να διοχετεύει κάπου την ενέργεια και τα θέλω του. Δεν χρειάζεται πίεση, αλλά κατανόηση και ενθάρρυνση των ικανοτήτων και της κλίσης του παιδιού. Δεν είναι όλα για όλους, ισχύει σε κάθε ηλικία αυτό, θαρρώ.
Ξέρω άτομο που οι γονείς του δεν διάβαζαν και μεγαλώνοντας επιδίωξε από μόνος του να διαφοροποιηθεί, να διαβάσει, ν’ ανοίξει τους ορίζοντές του και τα πήγε περίφημα. Κάποιες φορές το οικογενειακό (και όχι μόνο) περιβάλλον λειτουργεί ανάποδα. Κι εγώ μεγάλωσα σε σπίτι που το βιβλίο δεν είχε περίοπτη θέση - οκ, οι γονείς μου έχουν διαβάσει και μερικά βιβλία, αλλά στα νιάτα τους, εγώ ως παιδάκι δεν τους είδα ποτέ να διαβάζουν - βιβλίο, εννοώ -, αλλά γενικά μου αγόραζαν και παραμύθια και λογοτεχνικά για νεαρές ηλικίες (τις σειρές σπουργιτάκια, περιστεράκια και χελιδονάκια, από Πατάκη). Τη μαμά την ενδιέφερε πιο πολύ, ο μπαμπάς μου δεν έδινε τόση σημασία επειδή δεν τον συγκινούσαν ιδιαίτερα αυτά τα πράγματα, όχι από αδιαφορία, αλλά θα προτιμούσα μάλλον να μου μιλάνε πιο πολύ για βιβλία και να με παροτρύνουν να διαβάζω περισσότερο.
Κανείς εδώ μέσα δεν μεγάλωσε με βιβλία του Ιουλίου Βερν; Μου άνοιξαν το παιδικό μυαλουδάκι. Μπορώ ακόμη και να σας κάνω περίληψη σε καμιά εικοσαριά από αυτά παρότι δεν τα ξαναέπιασα από τότε. Μέχρι τα δέκα δεν διάβαζα τίποτα αλλο με έξαίρεση μυθολογίες και κάτι περιπέτειες των πέντε φίλων της Ένιντ Μπλάιτον. Ο Χάρι Πότερ ήρθε και τα ισοπέδωσε όλα απότι φαίνεται.
Ιούλιος Βερν εδώ! Η “Σφίγγα των Πάγων” το πρώτο του που διάβασα, μετά με κέρδισε ο “Δεκαπενταετης Πλοίαρχος”, γιατί είχα τρελά με πειρατές και πλοία. Μαζί και η “Κοραλενια Νήσος” (edit: αυτό είναι του Μπάλανταιν, “Μυστηριώδης” είναι του Βερν). Λιγότερο γνωστά του.
Νομίζω δεν βγαίνει πια, μια από τις καλύτερες σειρές παιδικών βιβλίων ΕΒΕΡ. Ήταν από τις εκδόσεις Ερευνητές, με κλασική λογοτεχνία (Ιούλιος Βερν, Έντγκαρ Άλαν Ποε, Τζακ Λόντον, Λιούις Στίβενσον κάποιοι που είχα διαβάσει), αλλά με το εξής ενδιαφέρον. Πέρα από την πανέμορφη εικονογράφηση, είχαν μορφή μικρής εγκυκλοπαίδειας. Πιάνονταν από λέξεις, ή δράσεις του βιβλίου και τις εξηγούσαν με μικρές, συχνά εικονογραφημένες, υποσημειώσεις. Τα λάτρευα αυτά τα βιβλία.
Ιούλιος Βέρν υπήρξε από τα σπουδαιότερα πράγματα που συνέβησαν ποτέ στην παιδική μου ηλικία - δεν έχω πρόχειρη καμιά φωτό με τις φοβερές εκδόσεις (ποιες ήταν δε θυμάμαι δυστυχώς, ήταν όμως μια σειρά με γκρι εξώφυλλο και κάτι σαν γκραβούρα εποχής το cover) που είχα τα περισσότερα (αν όχι όλα) του τα βιβλία…
Ούτε κινούμενα σχέδια ΣΚ πρωί του 1994 δεν περίμενα με την λαχτάρα που περίμενα να μου φέρουν δώρο κανένα επόμενο του βιβλίο, που δεν είχα διαβάσει
Υγ. ακόμα θυμάμαι πως πήγε να σπάσει η καρδιά μου, όταν κατάλαβα πως η Μυστηριώδης Νήσος ήταν κάτι σαν συνέχεια/υπήρχε σαφέστατη σύνδεση με τις 20.000 Λεύγες Κάτω από τη Θάλασσα…
edit. οι εκδόσεις που λέω είχαν εξώφυλλα σαν τα παρακάτω - από τις original εικονογραφήσεις των πρώτων εκδόσων των βιβλίων του
οι παραπάνω γκραβούρες των πρώτων εκδόσεων είναι εντός των βιβλίων, σε κάποιες σελίδες μεταξύ κεφαλαίων… είχα πάρει όλα τα βιβλία της σειράς, 31 σύνολο
Η μαμά μου τα έχει διαβάσει, του Ιούλιου Βερν και του Παπαδιαμάντη, και πάντα μου λέει πόσο της άρεσαν, αλλά δεν μου κληροδότησε κανένα από αυτά τα βιβλία, ούτε οι αδερφές της στα ξαδέρφια μου (τότε ειχαν κοινή βιβλιοθήκη) και υποψιάζομαι ότι αρκετά βιβλία καταστράφηκαν ή πετάχτηκαν όταν έφτιαξαν το νέο σπίτι (το πατρικό υπέστη φθορές στον σεισμό του '81).
Τέλος πάντων, σήμερα το θεωρώ απαράδεκτο να πετάς βιβλίο.
Χμμμ, παραδόξως όχι, δεν το είχα ακούσει καν, νομίζω. Είχα διαβάσει όμως αλλά, μαζί με αυτά που προανέφερα ήταν και το “Λονγκ Τζον Σίλβερ” , μια μυθιστορηματική βιογραφία του ήρωα από την ιστορία του Στίβενσον, ενός Αμερικανού συγγραφέα . Καταδεχτηκε η μάνα μου να το αγοράσει όταν ήμουν πραγματικά μικρός για να την διαβάσω, ελέω γενεθλίων. Κι όμως τα κουτσοκαταφερα, και ακόμη μου έχουν μείνει κάποιες πολύ περίεργες σκηνές που έχει μέσα χαχα.
Από τα πιο άγνωστα του Ιουλίου Βερν, αλλά για κάποιο λόγο στο δικό μου παιδικό μυαλό έμεινε ως το πιο αγαπημένο. Ίσως λόγω της σχέσης με την Ελλάδα το ένιωθα πιο κοντινό;
