Απο συνεχομενες επιτυχιες μου σε αυτο το φεστιβαλ, ετοιμαζόμουν για το τελος μιας σχεσης και μπαινω να δω αν ειναι στις 9 η στις 9μιση και ηταν στις 7 
4 Likes
Βγηκαν σημερα τα πακετακια των 10 fyi
1 Like
Αν φέτος καταφέρω να πάω σε μια (1) ταινία → όποιον πετύχω εκεί τον κερνάω από κυλικείο ότι πάρει (no budget limitations)
6 Likes
εδώ είστε - go crazy
3 Likes
δώσε καμιά πρόταση αν έχεις χρόνο.
γενικά εδώ και 2-3 χρόνια δεν αντέχω αυτον τον πανζουρλισμό που γίνεται και οριακά δεν πάω.
φέτος ήθελα να δω το ντοκιμαντέρ για τους Pulp αλλά καμιά από τις δύο προβολές δυστυχώς δε με βολεύει και στεναχωρήθηκα φουλ.
το Ναζα θα βγει σε διανομή από Οκτώβρη αν κατάλαβα καλά, οπότε δε βιάζομαι.
Θα ρίξω μια μελέτη τις επόμενες μέρες εννοείται και θα ρίξω μερικές προτάσεις, όπως κάθε χρόνο - ενώ αυτονόητα θα αφήσω τα “μεγάλα χαρτιά” εκτός (μιας και σχεδόν όλα τους βγαίνουν στις αίθουσες μερικές μέρες ή εβδομάδες μετά το φεστιβάλ)
Τώρα με τον κόσμο ναι, τα ίδια και εγώ - ζορίζομαι πάρα πολύ με όλο αυτό που επικρατεί αλλά ευτυχώς (ακόμα τουλάχιστον) στις απολύτως under the radar προβολές τα πράγματα είναι ανεκτά (αλλά μετά οκ κουμπάρε, "μην πας στις S-Tier, μην πας στις A-Tier, μην πας στις B-Tier και πήγαινε μόνο στις underground κυκλοφορίες ή κάνα αφιέρωμα ε οκ - δεν το ευχαριστιέσαι κιόλας)
3 Likes
Στην παρουσίαση του προγράμματος είπαν πως τις επόμενες μέρες μάλλον θα μας πουν ποιες ταινίες δεν έχουν λάβει ακόμα διανομή. Επίσης είπαν πως γενικότερα προτίμησαν αυτές σχετικά με άλλα μεγαλύτερα ονόματα.
Έχουν βάλει τον Λάνθιμο να διαλέξει όποιες ταινίες γουστάρει. Έχει κάνει ωραίες επιλογές, η ένσταση μου όμως είναι πως είναι ταινίες φουλ του δεν χάνω τίποτα να τις δω και σπίτι μου.
Αντιθέτως π.χ. το The Devils είναι εντελώς για σινεμά και άχαστο.
Πέραν αυτών επίσης αξιοσημείωτο είναι το αφιέρωμα στον Lee chang-Dong. Προσωπικά αν δεν το είχα δει σε προηγούμενες νύχτες πρεμιέρας θα έτρεχα να δω το poetry. Έχοντας δει το poetry μπορεί να δω 1-2 απ’τις άλλες του π.χ. Το Παιχνίδι με τη Φωτιά. Καλά λόγια βλέπω πως λένε για την καινούργια του.
Στα μουσικά έχει πολύ τζαζ, μάλιστα έχει δύο ταινίες για τις οποίες είχα ποστάρει και εδώ μέσα. Η μια είναι για το Koln Concert του Keith Jarrett και η άλλη για τον Bill Evans. Η ταινία για το Koln Concert θα είναι παρουσία της κοπέλας, που τώρα φαντάζομαι είναι ηλικιωμένη, που έτρεξε για να γίνει η περίφημη συναυλία! Επίσης, έχει μια για το alt-rock των 90s το “the best summer” και μια για τους Pulp.
Προσωπικά θα πήγαινα και σε κάποιο που να έχει παρουσία συντελεστών και Q&A, δίνουν κάτι παραπάνω στην εμπειρία. π.χ. αυτό για το Λίβανο μοιάζει ενδιαφέρον, το " Do you love me ".
Άλλα ωραία… The samurai and the prisoner, Everytime και Rose. Βέβαια υποθέτω πως θα βρουν διανομή. Το Rose ιδιαιτέρως δεν το φοβάμαι.
Δεν βλέπω να έχουν, όπως έκαναν παλιά, δεύτερη προβολή της ίδιας ταινίας.
1 Like
Από Lee Chan-Dong το Burning είναι μια από τις αγαπημένες μου ταινίες. Έχω την αίσθηση ότι υπάρχει ακόμη στο Cinobo και ότι πέρασε και από Ertflix, οπότε την έχει δει περισσότερος κόσμος, είναι και σχετικά πρόσφατη. Αλλά για κάποιον που δεν την έχει δει είναι αχαστη. Επίσης η καινούργια του Kiyoshi Kurosawa, είναι για εμένα αχαστη. Αν περιμένεις για διανομή αργότερα ρισκάρεις και μπορεί να περιμένεις για πάντα, όπως έγινε για εμένα με την τελευταία του Chan-Wook Park.
4 Likes
Εχουν, εχει το (Ε) σε παρενθεση διπλα στον τιτλο, ομως ειναι λιγοτερες απο τις μισες (με το ματι λεω τωρα). Ηθελα να δω το Primetime, αλλα επεσα σε ζονκ, εχω αγαπημενη υποχρεωση εκεινο το βραδυ. Νεξτ ταιμ. Αν μπορεσω, θα διεκδικησω μερικα εισιτηρια για καποιες προβολες που ξεχωρισα, δεν ειμαι αλλωστε κανενας σινεφιλ, οποτε συμβιβαζομαι ευκολα ακομη και με ημιμετρα 
1 Like
ΝΑΖΑ, Poetry, Possible Love, Pulp και μενει ενα ακομα.
Με εψησε η δαιμονισμενη προταση του @Yojimbo !
2 Likes
Θα προτείνω 10 μετρημένες ταινίες, αν και βλέποντας διαγώνια το πρόγραμμα μπορώ να πάω και στις 20 εύκολα - ίσως το αφήσω για άλλο post.
Εξαιρώ όπως είπα τα (πολύ) βαριά χαρτιά και τις πιο μεγάλες πρεμιέρες (τύπου Wild Horse Nine) οι οποίες θα έρθουν στη χώρα μας σύντομα ούτως ή άλλως.
Δεν εξαιρώ όμως ταινίες από επανεκδόσεις και Αφιερώματα (αν και θα πω μόνο μια ταινία από το κάθε ένα, για να μείνει χώρος για νέες κυκλοφορίες) τα οποία φέτος είναι ε-ξαι-ρε-τι-κά (Lee Chang-Dong απλά 
και οι επιλογές Λάνθιμου μια και μια) και κατ’ εμέ, προφανώς αν κάποιος δεν έχει δει κάποιες από αυτές, ας τις δει πρώτη φορά σε μεγάλη οθόνη με κόσμο.
Το λοιπόν:
Peppermint Candy (1999)
Το ξέρετε πως (γενικά μιλώντας τώρα) το Κορεάτικο σινεμά των τελευταίων πάρα πολλών δεκαετιών (από το 1990 και μετά δηλαδή ας πούμε) είναι πιθανότατα… μάλλον το κινηματογραφικό ρεύμα του πλανήτη;
Ε μάθετε το από εμένα λοιπόν 
πως το New Wave του Κορεατικού σινεμά είναι εύκολα (για εμένα δηλαδή) το πιο συναρπαστικό σινεμά των τελών του 20ου και σίγουρα το πιο συναρπαστικό σινεμά του 21ου αιώνα, με δημιουργούς όπως τους Park Chan-wook, Bong Joon-ho, Lee Chang-dong, Hong Sang-soo, Kim Jee-woon και πολλούς άλλους να μελετούν εξονυχιστικά και εν τέλει να ανασυνθέτουν το Hollywood-ιανό σινεμά, υβριδιο-ποιόντας το σινεμά των ειδών κάτω από το δικό τους “στρεβλό” πρίσμα - ενώ θεματικά ανοίγονται γενναία σε τόπους που το (νεο)φιλελεύθερο Δυτικό σινεμά, οριακά ξύνει την επιφάνειά τους.
Ε το Peppermint Candy είναι μια εκ των πιο σημαντικών ταινιών των '90ς και αυτής της σκηνής - με μια ιστορία που ταξιδεύει αντίστροφα στο χρόνο (με σημείο εκκίνησης την αυτοκτονία ενός άνδρα) και ανατρέχει σε όλα εκείνα τα κοινωνικό-πολιτικά σημεία των καιρών, που τον οδήγησαν σε αυτή τη πράξη. Νέτα σκέτα, μιλάμε για τον ορισμό του σύγχρονου αριστουργήματος - α-χα-στο για εμένα, αν είναι να διαλέξει δηλαδή κανείς μια ταινία από το αφιέρωμα στον τεράστιο Lee Chang-Dong.-
The Devils (1971)
Aπό όσο γνωρίζω, στις 12/11 θα κυκλοφορήσει κανονικά στις αίθουσες, όμως δεν γίνεται να λείπει από αυτή τη λίστα για κανένα λόγο - είναι αδιαμφισβήτητα η επανακυκλοφορία, όχι της χρονιάς αλλά και των τελευταίων πολλών ετών.
To βλάσφημο αριστούργημα του Ken Russel σε πλήρη restoration, 4k και uncut, με τους Οliver Reed και Vanessa Redgrave στον ρόλο ενός ιερέα και μιας μοναχής, σε μια ιστορία που ξεσήκωσε πληθώρα αντιδράσεων και κράτησε τη ταινία λογοκριμένη για πάνω από 50 έτη. Αισθητικό ντελίριο που περικλείει ένα ένα αιρετικό σενάριο που στάζει φαρμάκι - και 2 ερμηνείες for the ages. Δεν νοείται σπουδαιότερο restoration τα τελευταία πολλά χρόνια όπως είπα, θα γίνει κυριολεκτικά χαμός - οπότε όποιος ψήσει, να κλείσει εισιτήριο άμεσα. Δεν έχω να πω πολλά για τη ταινία, δείτε trailer και μετά μαζέψτε το σαγόνι σας από το πάτωμα.
The Bill Douglas Trilogy (1972-1978)
O Λάνθιμος έχει διαλέξει ταινιάρες μια προς μια - από αυτές ζορίστηκα πολύ να ξεχωρίσω μια και θα πάω τελικά με ένα ελαφρώς outsider της λίστας του, όχι επειδή είναι παραγνωρισμένο ή κάτι αλλά κυρίως γιατί νομίζω πως στο ευρύ κοινό δεν είναι τόσο διαδεδομένο και ίσως το αγνοεί. Η τριλογία του Bill Douglas αποτελείται από τα My Childhood (1972) διάρκειας 46 λεπτών, My Ain Folk (1973) διάρκειας 55 λεπτών και My Way Home (1978) διάρκειας 71 λεπτών. Αποτελεί ένα μνημειώδες για τα δεδομένα του Σκωτσέζικου σινεμά coming of age έργο, στο οποίο η κάμερα του Bill Douglas αποτυπώνει με τρόπο ολίγον τι ποιητικό (μέσα σε όλη της την ασπρόμαυρη λιτή μεγαλοπρέπεια) τα παιδικά και νεανικά χρόνια του μικρού Jamie στην φτωχή μεταπολεμική Σκωτία της παραμέλησης και κοινωνικής αποξένωσης. Αναπόσπαστο κομμάτι της σύγχρονης Βρετανικής κινηματογραφικής κληρονομιάς και ένα από τα πιο ατόφια και άκοπα διαμάντια που μας έδωσε ποτέ το σινεμά της Σκωτίας, σε αποκατεστημένη έκδοση που θα προβληθεί σαν ενιαίο έργο 172 λεπτών.
La Gradiva (2026)
Η κάμερα της Marine Atlan ακολουθεί μια ομάδα Γάλλων τελειόφοιτων λυκείου σε μια σχολική εκδρομή στη Νάπολη και τα ερείπια της Πομπηίας. Εκεί το μέλλον τους συναντάται με το παρελθόν που τους περιβάλλει και δίνεται η δυνατότητα στη ταινία να κάνει μια λεπτή τομή στην εφηβεία - που την έκανε εν τέλει να αποσπάσει το Μεγάλο Βραβείο στην Εβδομάδα Κριτικής του Φεστιβάλ Καννών. Φαίνεται πολύ ενδιαφέρον από trailer, έχουν γραφτεί ωραία πράγματα εδώ και εκεί οπότε ναι, γιατί όχι.
Once Upon a Time in Harlem (2026)
Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα ντοκιμαντέρ της χρονιάς, το οποίο μετατρέπει ένα σπάνιο αρχειακό υλικό σε ζωντανή κινηματογραφική εμπειρία. Το 1972, στο σπίτι του Duke Ellington, ο William Greaves κατέγραψε μια μοναδική συνάντηση σημαντικών εκπροσώπων της πνευματικής και πολιστισμικής Αναγέννησης του Harlem. Άνθρωποι των γραμμάτων και των τεχνών συζητούν, θυμούνται και μοιράζονται εμπειρίες, αποκαλύπτοντας ένα πολύτιμο κομμάτι της αφροαμερικανικής πολιτιστικής ιστορίας. Η δύναμη της ταινίας βρίσκεται στην αμεσότητά της, καθώς η κάμερα δεν “εξηγεί” αλλά απλώς παρατηρεί και καταγράφει. Πάνω από πενήντα χρόνια αργότερα, ο γιος του σκηνοθέτη αποκαθιστά και ολοκληρώνει το ημιτελές υλικό, χαρίζοντάς του μια δεύτερη, αναπάντεχα επίκαιρη ζωή.
The Diary of a Chambermaid (2026)
Η νέα ταινία του Radu Jude (Kontinental '25, Do Not Expect Too Much from the End of the World, Bad Luck Banging or Loony Porn, I Do Not Care If We Go Down in History as Barbarians κτλ)
αυτό, δεν έχω να πω κάτι άλλο - τι να πω
I See Buildings Fall Like Lightning (2026)
Η νέα ταινία της Clio Barnard (Selfish Giant) αφορά την υπαρξιακή εφηβική αγωνία 5 φίλων, απέναντι σε ένα ολοένα και πιο δυσοίωνο μέλλον με φόντο την στεγαστική αγγλική κρίση, στο σύγχρονο Birmingham. Δηλαδή σαν να λέμε ασίστ για γκολ σε κενή εστία, για μια δημιουργό - συνώνυμο των σύγχρονων βρετανικών ταξικών ανισοτήτων. Πλέον αξιόλογο premise και λογικά άχαστο για τους φίλους της δημιουργού (και όχι μόνο).
The History of Concrete (2026)
Kαι εδώ δεν έχω να πω πολλά - έχει δει κανείς το “How To with John Wilson”; ε τότε κλείνει εισιτήριο χωρίς δεύτερη σκέψη.&-
Gabin 2026
Δέκα χρόνια από τη ζωή ενός αγοριού που μεγαλώνει στη γαλλική επαρχία, προορισμένο να συνεχίσει κάποτε τη δουλειά των γονιών του, ενώ η επιθυμία της φυγής αρχίζει να ριζώνει μέσα του. Με μια δομή που θυμίζει το «Boyhood» του Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ, το γλυκόπικρο αυτό ντοκιμαντέρ παρακολουθεί τη σταδιακή μεταμόρφωση ενός παιδιού σε άντρα, με φόντο έναν κόσμο σκληρής εργασίας που αλλάζει ραγδαία και έναν τρόπο ζωής που μοιάζει να σβήνει. Πολύ καλά σχόλια από το εξωτερικό - αθόρυβο διαμαντάκι μου μυρίζει προσωπικά.
The Man I Love (2026)
Με φόντο μια Νέα Υόρκη βυθισμένη στην ατμόσφαιρα των τελών του ’80, ο Ira Sachs (της φοβερής φιλμογραφίας) αφηγείται μια ιστορία επιθυμίας, απώλειας και καλλιτεχνικής ελευθερίας, με κεντρικό ήρωα έναν δημιουργό που κινείται στην underground καλλιτεχνική σκηνή και αρνείται να αφήσει την εποχή του να του στερήσει τις απολαύσεις της ζωής. Ένα προσωπικό πορτρέτο μιας γενιάς που έμαθε να ζει, να αγαπά και να δημιουργεί μέσα στην απειλή του AIDS - φοβερές κριτικές από το εξωτερικό (έκανε έναν μικρό χαμό στις Κάννες) φο-βε-ρό cast και επίσης μάλλον άλλο ένα μικρό αθόρυβο αγγλόφωνο διαμαντάκι.
υγ.
“Βill, θα μπεις στο call για το SAP και το BI;”
“Δεν μπορώ, στέλνω κάτι reports και γράφω και μερικά σχόλια για τις διακυμάνσεις των μικτών”
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ROCKING 
9 Likes
Πολύ καλό νέο αυτό γιατί δεν βγαίνει το πρόγραμμα να πάω να το δω την συγκεκριμένη μέρα.
Βλέποντας ξανά σήμερα το πρόγραμμα το “The Bill Douglas Trilogy” είναι ξεκάθαρα αυτό που ζαχαρώνω περισσότερο από του Λάνθιμου τις επιλογές.
Επίσης η περιγραφή του προγράμματος σχετικά με το La Gradiva:
η πρώτη μεγάλου μήκους δημιουργία της Μαρίν Ατλάν δεν αποτελεί ένα ακόμη ελπιδοφόρο ντεμπούτο αλλά την αναγγελία ενός πολύ σημαντικού σκηνοθετικού ταλέντου
…με τραβάει πολύ.
1 Like
ΤΙ 33 ΛΕΠΤΑ ANAMONH KAI 985 ΧΡΗΣΤΕΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΜΟΥ ΓΤΧΜ ftani
*τώρα λέει 4 βέβαια
4 Likes
Καλημερα σε ολους. Ας επαναφερω λιγο στην κορυφη των τοπικ αυτο το νημα.
Εχω δυο εισιτηρια για την προβολη του rocumentary των Pulp, το Σαββατο στις 20.30 (αν δεν κανω λαθος, απο μνημης γραφω τωρα), διοτι απο λαθος αγορασα και για τη χθεσινη παρασταση, αλλα και για την επομενη. 8 γιουρα κανει το καθενα, αλλα αν καποιος ζοριζεται τοσο πολυ, εδω ειμαστε, θα τα βρουμε καπως.
Ημουν χθες στο Οπερα 1 και το ειδα. Παρακολουθω αρκετα βιογραφικα ειτε καλλιτεχνων, ειτε συγκροτηματων, διαβαζω ακομη περισσοτερα βιβλια (τους). Χωρις να ειμαι ειδικος στον κινηματογραφο, θεωρω οτι ηταν πολυ πολυ καλο. Ειχε μια ωραια προσεγγιση, περιμενα λιγο παραπανω “βιογραφια”, αλλα ειχε πολυ μουσικη (live).
Μου αρεσε πολυ, περισσοτερο απ’ ο,τι περιμενα.
Αν βρω χρονο, ισως ανοιξω ενα νημα στις μικρες αγγελιες. Σιγουρα, τα εισιτηρια θα βγουν καποια στιγμη τις επομενες μερες και στα γνωστα ΦΒ γκρουπ που πουλανε εισιτηρια, αλλα σκεφτηκα μηπως ενδιαφερεται καποιος δικος μας πρωτα.
4 Likes
Είδα χθες και προχθες δύο ταινίες στις νυχτες πρεμιέρας και τέλος για’μενα για φέτος…
H πρώτη ήταν το " La Gradiva "…
Μου θύμησε Sans Soleil του Chris Marker. Δεν είναι σαν κολαζ από εικόνες ντοκιμαντέρ όμως φάνηκε πως ήθελε να είναι αποτύπωμα της μνήμης ενός ταξιδιού. Ήθελε συνειδητά να μας μεταφέρει αυτή την εμπειρία, μέσα στην οποία εδράζεται μια ιστορία ενηλικίωσης.
Έχω την εντύπωση πως υπάρχει εδώ μια σπάνια μαεστρία, ένα ιδιαίτερο κινηματογραφικό βλέμμα πίσω από αυτό το εγχείρημα. Έχει και κάποιες αδυναμίες η ταινία π.χ. θα έπρεπε πιστεύω να είναι καννα εικοσαλεπτο πιο σύντομη, το κούρασε λίγο …αλλά δεν θα πρέπει να σταθούμε εκεί.
Πήρε, μας είπαν, διανομή από την Σπέντζος.
/
Η Δεύτερη το " Secret Sunshine " απ’το αφιέρωμα στον Lee Chang-Dong…
Μέχρι στιγμής έχω δει δύο ταινίες του συγκεκριμένου σκηνοθέτη, και τις δυο στις Νυχτες Πρεμιέρας. Η άλλη ήταν η << Ποίηση >> πριν ~15ετια πάλι στις νυχτες πρεμιερας.
Το Secret Sunshine εκπληκτική ταινία με τεράστια έμφαση στους χαρακτήρες, οι οποίοι μένουν μαζί σου. Επίσης εξαιρετική η εξερεύνηση της ανθρώπινης εμπειρίας του Πόνου και της απώλειας.
Ελπίζω η φετινή του ταινία να πάρει διανομή γιατί σίγουρα θα το ήθελα να την δω σε σινεμά.
/
Είμαι αρρωστάκι στο να είμαι συνεπής, σε σημείο που γίνεται αστείο σε φίλους, δουλειά κλπ …όμως έγιναν πολλές αναποδιές και πήγα 15 λεπτά μετά. Όπως και να’χει, δεν ήθελαν να ενοχλήσουν τον κόσμο βάζοντας μας στην πλατεία που ήταν τα εισιτήρια μας και μας ανέβασαν στον εξώστη. Στον εξώστη στο <<Μαρία Κάλλας>> περιέργως είναι αισθητά πιο ευρύχωρα και καλύτερα, έχουν και καλύτερη ορατότητα. Επίσης επειδή δεν τον προτιμούν υπάρχει κενό ανάμεσα στους θεατές και μπορείς να βάλεις τα πράγματα σου κλπ.
3 Likes
έπος επών, ω έπος.
edit: άντε, ας πω περισσοτερα.
Ο Κιγιόσι Κουροσάβα αποφασίζει να παίξει μπάλα ως Ακίρα, διατηρώντας όλα τα στοιχεία της φόρμας στον ύψιστο αισθητικά και οπτικά βαθμό, δίχως όμως να απωλέσει την ψυχαναλυτική, κλειστοφοβική, μοντερνιστική του προσέγγιση. Επί 2μιση ώρες, τα απίθανα εγκλήματα που καλούνται να διευθετηθούν αποτελούν, μαζί με ένα υπόγειο που μάλλον ως ζώνη στόκερ μοιάζει περισσότερο, πεδίο δόξης όχι και τόσο λαμπρό για να ξεδιπλωθει μια σύγκρουση κοσμοθεωριών, θέσεων εξουσίας, ηθικής, ζητημάτων τιμής, θρησκείας, θείας δίκης και θανάτου, μια γενικότερη αντιπαράθεση τάξεων και κόσμων.
Ο ρυθμός, αν και βραδύκαυστο είναι τρομερός, και αν και φαινομενικά είναι ένα chamber drama με ελάχιστες σκηνές δράσης, το TSATP είναι τρομερά φορτωμένο και πλούσιο, δίχως να λυγίζει υπό το βάρος του, με τρομερές βασικές 3 ερμηνείες. Από την παραμικρή τελετουργία μέχρι το τελευταίο βλέμμα, από την τοπολογία των σκηνών μέχρι το εντυπωσιακά φιλοσοφημένο φινάλε, ο Κουροσάβα παίρνει ένα ιστορικό γεγονός και το μετατρέπει σε ένα φιλοσοφικό διάλογο με το παρόν αλλά και το παρελθόν της κοινωνίας, τολμώντας, θριαμβευτικά, να βάλει στο επίκεντρο τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα, αποδομώντας με καρδιά, γνώση και πολιτική ματιά, τα βαρίδια της παράδοσης και ενός κόσμου που πεθαίνει, αλλά αδυνατεί να γεννηθεί εκ νέου.
Γενικά, είμαι πεπεισμένος πως ο τύπος για χόμπι αποφάσισε να κάνει samurai flick και να φλεξάρει τις θεματικές, και μάλλον παρέδωσε ένα από τα καλύτερα όλων των εποχών, αν και οκ, ο Μάστερ συνεπίθετος τα έχει πει ήδη όλα αυτά, ε.
4 Likes