“όποιος δεν έχει κοιμηθεί έστω και λίγο σε κάποια ταινία του Wes Anderson, δεν του αξίζει να λέγεται σινεφίλ”

Παλιό Κινεζικό ρητό

Cinobo Ακαδημίας μόνο στη μικρούλα αίθουσα από τούδε και στο εξής (και εκεί αν δεν υπάρχει εναλλακτική, αλλά είναι οκ σε γενικές γραμμές), όσες φορές έχω πάει στην μακρόστενη δεν το ευχαριστήθηκα καθόλου.

Μου λείπει διαολεμένα το Ιντεάλ.

εκεί ερωτεύτηκα ξανά το σινεμά

κάθε φορά που περνάω απ΄’εξω με πιάνει ένα σφίξιμο

Επίσης Cinobo Ακαδημίας, από όταν ήταν Odeon ακόμα είχε μπει στη “μαύρη λίστα”, όπου και έζησα μια από τις πιο τραυματικές μου εμπειρίες σε αίθουσα - που λιποθύμησα στο διάδρομο του, επειδή με φρίκαρε μια σκηνή με ένεση στο Tideland το 2005 (τι διάολο συνέβαινε γενικότερα το 2005, έπαιζα ξύλο σε σινεμά, λιποθυμούσα σε σινεμά, το ζούσα μάλλον πραγματικά ) και έψαχνα απεγνωσμένα την έξοδο… δεν με κατάλαβε άνθρωπος, μέχρι να περάσει ένα 10λεπτο και να συρθώ μόνος μου στις τουαλέτες

Ιντεάλ ήταν είναι και θα είναι αναντικατάστατο δυστυχώς

ΑΥΤΟ το θυμάμαι

image1920×2880 941 KB

Χτες είδα την μοναδική ταινία που θα δω μάλλον στο φετινό Φεστιβάλ - το If i Had Legs i’d Kick You της Mary Bronstein (όποιος θυμάται ή είχε δει τέλος πάντων το προ 18 ετών σχεδόν mumblecore Yeast, με την Greta Gerwig και τους αδερφούς Safdie, την είχε γνωρίσει εκεί σαν πρωταγωνίστρια/σεναριογράφο/σκηνοθέτη) στην 2η μόλις μεγάλου μήκους ταινία της…

Χονδρικά, η ταινία είναι κάτι σαν αμάλγαμα του Eraserhead με το Tenant, εμποτισμένο με την ευρύτερη αύρα των “elevated horror” ταινιών που κυκλοφόρησε η Α24 τα τελευταία 10-15 χρόνια… όμως για να προλάβω, όχι, η ταινία δεν είναι τρόμου ή θρίλερ (αν και έχει στοιχεία, όπως έχει και στοιχεία ιλαροκωμωδίας πχ) αλλά κάτι σαν μια (αρκούντως) παραισθησιογόνα κατάδυση, στη ψυχοσύνθεση μιας γυναίκας που έρχεται αντιμέτωπη με τη μητρότητα και τις, στα όρια του παραλόγου, ευθύνες αυτής.

Υπάρχει μια διαρκής παλλόμενη μεταφυσική αύρα στην σφικτή και μετρημένη αφήγηση του If i Had Legs I’d Kick You, καθώς και ένας υποβόσκων κοσμικός τρόμος (που προέρχεται κατά βάση από μια τρύπα στο ταβάνι του υπνοδωματίου της, η οποία την αναγκάζει να μετακομίσει σε ένα διπλανό μοτέλ με την άρρωστη κόρη της και εκεί σιγά σιγά να βυθιστεί στο υπαρξιακό της χάος) τα οποία στοιχεία έρχονται να δέσουν ακόμα πιο ιδανικά το όλο πακέτο - μια δηλαδή ολοκληρωμένη εικόνα μιας γυναίκας στα πρόθυρα της απόλυτης κατάρρευσης…
Να πω γενικά πως η σημειολογία και οι όποιες αλληγορικές της νύξεις, ανά στιγμές ήταν οκ αρκετά προφανείς - αλλά προσωπικά δεν με χάλασε (γιατί δεν ήταν επουδενί και στο άλλο στρατόπεδο, δηλαδή “ταινία μηνύματος” ή κάτι τέτοιο) θα καταλάβω όμως αν κάποιου του “κλωτσήσει” ελαφρώς… Όπως και κάτι άλλο που δεν έχει ακριβώς να κάνει με τη ταινία αυτή καθαυτή αλλά με την Α24 που την χρηματοδότησε - έχω λίγο βαρεθεί την αισθητική που λίγο κάπως “επιβάλλει” η Α24 σε παρομοίου ύφους ταινίες. Δεν με χάλασε πάλι εδώ οκ, αλλά το ένιωθα ανά στιγμές λίγο πιο έντονα - ότι είναι εικόνες που περιμένω να δω πχ σε ταινία της…

Κατά τα άλλα όμως ήταν ωραία ταινία overall, καλή προσπάθεια (και αποτέλεσμα) πάνω σε μια πολύ ενδιαφέρουσα θεματολογία και με highlight τηn Rose Byrne στην ερμηνεία μάλλον της χρονιάς so far - ούτε over the top, ούτε επιτηδευμένη, μονάχα… χάος
Kudos και σε Conan O’ Brian σε εντελώς κόντρα ρόλο, αλλά και σε πιτσιρικά (rapper?) ASAP Rocky
Γενικά αυτά, μια χαρά - τίμιο ανεξάρτητο και χαμηλών τόνων sleeper hit, αν βγει σινεμά anyway τιμήστε το…

Απο συνεχομενες επιτυχιες μου σε αυτο το φεστιβαλ, ετοιμαζόμουν για το τελος μιας σχεσης και μπαινω να δω αν ειναι στις 9 η στις 9μιση και ηταν στις 7

Βγηκαν σημερα τα πακετακια των 10 fyi

Αν φέτος καταφέρω να πάω σε μια (1) ταινία → όποιον πετύχω εκεί τον κερνάω από κυλικείο ότι πάρει (no budget limitations)

εδώ είστε - go crazy

δώσε καμιά πρόταση αν έχεις χρόνο.

γενικά εδώ και 2-3 χρόνια δεν αντέχω αυτον τον πανζουρλισμό που γίνεται και οριακά δεν πάω.
φέτος ήθελα να δω το ντοκιμαντέρ για τους Pulp αλλά καμιά από τις δύο προβολές δυστυχώς δε με βολεύει και στεναχωρήθηκα φουλ.

το Ναζα θα βγει σε διανομή από Οκτώβρη αν κατάλαβα καλά, οπότε δε βιάζομαι.

Θα ρίξω μια μελέτη τις επόμενες μέρες εννοείται και θα ρίξω μερικές προτάσεις, όπως κάθε χρόνο - ενώ αυτονόητα θα αφήσω τα “μεγάλα χαρτιά” εκτός (μιας και σχεδόν όλα τους βγαίνουν στις αίθουσες μερικές μέρες ή εβδομάδες μετά το φεστιβάλ)

Τώρα με τον κόσμο ναι, τα ίδια και εγώ - ζορίζομαι πάρα πολύ με όλο αυτό που επικρατεί αλλά ευτυχώς (ακόμα τουλάχιστον) στις απολύτως under the radar προβολές τα πράγματα είναι ανεκτά (αλλά μετά οκ κουμπάρε, "μην πας στις S-Tier, μην πας στις A-Tier, μην πας στις B-Tier και πήγαινε μόνο στις underground κυκλοφορίες ή κάνα αφιέρωμα ε οκ - δεν το ευχαριστιέσαι κιόλας)

Στην παρουσίαση του προγράμματος είπαν πως τις επόμενες μέρες μάλλον θα μας πουν ποιες ταινίες δεν έχουν λάβει ακόμα διανομή. Επίσης είπαν πως γενικότερα προτίμησαν αυτές σχετικά με άλλα μεγαλύτερα ονόματα.

Έχουν βάλει τον Λάνθιμο να διαλέξει όποιες ταινίες γουστάρει. Έχει κάνει ωραίες επιλογές, η ένσταση μου όμως είναι πως είναι ταινίες φουλ του δεν χάνω τίποτα να τις δω και σπίτι μου.

Αντιθέτως π.χ. το The Devils είναι εντελώς για σινεμά και άχαστο.

Πέραν αυτών επίσης αξιοσημείωτο είναι το αφιέρωμα στον Lee chang-Dong. Προσωπικά αν δεν το είχα δει σε προηγούμενες νύχτες πρεμιέρας θα έτρεχα να δω το poetry. Έχοντας δει το poetry μπορεί να δω 1-2 απ’τις άλλες του π.χ. Το Παιχνίδι με τη Φωτιά. Καλά λόγια βλέπω πως λένε για την καινούργια του.

Στα μουσικά έχει πολύ τζαζ, μάλιστα έχει δύο ταινίες για τις οποίες είχα ποστάρει και εδώ μέσα. Η μια είναι για το Koln Concert του Keith Jarrett και η άλλη για τον Bill Evans. Η ταινία για το Koln Concert θα είναι παρουσία της κοπέλας, που τώρα φαντάζομαι είναι ηλικιωμένη, που έτρεξε για να γίνει η περίφημη συναυλία! Επίσης, έχει μια για το alt-rock των 90s το “the best summer” και μια για τους Pulp.

Προσωπικά θα πήγαινα και σε κάποιο που να έχει παρουσία συντελεστών και Q&A, δίνουν κάτι παραπάνω στην εμπειρία. π.χ. αυτό για το Λίβανο μοιάζει ενδιαφέρον, το " Do you love me ".

Άλλα ωραία… The samurai and the prisoner, Everytime και Rose. Βέβαια υποθέτω πως θα βρουν διανομή. Το Rose ιδιαιτέρως δεν το φοβάμαι.

Δεν βλέπω να έχουν, όπως έκαναν παλιά, δεύτερη προβολή της ίδιας ταινίας.

Από Lee Chan-Dong το Burning είναι μια από τις αγαπημένες μου ταινίες. Έχω την αίσθηση ότι υπάρχει ακόμη στο Cinobo και ότι πέρασε και από Ertflix, οπότε την έχει δει περισσότερος κόσμος, είναι και σχετικά πρόσφατη. Αλλά για κάποιον που δεν την έχει δει είναι αχαστη. Επίσης η καινούργια του Kiyoshi Kurosawa, είναι για εμένα αχαστη. Αν περιμένεις για διανομή αργότερα ρισκάρεις και μπορεί να περιμένεις για πάντα, όπως έγινε για εμένα με την τελευταία του Chan-Wook Park.

Εχουν, εχει το (Ε) σε παρενθεση διπλα στον τιτλο, ομως ειναι λιγοτερες απο τις μισες (με το ματι λεω τωρα). Ηθελα να δω το Primetime, αλλα επεσα σε ζονκ, εχω αγαπημενη υποχρεωση εκεινο το βραδυ. Νεξτ ταιμ. Αν μπορεσω, θα διεκδικησω μερικα εισιτηρια για καποιες προβολες που ξεχωρισα, δεν ειμαι αλλωστε κανενας σινεφιλ, οποτε συμβιβαζομαι ευκολα ακομη και με ημιμετρα

ΝΑΖΑ, Poetry, Possible Love, Pulp και μενει ενα ακομα.
Με εψησε η δαιμονισμενη προταση του @Yojimbo !

Θα προτείνω 10 μετρημένες ταινίες, αν και βλέποντας διαγώνια το πρόγραμμα μπορώ να πάω και στις 20 εύκολα - ίσως το αφήσω για άλλο post.
Εξαιρώ όπως είπα τα (πολύ) βαριά χαρτιά και τις πιο μεγάλες πρεμιέρες (τύπου Wild Horse Nine) οι οποίες θα έρθουν στη χώρα μας σύντομα ούτως ή άλλως.
Δεν εξαιρώ όμως ταινίες από επανεκδόσεις και Αφιερώματα (αν και θα πω μόνο μια ταινία από το κάθε ένα, για να μείνει χώρος για νέες κυκλοφορίες) τα οποία φέτος είναι ε-ξαι-ρε-τι-κά (Lee Chang-Dong απλά και οι επιλογές Λάνθιμου μια και μια) και κατ’ εμέ, προφανώς αν κάποιος δεν έχει δει κάποιες από αυτές, ας τις δει πρώτη φορά σε μεγάλη οθόνη με κόσμο.

Το λοιπόν:

Peppermint Candy (1999)

image1080×1600 185 KB

Το ξέρετε πως (γενικά μιλώντας τώρα) το Κορεάτικο σινεμά των τελευταίων πάρα πολλών δεκαετιών (από το 1990 και μετά δηλαδή ας πούμε) είναι πιθανότατα… μάλλον το κινηματογραφικό ρεύμα του πλανήτη;
Ε μάθετε το από εμένα λοιπόν πως το New Wave του Κορεατικού σινεμά είναι εύκολα (για εμένα δηλαδή) το πιο συναρπαστικό σινεμά των τελών του 20ου και σίγουρα το πιο συναρπαστικό σινεμά του 21ου αιώνα, με δημιουργούς όπως τους Park Chan-wook, Bong Joon-ho, Lee Chang-dong, Hong Sang-soo, Kim Jee-woon και πολλούς άλλους να μελετούν εξονυχιστικά και εν τέλει να ανασυνθέτουν το Hollywood-ιανό σινεμά, υβριδιο-ποιόντας το σινεμά των ειδών κάτω από το δικό τους “στρεβλό” πρίσμα - ενώ θεματικά ανοίγονται γενναία σε τόπους που το (νεο)φιλελεύθερο Δυτικό σινεμά, οριακά ξύνει την επιφάνειά τους.
Ε το Peppermint Candy είναι μια εκ των πιο σημαντικών ταινιών των '90ς και αυτής της σκηνής - με μια ιστορία που ταξιδεύει αντίστροφα στο χρόνο (με σημείο εκκίνησης την αυτοκτονία ενός άνδρα) και ανατρέχει σε όλα εκείνα τα κοινωνικό-πολιτικά σημεία των καιρών, που τον οδήγησαν σε αυτή τη πράξη. Νέτα σκέτα, μιλάμε για τον ορισμό του σύγχρονου αριστουργήματος - α-χα-στο για εμένα, αν είναι να διαλέξει δηλαδή κανείς μια ταινία από το αφιέρωμα στον τεράστιο Lee Chang-Dong.-

The Devils (1971)

image1382×2048 178 KB

Aπό όσο γνωρίζω, στις 12/11 θα κυκλοφορήσει κανονικά στις αίθουσες, όμως δεν γίνεται να λείπει από αυτή τη λίστα για κανένα λόγο - είναι αδιαμφισβήτητα η επανακυκλοφορία, όχι της χρονιάς αλλά και των τελευταίων πολλών ετών.
To βλάσφημο αριστούργημα του Ken Russel σε πλήρη restoration, 4k και uncut, με τους Οliver Reed και Vanessa Redgrave στον ρόλο ενός ιερέα και μιας μοναχής, σε μια ιστορία που ξεσήκωσε πληθώρα αντιδράσεων και κράτησε τη ταινία λογοκριμένη για πάνω από 50 έτη. Αισθητικό ντελίριο που περικλείει ένα ένα αιρετικό σενάριο που στάζει φαρμάκι - και 2 ερμηνείες for the ages. Δεν νοείται σπουδαιότερο restoration τα τελευταία πολλά χρόνια όπως είπα, θα γίνει κυριολεκτικά χαμός - οπότε όποιος ψήσει, να κλείσει εισιτήριο άμεσα. Δεν έχω να πω πολλά για τη ταινία, δείτε trailer και μετά μαζέψτε το σαγόνι σας από το πάτωμα.

The Bill Douglas Trilogy (1972-1978)

image700×1000 63.1 KB

O Λάνθιμος έχει διαλέξει ταινιάρες μια προς μια - από αυτές ζορίστηκα πολύ να ξεχωρίσω μια και θα πάω τελικά με ένα ελαφρώς outsider της λίστας του, όχι επειδή είναι παραγνωρισμένο ή κάτι αλλά κυρίως γιατί νομίζω πως στο ευρύ κοινό δεν είναι τόσο διαδεδομένο και ίσως το αγνοεί. Η τριλογία του Bill Douglas αποτελείται από τα My Childhood (1972) διάρκειας 46 λεπτών, My Ain Folk (1973) διάρκειας 55 λεπτών και My Way Home (1978) διάρκειας 71 λεπτών. Αποτελεί ένα μνημειώδες για τα δεδομένα του Σκωτσέζικου σινεμά coming of age έργο, στο οποίο η κάμερα του Bill Douglas αποτυπώνει με τρόπο ολίγον τι ποιητικό (μέσα σε όλη της την ασπρόμαυρη λιτή μεγαλοπρέπεια) τα παιδικά και νεανικά χρόνια του μικρού Jamie στην φτωχή μεταπολεμική Σκωτία της παραμέλησης και κοινωνικής αποξένωσης. Αναπόσπαστο κομμάτι της σύγχρονης Βρετανικής κινηματογραφικής κληρονομιάς και ένα από τα πιο ατόφια και άκοπα διαμάντια που μας έδωσε ποτέ το σινεμά της Σκωτίας, σε αποκατεστημένη έκδοση που θα προβληθεί σαν ενιαίο έργο 172 λεπτών.

La Gradiva (2026)

image1000×1468 132 KB

Η κάμερα της Marine Atlan ακολουθεί μια ομάδα Γάλλων τελειόφοιτων λυκείου σε μια σχολική εκδρομή στη Νάπολη και τα ερείπια της Πομπηίας. Εκεί το μέλλον τους συναντάται με το παρελθόν που τους περιβάλλει και δίνεται η δυνατότητα στη ταινία να κάνει μια λεπτή τομή στην εφηβεία - που την έκανε εν τέλει να αποσπάσει το Μεγάλο Βραβείο στην Εβδομάδα Κριτικής του Φεστιβάλ Καννών. Φαίνεται πολύ ενδιαφέρον από trailer, έχουν γραφτεί ωραία πράγματα εδώ και εκεί οπότε ναι, γιατί όχι.

Once Upon a Time in Harlem (2026)

image1462×2160 291 KB

Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα ντοκιμαντέρ της χρονιάς, το οποίο μετατρέπει ένα σπάνιο αρχειακό υλικό σε ζωντανή κινηματογραφική εμπειρία. Το 1972, στο σπίτι του Duke Ellington, ο William Greaves κατέγραψε μια μοναδική συνάντηση σημαντικών εκπροσώπων της πνευματικής και πολιστισμικής Αναγέννησης του Harlem. Άνθρωποι των γραμμάτων και των τεχνών συζητούν, θυμούνται και μοιράζονται εμπειρίες, αποκαλύπτοντας ένα πολύτιμο κομμάτι της αφροαμερικανικής πολιτιστικής ιστορίας. Η δύναμη της ταινίας βρίσκεται στην αμεσότητά της, καθώς η κάμερα δεν “εξηγεί” αλλά απλώς παρατηρεί και καταγράφει. Πάνω από πενήντα χρόνια αργότερα, ο γιος του σκηνοθέτη αποκαθιστά και ολοκληρώνει το ημιτελές υλικό, χαρίζοντάς του μια δεύτερη, αναπάντεχα επίκαιρη ζωή.

The Diary of a Chambermaid (2026)

image1280×1920 113 KB

Η νέα ταινία του Radu Jude (Kontinental '25, Do Not Expect Too Much from the End of the World, Bad Luck Banging or Loony Porn, I Do Not Care If We Go Down in History as Barbarians κτλ)

αυτό, δεν έχω να πω κάτι άλλο - τι να πω

I See Buildings Fall Like Lightning (2026)

image1350×1687 215 KB

Η νέα ταινία της Clio Barnard (Selfish Giant) αφορά την υπαρξιακή εφηβική αγωνία 5 φίλων, απέναντι σε ένα ολοένα και πιο δυσοίωνο μέλλον με φόντο την στεγαστική αγγλική κρίση, στο σύγχρονο Birmingham. Δηλαδή σαν να λέμε ασίστ για γκολ σε κενή εστία, για μια δημιουργό - συνώνυμο των σύγχρονων βρετανικών ταξικών ανισοτήτων. Πλέον αξιόλογο premise και λογικά άχαστο για τους φίλους της δημιουργού (και όχι μόνο).

The History of Concrete (2026)

Kαι εδώ δεν έχω να πω πολλά - έχει δει κανείς το “How To with John Wilson”; ε τότε κλείνει εισιτήριο χωρίς δεύτερη σκέψη.&-

Gabin 2026

image1000×1333 158 KB

Δέκα χρόνια από τη ζωή ενός αγοριού που μεγαλώνει στη γαλλική επαρχία, προορισμένο να συνεχίσει κάποτε τη δουλειά των γονιών του, ενώ η επιθυμία της φυγής αρχίζει να ριζώνει μέσα του. Με μια δομή που θυμίζει το «Boyhood» του Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ, το γλυκόπικρο αυτό ντοκιμαντέρ παρακολουθεί τη σταδιακή μεταμόρφωση ενός παιδιού σε άντρα, με φόντο έναν κόσμο σκληρής εργασίας που αλλάζει ραγδαία και έναν τρόπο ζωής που μοιάζει να σβήνει. Πολύ καλά σχόλια από το εξωτερικό - αθόρυβο διαμαντάκι μου μυρίζει προσωπικά.

The Man I Love (2026)

image1080×1351 87.4 KB

Με φόντο μια Νέα Υόρκη βυθισμένη στην ατμόσφαιρα των τελών του ’80, ο Ira Sachs (της φοβερής φιλμογραφίας) αφηγείται μια ιστορία επιθυμίας, απώλειας και καλλιτεχνικής ελευθερίας, με κεντρικό ήρωα έναν δημιουργό που κινείται στην underground καλλιτεχνική σκηνή και αρνείται να αφήσει την εποχή του να του στερήσει τις απολαύσεις της ζωής. Ένα προσωπικό πορτρέτο μιας γενιάς που έμαθε να ζει, να αγαπά και να δημιουργεί μέσα στην απειλή του AIDS - φοβερές κριτικές από το εξωτερικό (έκανε έναν μικρό χαμό στις Κάννες) φο-βε-ρό cast και επίσης μάλλον άλλο ένα μικρό αθόρυβο αγγλόφωνο διαμαντάκι.

υγ.
“Βill, θα μπεις στο call για το SAP και το BI;”
“Δεν μπορώ, στέλνω κάτι reports και γράφω και μερικά σχόλια για τις διακυμάνσεις των μικτών”

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ROCKING

Πολύ καλό νέο αυτό γιατί δεν βγαίνει το πρόγραμμα να πάω να το δω την συγκεκριμένη μέρα.

Βλέποντας ξανά σήμερα το πρόγραμμα το “The Bill Douglas Trilogy” είναι ξεκάθαρα αυτό που ζαχαρώνω περισσότερο από του Λάνθιμου τις επιλογές.

Επίσης η περιγραφή του προγράμματος σχετικά με το La Gradiva:

η πρώτη μεγάλου μήκους δημιουργία της Μαρίν Ατλάν δεν αποτελεί ένα ακόμη ελπιδοφόρο ντεμπούτο αλλά την αναγγελία ενός πολύ σημαντικού σκηνοθετικού ταλέντου

…με τραβάει πολύ.

ΤΙ 33 ΛΕΠΤΑ ANAMONH KAI 985 ΧΡΗΣΤΕΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΜΟΥ ΓΤΧΜ ftani

*τώρα λέει 4 βέβαια

Καλημερα σε ολους. Ας επαναφερω λιγο στην κορυφη των τοπικ αυτο το νημα.

Εχω δυο εισιτηρια για την προβολη του rocumentary των Pulp, το Σαββατο στις 20.30 (αν δεν κανω λαθος, απο μνημης γραφω τωρα), διοτι απο λαθος αγορασα και για τη χθεσινη παρασταση, αλλα και για την επομενη. 8 γιουρα κανει το καθενα, αλλα αν καποιος ζοριζεται τοσο πολυ, εδω ειμαστε, θα τα βρουμε καπως.

Ημουν χθες στο Οπερα 1 και το ειδα. Παρακολουθω αρκετα βιογραφικα ειτε καλλιτεχνων, ειτε συγκροτηματων, διαβαζω ακομη περισσοτερα βιβλια (τους). Χωρις να ειμαι ειδικος στον κινηματογραφο, θεωρω οτι ηταν πολυ πολυ καλο. Ειχε μια ωραια προσεγγιση, περιμενα λιγο παραπανω “βιογραφια”, αλλα ειχε πολυ μουσικη (live).

Μου αρεσε πολυ, περισσοτερο απ’ ο,τι περιμενα.

Αν βρω χρονο, ισως ανοιξω ενα νημα στις μικρες αγγελιες. Σιγουρα, τα εισιτηρια θα βγουν καποια στιγμη τις επομενες μερες και στα γνωστα ΦΒ γκρουπ που πουλανε εισιτηρια, αλλα σκεφτηκα μηπως ενδιαφερεται καποιος δικος μας πρωτα.