Αυτό ίσως είναι μία λύση, όχι τόσο για τη γλώσσα αλλα γιατί οι αγγλικές εκδόσεις έχουν τόσο κακή ποιότητα φύλλου και γραμματοσειράς που κάνουν το διάβασμα ακόμα πιο δύσκολο. Η επιμέλεια και η ποιότητα των ελληνικών εκδόσεων είναι συνήθως άπιαστη.
Ισχύει αλλά στο συγκεκριμένο προσωπικά με δυσκόλεψε και η γλώσσα. Εκτός από τις αναμενόμενες άγνωστες λέξεις είχες και τόσες πολλές δικές του συντμήσεις και λέξεις που χανόμουν κάθε 2 γραμμές σε σημεία.
1 Like
Προσυπογράφω κάθε λέξη. Αυτό βέβαια είναι ίδιον όλων των πολιτικών και ιστορικών συγγραμμάτων, αλλά ναι, το Μανιφέστο είναι και βιβλίο-σύνοψη που περιγράφει τις γενικές αρχές της κομμουνιστικής ιδεολογίας, οπότε είναι επιβεβλημένη μια δεύτερη, τρίτη, ίσως και περισσότερες, ανάγνωση για να καταλάβεις αυτό τον κόσμο.
Ισχύει. Μακάρι η ελληνική μετάφραση να βοήθησε σε αυτό αλλά νομίζω είναι θέμα κειμένου και όχι γλώσσας.
Εν τω μεταξύ δε με κέρδισε και κανένας χαρακτήρας, δεν ξέρω, είχα κάθε καλή πρόθεση αλλά δεν.
1 Like
Δυστυχώς δεν το κατάφερα, το πάλεψα άλλη μια φορά τώρα με τον θάνατο του Hinds που έβαλα ξανά το Leviathan να παίζει σερί αλλά δεν, απλά δεν.
Εντωμεταξύ έχω και την ελληνική γκουτενμπεργκ έκδοση γιατί την είχα βρει πολύ φτηνά (5ευρώ, κάτι τέτοιο, και λέω δε γαμιέται) και πάντα είχα την απορία, μαύρη φάλαινα στο εξώφυλλο, πάτε καθόλου καλά;
Σε ενοχλεί όταν τελικά παρατάς έργα που θεωρούνται ογκόλιθοι του χώρου;
Είχα το ψυχαναγκαστικό να τελειώνω κάτι που άρχίζω, να διαβάζω μέχρι το τέλος ακόμα και αν δεν μου άρεσε, αλλά τα τελευταία χρόνια και λόγω χρόνου είπα δεν αξίζει να τον σπαταλάω σε κάτι που δεν με ευχαριστεί.
Παρ’όλα αυτά, είναι κάποια που με ενοχλεί το να μην τα καταλαβαίνω.
Ε πλέον κι εγώ δεν μπορώ να χάνω χρόνο με οτιδήποτε δε με τραβάει καθόλου, ειδικά αν είναι κανένα τούβλο >500σελ όπως το προαναφερθέν, ίσως κάποια στιγμή να του δώσω ξανά μια ευκαιρία. Με ενοχλεί, αλλά με τόσα αδιάβαστα πια τι να κάνουμε ¯_(ツ)_/¯¯
Tο έχω κι εγώ στις εκδόσεις Γκούτενμπεργκ, οι οποίες αν και άβολες στο διάβασμα, (μικρά και βαριά βιβλία, γενικα) με κρατάνε με την γενικότερη αισθητική τους (και με το πολυτονικό-είμαι και κάποιας ηλικίας, γαρ)
Έχοντας δει και απολαύσει την ασπρόμαυρη ταινία με τον Gregory Peck, θεώρησα ότι θα διαβάσω ένα αριστούργημα, αλλά πέρα από την κεντρική ιδέα του κηνυγιού, οι ατελειώτες (ΑΤΕΛΕΙΩΤΕΣ, όμως) λεπτομέρειες, με κούρασαν απίστευτα και το τελείωσα από υποχρέωση…
Είχα κάμποσο καιρό να γράψω σε αυτό το τοπικ, κυρίως επειδή δεν είχα διαβάσει κάτι φοβερό τους τελευταίους μήνες.
Τελείωσα σήμερα το «Ανταρκτική» της Claire Keegan. 15 αυτοτελείς ιστορίες σε +- 250 σελίδες.
Μου άρεσε πάρα πολύ, το συστήνω σε όσους αρέσει ο ωμός ρεαλισμός. Κάτι σαν Οικονομίδης 
αλλά σε αρκετά πιο ατμοσφαιρικό και σίγουρα πιο ποιοτικό σε κείμενο. Ή ίσως Ταραντίνο αλλά χωρίς το σπλατερ 
.
3 Likes
Θα επρεπε να ειναι cross posting με το νημα των ειδησεων απο Ελλαδα, αλλα τη βαζω εδω διοτι πλεον την αντιλαμβανομαι με εντελως διαφορετικο perspective.
ο ιδιοκτήτης του ζώου, που είναι ο γιος του 76χρονου που νοσηλεύεται μετά την επίθεση του ροτβάιλερ, “είναι παράνομος εκτροφέας”.
Γνώμη για Σάλι Ρούνει, για την οποία γίνεται χαμός απ’όσο διαβάζουμε ;
Διαβάζω τώρα την Ιστορία Φαντασμάτων που προτάθηκε εδώ μέσα - είμαι στη σελίδα 100, οκ καταχνιά, αλλά ακόμα δεν έχω φοβηθεί και δεν έχω καταλάβει που το πάμε. Ειδωμεν όμως, γιατι ειναι τούβλο
Από Sally Rooney είχα δει τη σειρά Normal People όταν είχε βγει και με είχε κάνει χώμα 10/10. Αργότερα είδα να χαρίζουν το βιβλίο Conversations with Friends στα αγγλικά και το πήρα (έχει βγει κι αυτό σε σειρά αλλά δεν την έχω δει). Για πολύ καιρό ανέβαλα να το διαβάσω γιατί έβλεπα ανάμεικτες κριτικές αλλά τελικά το έκανα φέτος το καλοκαίρι. Δεν μπορώ να πω ότι σαν βιβλίο μου άφησε κάτι, δλδ δεν έχει κάποιο βάθος ή μεγα συμβολισμούς αλλά όσο το διάβαζα απολαμβανα κάθε σελίδα. Μου άρεσε πάρα πολύ η γραφή της και πραγματικά πιστεύω ότι αν είχε γεννηθεί 50 χρόνια νωρίτερα θα την αντιμετωπίζαμε σαν τη Sylvia Plath ξερωγω. Βέβαια θα μου πεις ότι αν είχε γεννηθεί τότε, δεν θα είχε και τις ίδιες επιρροές για να γράφει όπως τώρα.
Η πιο συχνή αρνητική κριτική που ακούω για τα έργα της είναι ότι πάρα πολλά προβλήματα θα είχαν λυθεί αν οι χαρακτήρες της είχαν απλά τις στοιχειώδεις ικανότητες επικοινωνίας και από τη μια το καταλαβαίνω αλλά από την άλλη το βρίσκω και απόλυτα αληθοφανές. Εξάλλου όλοι μας έχουμε τις ανασφάλειες σαν άνθρωποι και πιστεύω πως η Ρούνεϊ βουτάει ιδιαίτερα βαθιά στη millennial ψυχή ή σε ένα μέρος της τέλος πάντων.
Μεταξύ Conversations with Friends (βιβλίο) και Normal People (σειρά) βρήκα πολλές κοινές θεματικές και είναι ο μόνος λόγος που δεν έχω διαβάσει κάτι άλλο δικό της προς το παρόν αλλά αν συνεχίσω ποτέ, θα πάω στο Intermezzo.
2 Likes
Διάβασα το νέο (και πρώτη νουβέλα) βιβλίο του Woody. Σα να βλέπεις καλή ταινία του. Με τους γνώριμους χαρακτήρες που φτιάχνει, το γνώριμο Μανχάταν, τις γνώριμες νευρώσεις, τα γνώριμα έξυπνα αστεία. Σίγουρα όχι λογοτεχνικό αριστούργημα, αλλά όσοι αγαπάτε Woody και σας έχει λείψει, μην προσπεράσετε. Όσοι δεν αγαπάτε, δε θα σας αλλάξει τη γνώμη.
4 Likes
2 Likes
Από Λένο Χρηστίδη τι προτείνετε?
Διάβασα την εξαιρετική συνέντευξη και ψήθηκα πολύ.
Χαστουκόψαρα και Λοστρε για αρχή, αν κολλήσεις τα επόμενα θα έρθουν μόνα τους και δε θα έχει σημασία η σειρά (αν και το Μόνολογκ ίσως να το αφήσεις για το τέλος)
1 Like
Μπράβο ρε παιδιά, μου δώσατε κι άλλο υλικό. Το “Χαστουκόψαρα” τρομερός τίτλος, αξέχαστος, το είχα πετύχει κάπου και μου κίνησε την περιέργεια, αλλά ποτέ αρκετά για να πω “διάβασέ το”. Οπότε, μιας και είδα ότι κι ο συγγραφέας τα λέει ωραία σε συνέντευξη, νομίζω μπορώ να πάω και στα βιβλία του. Νομίζω έχουμε στην οικογενειακή βιβλιοθήκη κάποια δικά του.
1 Like
Ίσως το πιο αναγνωρίσιμο quote από βιβλία του Χρηστίδη, αν σας αρέσει τότε τα Χαστουκόψαρα είναι για εσάς!
Summary
Κλείνω. Μάτια. Ανοίγω. Μυαλό. Τελειώνεις το σχολείο, λες να ησυχάσεις από όλους αυτούς που σού κάθονται στο σβέρκο και σού λένε τι να πιστεύεις, τι να γνωρίζεις, τι να σκέφτεσαι, τι να μαθαίνεις και πώς να το μαθαίνεις. Ξυπνάς το πρωί, πας στη δουλειά κι είναι διάφοροι τύποι που σού λένε τι να κάνεις, πώς να φέρεσαι, πώς να ντύνεσαι, πώς να είσαι, για να βγάλουν εξαιτίας σου ―και με την ανοχή σου― περισσότερα λεφτά, είναι τα Αφεντικά.
Γυρίζεις στο σπίτι, φωνάζουν οι γονείς, βουίζουν τα αυτιά σου, σού λένε θα πεθάνουν, εσύ θα τους πεθάνεις, αν δε μάθεις να φέρεσαι, να ντύνεσαι, να σκέφτεσαι, να είσαι όπως θέλουν Αυτοί. Πας στους φίλους σου, μία από τα ίδια, όλο τα ίδια και τα ίδια και τα ίδια και τα ίδια, τρέχουμε και δε φτάνουμε, όλοι μαζί, γύρω γύρω όλοι και στη μέση εμείς. Πας στα κλαμπ, βαριέσαι που ζεις, δυνατή μουσική, την αγνοείς, δεν έχει στίχους, δεν έχει κέφι, δεν έχει διέξοδο, σου λέει να χορεύεις, μόνο να χορεύεις, να κάθεσαι σα μαλάκας χωρίς να μιλάς, μόνο να χορεύεις και να κοιτάς, να κοιτάς, να κοιτάς, να κοιτάς, τις γκόμενες, χαμένες τελείως, κοιτάνε σα χαζές, τι φταίνει κι αυτές; το παίζουνε κάτι που δε θα γίνουν ποτέ, πώς θα γίνει να βρεις μια γυναίκα που να μην κοιτάει σα χαζή; ο έρωτας τι είναι; είναι να φέρεσαι σα χαζός, όχι να είσαι. Χαμόγελα ψεύτικα, ματιές από μακριά, μπούτια, βυζιά, χείλια υγρά, όλο υποσχέσεις, μηδέν προοπτικές, μηδέν ηθικό, για να πλησιάσεις στα δέκα μέτρα θες μια ντουζίνα προφυλακτικά. Πας σπίτι, ανάβεις τηλεόραση, διάφοροι απίστευτοι μαλάκες σού πετάν την άποψή τους, σού λένε τι να κάνεις, πώς να γελάς, πώς να περνάς, πώς να γαμάς, κάτι τενεκέδες, αν είναι δυνατόν, είναι σαν ψεύτικοι, σαν εφιάλτης, είναι γύρω μας, μπροστά μας, πίσω μας, μέσα μας, κάτω μας, τους πατάμε. Έι, εσύ, κολλητέ, με το ωραίο κοστούμι και το αφασία στυλ, καλά, είσαι κι ο πρώτος, γαμώ τα άτομα, πώρωση, πάουερ, γουάου, όλο ρωτάς, όλο ρωτάς, να ρωτήσω κι εγώ μια στιγμή; Πόσο κάνεις;
Ο αδερφός σου δουλεύει στην τράπεζα, έχει γκόμενα, θα παντρευτούνε, θα κάνουν παιδιά, θα κάνουν σκυλιά, θα κάνουν βίντεο, και σπίτι, και κινητά, και αυτοκίνητα, να κάνουν, να κάνουν, να κάνουν ό,τι θέλουν, να κάνουν και άκρη να περάσω, δεν μπορώ εδώ, πνίγομαι, και πού να πας που να μην είναι έτσι, αφού παντού είναι έτσι: αφεντικά, αντιβηχικά, μπάτσοι, δάσκαλοι, γονείς, τηλεόραση, μαλάκες με μικρόφωνα, «Τι έχετε να δηλώσετε;», «Δηλώστε μας κάτι», «Κάντε μας μια δήλωση», «Τι θα μας δηλώσετε;», έχω να δηλώσω ότι σας βαρέθηκα, δεν πάει άλλο, από ‘δώ και μπρος θά ‘χετε να κάνετε μαζί μου, προσέχτε, μιλάω σοβαρά, θα κάνω το ντου και θα ψάχνεστε κι άντε μετά να τρέχουν οι μπάτσοι να με βρουν, μες στη δυστυχία τους κι αυτοί, μηδέν προοπτική, μηδέν ηθικό, μολότωφ στη μάπα τους, τις πετάνε πίσω, τι να κάνουν δηλαδή; όλοι μια παρέα είμαστε. Και να πέθαινε αύριο κάνα δυο δισεκατομμύρια κόσμος, μπορεί και να μη μ’ ένοιαζε, μπορεί και να μ’ ένοιαζε, δεν ξέρω, πάντως αν πέθαινα εγώ δεν θα ένοιαζε κανέναν, εδώ που τα λέμε έχω πεθάνει, οπότε τι έχω να χάσω; Τα κλαμπ με τα ποτά από αργό πετρέλαιο και τους ηλίθιους στην πόρτα; «Πρέπει να συνοδεύεστε», τι λε’ ρε; εγώ είμαι μόνος μου, δε θέλω συνοδείες, δε θέλω κηδείες, δε θέλω αηδίες, θέλω μόνο να είσαι κάπου και να ξέρω ότι μ’ αγαπάς, αγαπάς, αγαπάς, αγαπάς, απίστευτη λέξη και μάλιστα χωρίς προφυλάξεις, όμως είσαι εκεί; υπάρχεις; αν είσαι θα σε βρω, εκατό τα εκατό, χίλια τα εκατό, και θά ‘μαστε μαζί και θα περνάμε καλά και λοιπά και λοιπά και λοιπά και λοιπά και λοιπά.
Και μετά ξύπνησα, μέσα στον ύπνο μου. Δεν υπάρχουν όνειρα. Μόνο ξύλο στα γήπεδα και στους δρόμους και στο σπίτι, στο σχολείο, στη δουλειά, ξύλο παντού, μέχρι να καταλάβουν όλοι αυτοί με τα κολάρα ότι δεν κάνουμε δηλώσεις, δεν κάνουμε εκπτώσεις, ούτε παραχωρήσεις, μπορούμε να είμαστε πολύ σκληροί και θα είμαστε, δηλαδή δεν ξέρω άλλους, μόνος μου είμαι, θα βρω όμως, δε θα βρω; θα βρω και θα δείτε, μέχρι τότε κοιμηθείτε ήσυχοι, εγώ θα σας σκεπάζω τα βράδια, μη μου κρυώσετε και πάθετε τίποτα και εξαφανιστείτε σαν τους δεινοσαύρους από μόνοι σας. Κρατάτε γερά. Πρέπει να προλάβω να σας εξαφανίσω προτού εξαφανιστώ εγώ.
3 Likes
Χμ, πόσων ετών ήταν όταν το έγραψε αυτό;
1 Like
29, αν πιστέψουμε τα ιντερνετς
1 Like