Καλή Ανάσταση, @martian!
2 Likes
Κοίτα ρε έναν άνθρωπο ρε…
Το Άνδρος - Αθήνα δεν είναι και σπίτι - θάλασσα, αλλά τις φορές που πεταγόμουν απέναντι θα μπορούσα να το ξέρω, όπως και άλλοι ρε άνθρωπε ρε… έστω, κάλιο αργά παρά ποτέ.
Υ.Γ. Αν είχες και eshop, θα σε είχα ήδη ταράξει.
3 Likes
It’s a sad sad day 
2 Likes
Εδώ και δυο βδομάδες, αυτό το βιβλίο ή ορθότερα, αυτή η δίχως κριτική εξομολόγηση πένθους και ιδίως αγάπης, βρίσκεται σχεδόν καθημερινά στα χέρια μου και μονίμως μέσα στην τσάντα της εξόρμησης προς τη θάλασσα. Έτσι, κι αυτή όσο δύναται, αντί για τα σκουπίδια μας και την όποια μεγαλοϊδέα μας να ψαρεύει λίγο “σώμα και αίμα” μέσα από αυτές τις σελίδες.
Είναι αδύνατο να πεις πολλά -αν χρειάζεται εντέλει να πεις έστω και λίγα- για τα όσα γράφονται εδώ μέσα. Κάθε απόπειρα να ερμηνευτεί, να διακριθεί, να καταταγεί σε κάποια ποιητική οικογένεια είναι δώρον άδωρον. Δεν αξίζει τίποτα απ’ όλα αυτά.
Και δεν είναι το ζήτημα ότι το γράφει ο Παντελής Μπουκάλας για τον γιό του. Είναι ότι εκφράζεται εγκάρδια και ολόσωμα ο άνθρωπος για τον άνθρωπό του, για το σπλάχνο του, το οστούν εκ των οστέων και την σάρκα εκ της σαρκός του. Υπάρχει κάτι πολύ ωραίο εδώ μέσα. Αυτό που εργάζεται ο Μπουκάλας τα περισσότερα, υποθέτω, χρόνια της ζωής του, η κάθε του υπαρξιακή μελέτη, τώρα “εσαρκώνεται και εναθρωπίζεται” για να εκφραστεί ενώπιον του υιού του. Είναι τα λόγια, όχι μόνο του Παντελή, αλλά του κάθε πατέρα και της κάθε μάνας. Είναι ένα ζωντανό μοιρολόι, όχι δίχως νόημα.
Δε μπορεί να ξεχαστεί αυτό το βιβλίο. Ο θάνατος καταργείται και ο Σπύρος -ο άνθρωπος- ζει.
5 Likes
BOOK OF THE WEEK:
Ντιμινουίτες Για Αγίους
Writer:Ηφαιστίων Χριστόπουλος
Εκδόσεις ΕΣΤΙΑ (2026)
H Ντιμινουίτα είναι μια μινόρε συγχορδία κάπως διαφορετική, κάπως απόκοσμη, που δε μοιάζει να ταιριάζει με τις υπόλοιπες συγχορδίες… και κάπως έτσι είναι και οι πρωταγωνιστές στα εννέα διηγήματα αυτού του βιβλίου, λίγο διαφορετικοί σε σχέση με το καλούπι του κύκλου τους και της κοινωνίας.
Ο συγγραφέας αλλάζει το σκηνικό κάθε φορά, από gothic club σε σκυλάδικα της Εθνικής και από ένα ορθόδοξο μοναστήρι σε μια Γερμανία που κέρδισε τον Β’ Παγκόσμιο. Το δυνατό χαρτί του είναι πως μπλέκει με πολύ απαλό τρόπο, τη φαντασία με το ρεαλιστικό και περνάει καθημερινές καταστάσεις μέσα από ένα σουρεαλιστικό πρίσμα (που μερικές φορές αγγίζουν το μεταφυσικό ή/και το αλλόκοτο) και το τελικό αποτέλεσμα τον δικαιώνει και πως να μην το κάνει, αφού έχει δυο συγκεκριμένα πράγματα στο μυαλό του, να πει την αλήθεια του κάθε χαρακτήρα και να τη φωτίσει με μουσική. Η τελευταία δίνει τον τόνο σε όλο το βιβλίο και λειτουργεί σαν άτυπο soundtrack, είτε αναφέρεται σε hardcore, είτε σε 90ς grunge, είτε σε βυζαντινούς ύμνους!
Όλες οι ιστορίες έχουν μια slowburn εξέλιξη, τα “χρώματα” είναι αποχρώσεις του γκρι και γενικά το σκοτάδι επικρατεί (κυρίως σε επίπεδο ψυχισμού), μα πάντα υπάρχει μια μικρή διέξοδος, όχι απαραίτητα φωτεινή, αλλά σε κάθε περίπτωση, οι ήρωες του Χριστόπουλου προσπαθούν να τα καταφέρουν μέσα σε πολύ αντίξοες συνθήκες και να κάνουν αυτό που θεωρούν σωστό, δεν τα καταφέρνουν πάντα, μα αυτό που μετράει είναι πως δεν τα παρατάνε…
*Είχα μια πολύ ωραία κουβέντα μαζί του πριν λίγες μέρες, όταν παρουσίασα το βιβλίο στο Sounds Of Decay Radioshow, οπότε αφήνω το link για όποιον θέλει να ακούσει τον ίδιο να μιλάει για το έργο του αλλά και τις άλλες ασχολίες του, τις μουσικές που ακούει, τις μουσικές που γράφει και τις σιωπές που τον συνοδεύουν όταν δημιουργεί…
Ακούστε ξανά ολόκληρη τη συνέντευξη εδώ:
3 Likes
Όποιος κατέχει αυτό το βιβλίο, δύναται να μυρίσει εκείνες τις εποχές σα να τις έχει μπροστά στα μάτια του. Οι περιγραφές του Σπαθάρη καλύτερες και από κάποιον με ιδιαίτερο χάρισμα στον γραπτό λόγο. Από το πως ξεκίνησε, το αμέτρητο ξύλο που έτρωγε, όπως και οι μέρες όασης που χαρίσανε στους ανθρώπους χαρά μεγάλη.
Ανείπωτη, όμως, χαρά έλαβαν όλοι εκείνοι που πολέμησαν τους Γερμανούς και τους Ιταλούς, ευρισκόμενοι σε κάποιο νοσοκομείο. Κ’ η αλήθεια είναι πως περίμενα να διαβάσω συγκεκριμένα για εκείνη την περίοδο. Πολύ μεγάλο βάρος, αλλά και μια κρυφή αγαλλίαση για το τι προσέφερε ο Σπαθάρης σ’ εκείνους τους ανθρώπους λίγο πριν τον επικείμενο θάνατό τους.
Γενικά, διαβάζεις έναν άνθρωπο ταπεινό και με τεράστια καρδιά. Έπαιζε όπως αγαπούσε κι έγραφε όπως τον αγάπησαν.
Τυχερός κι εγώ που το έχω στα χέρια μου.
Γεια σου ρε Σπαθάρη με τον Καραγκιόζη σου!
2 Likes
Ευγένιος δεν λεγόταν;
Ο γιος του ειναι αυτος λογικα.
EDIT: ο πατερας του ειναι 
1 Like
Σωτήρης ο ηθικός αυτουργός του ονόματος και της κληρονομιάς, Ευγένιος ο υιός και συνεχιστής, όπως είπε και ο Παντελεήμων.
1 Like
Λευκές Νύχτες - Ορσούλα Χόνεκ (2026, Εκδόσεις Βακχικόν)
Δεύτερη μεταφραστική δουλειά της Ναταλίας Σκανδάλη, απ’ την οποία και έμαθα και τον “Βασιλιά” , και μιλάμε για ένα φανταστικό βιβλίο. Πρόκειται για ιστορίες απ’ την Πολωνική επαρχία του σήμερα, χωρίς σαφή στόχο και πλοκή, όμως με μία φανταστική ικανότητα στο ψυχογράφημα και την αφήγηση. Η γραφή της ΟρσοΎλα (τονίζεται έτσι και παλεύω να το θυμάμαι κι εγώ, ο τόνος στο ύψιλον), εμπνέεται απ’ το τραγικό, το περιφερειακό, το σχεδόν ξεχασμένο. Βρήκα πολύ φρέσκια προσέγγιση στην αφήγηση, παρ’ όλο που εν τέλει, δεν κερδίζει ούτε σε φόρμα, ούτε σε στυλ, αλλά απλά και μόνο για τον καταπληκτικό τρόπο γραφής της. 5/5 για φέτος μόνο αυτό το βιβλίο έχει καταφέρει.
Νευρομάντης - Γουίλιαμ Γκίμπσον (Αίολος / αρχ. έκδοση 1984)
Πιάσαμε την επιστημονική φαντασία στη ΛΕΣΒΗΡ, οπότε ένα κλασικό είναι ο Νευρομάντης του Γκίμπσον, ενός βιβλίου που αν δεν θεμελίωσε, σίγουρα αποτύπωσε άψογα την cyberpunk αισθητική της εποχής, δίνοντας ταυτότητα στο είδος. Όμως, μπορώ να πω ότι κούρασε πολύ γρήγορα. Δεν είχε ούτε κατά διάνοια την φιλοσοφική διάσταση που είχαν οι άλλες προτάσεις (“Σολάρις”, “Αριστερό Χέρι του Σκότους”, “To Ηλεκτρικό Πρόβατο”), οι χαρακτήρες ήταν πολύ μονοδιάστατοι, κι η πλοκή έμοιαζε να έχει ελάχιστα stakes. Δεν ένιωθα σε κανένα σημείο να ενδιαφέρομαι πραγματικά για τους ήρωες, αλλά δεν απειλούνταν σοβαρά και ποτέ. Έπειτα, είτε ήταν θέμα μετάφρασης, είτε ήταν θέμα ενός άγουρου συγγραφέα, οι λογοτεχνικές υπερβολές, το βαρύγδουπο ύφος πλάι σε κακούς διαλόγους και αμήχανη εισαγωγή αργκό, μου γύριζε συχνά τα μάτια. Επίσης, ρε μλκ Γκίμπσον, δεν κάνεις καλύτερο immersion όταν μου λες από τι υλικό είναι ΚΑΘΕ ΓΑΜΗΜΕΝΟ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ στον κόσμο σου, απλά με βάζεις στη διαδικασία να αναρωτιέμαι τι σκατά είναι το Λάπις Λάζουλι. Αυτά. Διαβάστε οποιοδήποτε απ’ τα άλλα τρία βιβλία που αναφέρθηκαν στην κριτική.
4 Likes
Και εγώ χθες ξεκίνησα δύο βιβλία.
Σύγχυση Αισθημάτων του Στέφαν Τσβάιχ (Ροές)
Στο οποίο περιγράφεται η σχέση ανάμεσα σε έναν φοιτητή και τον καθηγητή του, από την οπτική του πρώτου, και πώς αυτή η σχέση αποτέλεσε “φάρο” για την πνευματική ανάπτυξή του και πηγή που του ενέπνευσε το σεβασμό προς τη διδασκαλία και το πάθος να ακολουθήσει το ίδιο μονοπάτι. Θίγει επίσης κοινωνικά ζητήματα, π.χ. την ομοφυλοφιλία, υπό το πρίσμα της εποχής εκείνης.
Γενικά, ο Τσβάιχ είναι ο πατέρας του ψυχογραφήματος του 20ού αι., οτιδήποτε δικό του έχω διαβάσει είναι μια ωδή στα κατάβαθα της ανθρώπινης ψυχής.
Περί Αστέρων και Συμπάντων - Βασίλης Ξανθόπουλος (Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης)
Μέχρι στιγμής απολαυστικότατο! Έχω διαβάσει μόνο το πρώτο μέρος για την κύρια ακολουθία των αστέρων, που ουσιαστικά περιγράφεται η ζωή και η εξέλιξη των αστέρων μέχρι το τέλος τους. Το βιβλίο είναι μόλις 120 σελίδες και διαβάζεται πολύ εύκολα.
5 Likes
το ανέβασα και αλλού, αλλά γιατί οχι και εδω:
Τα Σταφύλια της Οργής του John Steinbeck δεν είναι απλώς ένα μυθιστόρημα για τη Μεγάλη Ύφεση· είναι μια κραυγή ενάντια στην κοινωνική αδικία και μια από τις πιο δυνατές λογοτεχνικές απεικονίσεις της ανθρώπινης αξιοπρέπειας απέναντι στην εξαθλίωση. Με φόντο το Dust Bowl της δεκαετίας του 1930, όταν η γη μετατράπηκε σε σκόνη και χιλιάδες αγρότες έχασαν τα σπίτια και τις καλλιέργειές τους, ο Steinbeck ακολουθεί την οικογένεια Τζόουντ στο επίπονο ταξίδι της προς την Καλιφόρνια, κυνηγώντας την υπόσχεση μιας καλύτερης ζωής. Η πορεία τους, όμως, δεν οδηγεί στη γη της επαγγελίας αλλά σε έναν νέο εφιάλτη. Εκμετάλλευση, πείνα, αστυνομική βία, εξευτελισμός και ένας αδυσώπητος μηχανισμός που αντιμετωπίζει τους ανθρώπους ως αναλώσιμα εργατικά χέρια συνθέτουν μια πραγματικότητα που σοκάρει ακόμη και σήμερα. Ο Steinbeck δεν καταγγέλλει μόνο την οικονομική κρίση· αποκαλύπτει την απανθρωπιά ενός συστήματος που προτιμά να αφήνει τις σοδειές να σαπίζουν για να διατηρηθούν οι τιμές, ενώ ολόκληρες οικογένειες λιμοκτονούν. Παρά τη ζοφερή ατμόσφαιρα, το μυθιστόρημα δεν χάνει ποτέ την πίστη του στον άνθρωπο. Η Ma Joad αποτελεί τον πραγματικό πυρήνα της οικογένειας, μετατρέπεται σταδιακά στη φυσική ηγέτιδά της και γίνεται το σύμβολο της αντοχής, της αξιοπρέπειας και της αλληλεγγύης. Παράλληλα, ο Tom Joad εξελίσσεται από έναν άνθρωπο που παλεύει μόνο για την επιβίωσή του σε μια μορφή που αντιλαμβάνεται πως η αδικία απέναντι σε έναν άνθρωπο αφορά τελικά όλους. Η γραφή του Steinbeck είναι καθηλωτική. Με λυρικές περιγραφές της αμερικανικής ενδοχώρας και μικρά ενδιάμεσα κεφάλαια που διευρύνουν την ιστορία της οικογένειας σε συλλογική εμπειρία, δημιουργεί ένα έργο που ισορροπεί ανάμεσα στον κοινωνικό ρεαλισμό, τη βιβλική αλληγορία και την επική αφήγηση. Είναι ένα μυθιστόρημα αργού ρυθμού, που όμως ανταμείβει τον αναγνώστη με κάθε του σελίδα. Τα Σταφύλια της Οργής παραμένουν, σχεδόν έναν αιώνα μετά την έκδοσή τους, ένα από τα σημαντικότερα κοινωνικά μυθιστορήματα που γράφτηκαν ποτέ. Είναι μια ιστορία για την απώλεια, την οικογένεια, την αξιοπρέπεια και την αντίσταση απέναντι στην αδικία. Και αν οι σελίδες του Steinbeck έχουν έναν ήχο, αυτός μοιάζει με τις παραμορφωμένες κιθάρες και την εκρηκτική ένταση του The Great Southern Trendkill: μια αδιάκοπη κραυγή ενάντια σε έναν κόσμο που ξεχνά ότι πάνω από τα κέρδη υπάρχουν πάντα οι άνθρωποι.
Αν έπρεπε να συνοδεύσω το βιβλίο με ένα heavy metal άλμπουμ, αυτό θα ήταν χωρίς δεύτερη σκέψη το The Great Southern Trendkill των Pantera. Όπως ο Steinbeck, έτσι και οι Pantera δεν ενδιαφέρονται να ωραιοποιήσουν την πραγματικότητα. Το άλμπουμ ξεχειλίζει από θυμό, απόγνωση και κοινωνική ασφυξία, μετατρέποντας την οργή σε δημιουργική δύναμη. Εκεί όπου ο Steinbeck περιγράφει ανθρώπους που συνθλίβονται από τράπεζες, γαιοκτήμονες και ένα απάνθρωπο οικονομικό σύστημα, οι Pantera δίνουν μουσική υπόσταση στην ίδια οργή. Δεν πρόκειται για μια επιφανειακή αντιστοίχιση ύφους, αλλά για μια κοινή θεματική: όταν η καταπίεση γίνεται κανόνας, η οργή παύει να είναι αδυναμία και μετατρέπεται σε πράξη επιβίωσης.
9 Likes
Μερικές φορές οι πιο όμορφες αγορές δεν είναι τα ίδια τα βιβλία…
Ενδιαφερόμουν να αγοράσω το βιβλίο του Άλαν Σιλιτόου «Η μοναξιά του δρομέα των μεγάλων αποστάσεων». Ψάχνοντας στο Metabook, παρατήρησα ότι ένας πωλητής προσέφερε δωρεάν μεταφορικά για αγορές άνω των 15€, οπότε πρόσθεσα και το βιβλίο του Παναγιώτη Κεχαγιά «Τελευταία Προειδοποίηση».
Σήμερα το πρωί, μετά τις καθιερωμένες αιματολογικές μου εξετάσεις, πέρασα από τη θυρίδα της BOX NOW για να παραλάβω το δέμα μου. Μόλις το είδα, σκέφτηκα: «Αποκλείεται αυτό να έχει μέσα μόνο δύο βιβλία…».
Και πράγματι… 
Ανοίγοντας το δέμα με περίμενε μια πραγματικά υπέροχη έκπληξη!
Εκτός από τα δύο βιβλία που είχα παραγγείλει, ο πωλητής είχε βάλει μέσα επιπλέον βιβλία, περιοδικά, εφημερίδες, τσίχλες και, για κερασάκι στην τούρτα… ένα παστέλι! 
Θέλω να τον ευχαριστήσω πραγματικά, από τα βάθη της ψυχής μου. Τέτοιες κινήσεις μπορεί να φαίνονται μικρές, αλλά φτιάχνουν τη μέρα κάποιου και δείχνουν ότι πίσω από μια αγγελία υπάρχει ένας άνθρωπος και όχι απλώς ένας πωλητής.
Για άλλη μια φορά επιβεβαιώνεται γιατί προτιμώ να αγοράζω μεταχειρισμένα βιβλία και γενικότερα αντικείμενα από ανθρώπους, παρά από τις απρόσωπες μεγάλες αλυσίδες και τα πολυκαταστήματα.
Αγοράζοντας κάτι από δεύτερο χέρι:
δίνεις μια δεύτερη ζωή σε ένα αντικείμενο,
μειώνεις τα απορρίμματα,
στηρίζεις έναν άλλο άνθρωπο,
εξοικονομείς χρήματα
και, με τον δικό σου μικρό τρόπο, βάζεις ένα λιθαράκι απέναντι στην υπερκατανάλωση και την τυφλή λογική του «αγοράζω καινούργιο».
Και αυτό, για μένα, αξίζει πολύ περισσότερο από οποιαδήποτε “προσφορά” μιας μεγάλης αλυσίδας
.
SONY ακους?
10 Likes