ότι και να πούμε δε θα σου αλλάξουμε γνώμη. Fine, ο καθένας κάνει ότι καλύτερο πιστεύει για τον εαυτό του. Αλλά περιττό βήμα δεν είναι σίγουρα.
1 Like
Από τη στιγμή που τα δικά μου τα εισιτήρια θα τα αγοράσει ο νέος χρήστης του σάιτ ονόματι Τζον Τραβόλτα, με email το temporarybullshitemailjusttobuyyourgoddamntickets@shadowmail.co και το κινητό της γιαγιάς μου αλλά χρησιμοποιώντας τη δική μου κάρτα τραπέζης για την πληρωμή, με την οποία μπορούν να βρουν πώς με λένε, πού μένω και πόσο τον έχω, η δημιουργία λογαριασμού από άποψη ασφαλείας είναι περιττή.
Όλο το επιχείρημα της ασφάλειας και της ταυτοποίησης αναιρείται από τη στιγμή που δεν γράφει όνομα και επίθετο στο εισιτήριο. Είναι μια μπαρούφα που μου είπαν επειδή τους έπιασα με τη γίδα στην πλάτη. Θα πρέπει να τους κλείσει το μαγαζί ο Συνήγορος; Όχι. Είπα ποτέ ότι σκοπεύω ή επιθυμώ να γίνει κάτι τέτοιο; Ούτε.
Δεν πρόκειται να σας πείσω όμως and that’s OK.
1 Like
4 Likes
o @matpap Κάνει ένα πολύ δίκαιο και δικαιολογημένο αγώνα, και κακώς του την πέφτετε.
Πλέον ζητάνε ημερομηνία γέννησης ακόμα και σε κάρτες για πόντους σε άκυρα μαγαζιά. Δλδ από την μια έχουμε GDPR Και από την άλλη, μοιράζουμε στοιχεία δεξια/αριστερα. Και αν κάνεις το λάθος να έχεις ενα κωδικο για πολλους λογαριασμούς, και αύριο χακάρουν τους Βούλγαρους, ούτε καν θα ξέρεις ότι ο κωδικός σου, διευθυνση, ημερομηνια κτλ, κυκλοφορούν παντού.
That said, δικο τους το μαχαιρι, δικο τους και το καρπούζι
Και επειδή τώρα είδα τον @pantelis79 - από την μια η μάχη για τα ΠΔ έχει κάπως χαθεί, από την άλλη θες να ελπίζεις ότι η Meta θα χακαριστεί δυσκολότερα από τον φιλο Βουλγαρο
1 Like
νομίζω ότι το GDPR αφορά το πως διαχειρίζονται τα δεδομένα που ζητάνε και το πόσο ασφαλή είναι και όχι τι δεδομένα ζητάνε.
το ένας κωδικός για πολλές υπηρεσίες πέθανε όταν γεννήθηκαν οι password managers για όλους όσους έχουν έστω και στοιχειώδη αίσθηση του security. δεν λέω ότι δεν μπορεί να μου έχει ξεφύγει κάποιος/κάπου, αλλά πλέον οι κωδικοί μου είναι random characters.
φυσικά και μπορείς να ξέρεις αν ο λογαριασμός σου κυκλοφορεί εκεί έξω (https://haveibeenpwned.com/), μέχρι και notifications στέλνει.
finally η μάχη για τα προσωπικά δεδομένα έχει καθεί καιρό τώρα, αλλά μη ξεχνάς ότι ο φίλος βούλγαρος είναι ευκολότερος στόχος μεν, αλλά η meta είναι high value target που προσελκύει σαφώς σοβαρότερους “παίκτες”.
2 Likes
για προτεινε καμια λύση. δουλεύουν και με chrome ?
χρησιμοποιώ lastpass, αλλά υπάρχουν και άλλοι.
Πέραν του ότι έχει ο Chrome δικό του password manager (ενσωματωμένο στο λογαριασμό σου Google), εγώ χρησιμοποιώ Bitwarden. Open source και δωρεάν (τουλάχιστον για τα βασικά που εμένα μου φτάνουν). Υπάρχει σαν plugin στον Chrome (και άλλους browsers) και σαν app σε Android/iOS.
Και μια μικρή διευκρίνιση. Δεν την πέσαμε σε κανένα, εγώ τουλάχιστο προσπάθησα να εξηγήσω πώς λειτουργεί το σύστημα των terms and conditions. Καθένας κάνει οπως νομίζει, δεν είμαστε σιαμαιοι.
2 Likes
Αχ, άσε άσε, η συγκεκριμένη περιοχή της Τσεχίας τα καλύτερα φεστιβάλ κάνει!
Ωστόσο, θέλω να ταξιδέψω λιγότερο από δύο μήνες πίσω και στο Damnation Festival στο Μάντσεστερ της Αγγλίας και πιθανότατα μελλοντικό μου προορισμό για πολλές ακόμη μουσικές χρονιές.
Δύο μέρες κουραστικές μα τόσο ζωντανές, στο BEC Arena που αποτελεί πλέον αρκετά διαδεδομένο χώρο διεξαγωγής indoor φεστιβάλ. Οι εντυπώσεις μου από τους Μαντσεστερέζους, έχω να πω πως είναι οι καλύτερες (αν και συναναστράφηκα κυρίως άτομα της φάσης μας βέβαια). Ευγενικοί άνθρωποι σε κάθε έκφανση της καθημερινότητάς τους, σε σταματούσαν στο δρόμο να σου κάνουν όμορφα σχόλια, σου έπιαναν κουβεντούλα αν καθόσουν δίπλα τους - χωρίς να τη συνεχίζουν επίμονα αν φαινόταν ότι δεν το έχεις, όλοι μα όλοι τους έλεγαν όλους love και darling και δεν ξέρω αν είναι απλά τοπική συνήθεια αλλά μακάρι να είχαμε παντού τέτοιες τοπικές συνήθειες.
Διοργανωτικά επίσης πολύ καλές εντυπώσεις - ο χώρος του BEC είναι πολύ όμορφος και για τον ήχο ντάξει, αγαπώ πολύ τη χώρα και τη σκηνή μας παρά τα στραβά της αλλά τέτοια ηχοσυστήματα δεν θα δούμε ούτε στα ονειρά μας για πολλούς λόγους εδώ πέρα. Μια τεράστια σκηνή, θαρρώ χωράει 4-5 χιλιάρικα, μια μικρότερη επιπέδου λίγο μεγαλύτερο gagarin και μια ακόμη πιο μικρή μακρόστενη που συνδέεται με την πρώτη - σχήματος temple αλλά μπορεί και διπλάσιας χωρητικότητας. Όλοι οι χώροι με υπερηψωμένη πλατφόρμα πρόσβασης ΑμεΑ και κάποιες καρέκλες για κόσμο που ήθελε απλά να κάτσει (συμφωνα με τους εγγλέζους ήταν λίγες, αλλά τη δεύτερη μέρα πρόσθεσαν άμεσα κι άλλες μετά τα παράπονα - εμείς δεν ξέραμε καν ότι παίζει αυτό). Πολλά μπαρ χωρίς ουρές, ωραίες μπύρες (αλλά ακριβές, οκ, Αγγλία είμαστε, είχα καλομάθει το καλοκαίρι στην Τσεχία με το δίευρο) - πολλές επιλογές σε φαγητά επίσης όπου οι τιμές εκεί ήταν πιο προσιτές, κέρδισε με διαφορά το ταϊλανδέζικο που είχε hearty μερίδες μαγειρευτού φαγητού που βοηθούσαν και πολύ με το κρύο, στις μόλις 10 λίρες. Εντυπωσιακή ποσότητα merch επίσης για διήμερο φεστιβάλ, πάλι καλά που ταξίδευα με easyjet και δεν χώραγε αρκετά πράγματα να πάρω πίσω η τσάντα πλάτης μου αλλιώς τώρα ίσως σας έγραφα από το κελί 33 για χρέη. Πολλά ποπαπ μαγαζιά στον κυρίως χώρο του φεστιβάλ επίσης.
Σε ένα τόσο γεμάτο διήμερο είδα (και επικεντρώθηκα στις πιο post επιλογές του φεστιβάλ) :
Oryx - που τους τσέκαρα μια μέρα πριν πάω και θα ψαχτώ περισσότερο - post metal τα παιδιά
Overhead, The Albatross - την μεγαλύτερη αποκάλυψη του φεστιβάλ για μένα, που μας κάνανε να κλαίμε μεσημεριάτικα έτσι γιατί μπορούν, με μια αφιέρωση σε διοργανωτικό μέλος του φεστιβάλ που απεβίωσε πρόσφατα - ο περσινός τους δίσκος είναι πραγματικά πολύτιμος. Τέταρτη καλύτερη εμφάνιση του φεστ.
Castle Rat - που το βασίλειο των αρουραίων δεν έχει να φοβάται τίποτα με αυτούς τους τύπους να τους προστατεύουν - παράσταση επί σκηνής με ηθοποιούς και τέτοια
Deadguy - ένα one in a lifetime live από ζωντανούς θρύλους (χεχε μα ειναι ντεντ) - ας είμαστε όλοι με τέτοια ενέργεια στην ηλικία τους. Ούτε οι ίδιοι το πίστευαν αυτό που ζούσαν.
Messa - για δεύτερη φορά και τους αξίζει τόσο πολύ αυτό που τους συμβαίνει - η τρίτη στην Αθήνα μας αποτελείωσε
Portrayal Of Guilt - αυτό που κάνουν τα παιδιά είναι σοκαριστικό
High On Fire - το να βλέπεις High On Fire στις εντάσεις του Damnation ήταν αρκετό για να βρεις δύναμη δύο μέρες αργότερα να πάρεις το κουφάρι σου και να τους ξαναδείς στην Αθήνα.
**Gost ** - τον είχα απωθημένο τον τύπο (για οσους δεν τον ξερουν σκοτεινο synthwave για μεταλλάδες τύπου Perturbator / Carpenter Brut, της ίδιας περιόδου) και φέτος τον είδα και βραδάκι στο Brutal Assault με ξαστεριά, και στο Damnation σε κλαμποκατάσταση στη μικρή σκηνή - ντάξει, καλό σετ, το εληξε λίγο νωρίς.
Deafheaven - η καλύτερη live (και όχι μόνο) μεταλ μπάντα του σήμερα, οι άλλες απόψεις είναι μέτριες. Δεύτερη καλύτερη εμφάνιση του φεστ.
Wormrot - Grindcore δεν ακούω παρά συγκεκριμένους δίσκους, το τελευταίο Wormrot μέχρι κι εγώ το παραδέχτηκα. Είχα τεράστια απορία για το πως παίζουν - Πολεμικά θα πω, με μία λέξη.
EF - πήγα λίγο δίπλα στα post rock να ηρεμήσω.
Perturbator - our lord and savior - δεν είμαι αντικειμενική εδώ παιδιά, τι να κάνουμε.
Gaerea - σκαρπίνι black metal να χαρούμε θεατρικότητα και μετά αμέσως δίπλα για
The World Is A Beautiful Place And I Am No Longer Afraid To Die - συγκινητικό συγκρότημα και τόσο έντονα πολιτικά φορτισμένο
Κάπου εκεί θυσίασα τους headliners Corrosion of Conformity για να αντέξουμε την επόμενη μέρα, τους είχα δει προ δεκαετίας Λονδίνο και δεν ένιωσα (πολλές) τύψεις
Δεύτερη μέρα που ξεκινά με χαλαρή κουβεντούλα στο Merch με Patrick Walker και την αγορά καλύτερης Tote bag που θα υπάρξει ποτέ:
Hidden Mothers - αυτοί οι τόσο αστείοι τύποι είναι τσακάλια επί σκηνής. Για την ιστορία θα πούμε πως ο ήχος τους δεν ενδείκνυται για mosh pit αλλά έκαναν πλάκα στο facebook group του φεστιβάλ πως αν γίνει circle pit στο σετ τους θα διώξουν τον τραγουδιστή τους από τη χώρα. Ζήσαμε το “world’s gentlest and slowest circle pit” όπου οι συμμετέχοντες προχωρούσαν σε slow motion και έκαναν πιρουέτες. Σύμφωνα με το συγκρότημα, ετοιμάζουν ήδη τα χαρτιά του τραγουδιστή.
Conjurer - οδοστρωτήρες που κυκλοφόρησαν το εκπληκτικο Unself και είναι η στιγμή τους να κάνουν μπαμ - τρίτη καλύτερη εμφάνιση του φεστ. Βγαίνοντας απο το σετ τους κάπως κατέληξα να τους αφήνω καμια εκατοστή λίρες στο μερτς, ας είναι.
Din Of Celestial Birds - Ντόπιο βρετανικό ποστ ροκ που προσέφερε ζητούμενη αγαλλίαση.
Coilguns - σε δυο φεστιβαλ τους ειδα φετος, και ηταν και στα δυο στις τοπ καλύτερες εμφανίσεις, κάτι λέει αυτό. Πέμπτη μάλλον καλύτερη εμφάνιση τους φεστ, άλλες μέρες είναι πιο ψηλά.
Psychonaut - επίσης με δισκάρα έξω, η ποστ ποργκ μεταλ εποποιία συνεχίζεται.
Pig Destroyer - μακάρι να άντεχα περισσότερο, σαρωτικοί - ευτυχώς τους είχα ξαναδεί φέτος.
Hellripper - γιατί καλό το ποστ μεταλ αλλά μια δόση σπιντιάς κρίνεται απαραίτητη. Όπου και να έχω πετύχει τον/τους hellripper όλο λέω ντάξει μωρέ αυτή τη φορά θα δω κάτι άλλο την ίδια ώρα, ε τελικά καταλήγω να ξεμένω εκεί γιατί τα σπάνε.
Devil Sold His Soul - ο χρόνος με τους από πάνω μοιράστηκε γι αυτό το ιστορικό reunion show
Anaal Nathrakh - φοβερό να τους βλέπεις σε τόσο μεγάλο χώρο να προκαλούν όλεθρο ενώ πριν λίγους μήνες έπεφταν φάπες στο χωριό σου. Τόσο διαφορετικές αισθήσεις, μα τόσο όμοιες.
Author & Punisher - συγκλονισιτκός ζωντανά. Ακόμη τρίζουν τα τύμπανα των αυτιών μου μαζί με τους τοίχους του BEC, είμαι καλά. Οι μόνες μηχανές που αφήνουμε να μας κατακτήσουν.
Mantar - να ηρεμήσει λίγο η ψυχούλα από το καταθλιπτικό πανηγύρι που ακολούθησε - εγγύηση, όπως και το καλοκαίρι στο Brutal Assault - ευτυχώς αυτή τη φορά δεν έπαιζαν την ίδια ώρα με Pig Destroyer.
Amenra - πιστεύω τους είναι αδύνατον να δώσουν αψεγάδιαστο λαηβ. Απλά δεν γίνεται. Δεν πα να εχω ξενερώσει μαζί τους δισκογραφικά, δεν πα να ακουω περιπου τα ιδια σετλιστ ξανα και ξανα, ενα ζωντανο solitary reign είναι ό,τι χρειάζεται ένας άνθρωπος για να έρθει στα ίσια του.
Warning - όλο το Watching From A Distance. Μια νότα το λέπτο, εκατό μαχαιριές στην καρδιά. Για όσους ξέρουν αυτό το δίσκο, δεν χρειάζεται άλλη περιγραφή. H κορυφαία εμφάνιση του φεστιβάλ και ένα συγκρότημα που αξίζει κανείς να δει τουλάχιστον μία φορά στη ζωή του.
Napalm Death - σοφότερη επιλογή χεντλαηνερ έβερ, γιατί θα μας μαζεύανε ασθενοφόρα μετά τα προηγούμενα.
Θα δώσω πάσα στον @martian που έπεισα τελευταία στιγμή να ακολουθήσει για μια πιο extreme προσέγγιση του lineup.
Μια υπέροχη χρονιά σχετικά με συναυλίες του εξωτερικού όπου βρέθηκα στα - Roadburn Festival (Τιλμπργκχχμ της καρδίας μας), Outbreak Festival (London edition), Brutall Assault, Refused final tour (Μόναχο), Damnation (Manchester).
Του χρόνου το μενού έχει καλώς εχόντων των πραγμάτων Roadburn, Outbreak (Manchester), SOAD -QUOTSA - Acid Bath, My Chemical Romance, Damnation και είμαι μια ανάσα πριν κλείσω συνδυαστικό ταξίδι Jimmy Eat World / Rise Against με Arctangent festival σε Cardiff και Bristol. (πείστε με να το κλείσω). Να είμαστε καλά, να γεμίζουμε τις ζωές μας με όμορφες μουσικές, προορισμούς και ανθρώπους.
9 Likes
Πω τους είχα δει το 2011 στη Βουδαπέστη . Δεν τους ήξερα καν και είχαν πολύ ωραίο performance
1 Like
Ψήνεται κάνεις για IDLES στη Σόφια;
Το ζαχαρωνω πολύ άσχημα αλλά δεν ξέρω αν θα είναι headliners γιατί βλέπω και τους Three Days Grace
Θα τους δω Μιλανο , μια ημέρα πριν τους soad.
2 Likes
booked!
2 Likes
Είμαι εδώ κ κάνα 5μηνο Γερμανία για δουλειά κ θα κάτσω άλλο ένα χρόνο.Γνωριζει κανένας αν υπάρχει κάποιο σάιτ εδώ που να γραφει τα προγραμματισμένα λαιβ?Ενημερώνομαι από το eventim που μου στέλνει διάφορες ειδοποιήσεις.Αλλιως ψάχνω μπάντες στα σοσιολ τους να δω αν περιοδεύουν
1 Like