Ναι, είναι σαφές αυτό από τα σημειώματα συγγραφέα στο βιβλία, έτσι και αλλιώς.
Εγώ δεν αναφερόμουν όμως στο Σαλεμς Λοτ(που είναι σαφής η αναφορά του), αλλά περισσότερα στον Τσαρλυ το τρενάκι ή στον μάγο του Οζ. Δεν ξέρω, δεν μου άρεσε η σύνδεση, όχι στην ουσία την ιστορίας (που την συνδέει ωραία), αλλά στο πλέξιμο του πραγματικού με τον φανταστικό κόσμο, από την άποψη ότι είναι σαν (προσοχή, σαν, δεν το λεω κυριολεκτικά) να έχει ξεμείνει από έμπνευση και αν έχει αυτό το τέχνασμα για να προχωρήσει. Σε κάθε περίπτωση, αν και έχει μεγάλη σημασία μέσα στα βιβλία, δεν χαλάει τόσο πολύ την ατμοσφαιρα (για μένα), αλλά ένα τσακ.
Το 8ο βιβλίο, δεν πρόκειται να το διαβάσω, είμαι υπερπλήρης με αυτή την ιστορία που διάβασα.
Τώρα για το Stand, θα μπεί στα προσεχώς, γιατί όχι
Χαιρομαι που σ αρεσε. Ειναι απο τις αγαπημενες μου σειρες. Ο τροπος που φτιαχνει μια τοσο επικη, βιβλικη, σκοτεινη ιστορια συνδιαζοντας τοσα ειδη κ διαφορετικες ατμοσφαιρες ειναι μοναδικος. Δεν ξενερωσα ποτε με τις αλλαγες αυτες. Ειναι κ απο τις σειρες που με εχουν συγκινησει περισσοτερο. Εκει στο 4ο, στο weird west. Το τελος το βρηκα υπεροχο κ πολυ ταιριαστο. Ο Ρολαντ ειναι απο τους αγαπημενους μου χαρακτηρες.
Με αργους ρυθμους κ οποτε εχω ορεξη εχω αρχισει κ το ξαναδιαβαζω.
Θα σου λεγα κ εγω να διαβασεις το Stand κ γιατι εχει μια συνδεση, αλλα κ γιατι πλησιαζει αρκετα σε τονο κ ατμοσφαιρα.
Γενικα με τα χρονια ο Κινγκ εχει γινει απο τους αγαπημενους μου. Πολυ comfort reading το οποιο περιεχει πολλα στοιχεια που με τραβανε, ειτε ευχαριστα, ειτε πιο σκοτεινα. Εχω διαβασει καμια 15αρια βιβλια του κ ολα μου αρεσαν.
λαθος εδω, σαν το Wizard and Glass εννοουσα, οποτε σου το προτεινω (το Keyhole) γιατι μπορει να μην προχωραει την πλοκη (δεν χανεις κατι που θα το διαβασεις τελευταιο δηλαδη) αλλα περισσοτερο βαθος στον κοσμο που εχει στησει.
αυτο μαζι με το Wastelands ειναι μαλλον τα αγαπημενα μου απο την σειρα, το Wastelands γιατι ισως ειναι το πιο κλασσικα post-apocalyptic και το λατρευω και το Wizard ok, ναι. Πραγματικα με γονατισε.
Το φοβερο με το Wizard and Glass ειναι οτι ειχα πρωτα διαβασει τα κομικ της Μαρβελ που ξεκινανε απο το Wizard and Glass. Το πανε χρονολογικα. Κ επειδη λοιπον ηξερα τι θα γινει με ειχαν ζωσει τα μαυρα φιδια. Η αποχη του παραγοντα σοκ βοηθησε να δουλευει υποσυνειδητα η στεναχωρια μεσα μου οσο πλησιαζε κ το αποτελεσμα ηταν απο τα πλεον στεναχωρα που χω νιωσει σε αναγνωση.
Τωρα που τα ξαναδιαβαζω βαζω κ το πρωτο στα αγαπημενα μου. Εχει αυτη την βιβλικη ατμοσφαιρα που με τραβαει πολυ. Μπραβο στον Κινγκ που το γραψε τοσο μικρος
Δεν ξερω πως το κανει αυτο γενικα, εχω πολλα παραδειγματα (δεν λεω λογω σποιλερς) που το βλεπεις απο μιλια μακρια οτι το βιβλιο δεν θα εχει καλο τελος, και παρολαυτα σε βαραει παρα πολυ ασχημα.
Ξεκίνησα Το Δέντρο του Καλοκαιριού, είμαι ακόμα στις πρώτες σελίδες, αλλά είναι από τις λίγες φορές που βλέπω διαλόγους και μου φαίνονται αφυσικοι και ελαφρώς παιδικοί. Σκέφτομαι να του δώσω άλλη μια ευκαιρία αύριο.
Ο Kay, επειδη ειναι και η πρωτη του νομιζω κυκλοφορια και ηταν πολυ επηρεασμενος απο τον Τολκιν, προσπαθει να δωσει μια αισθηση αρχαιζουσα, μια βαρυτητα κτλ που στην αρχη φαινεται καπως awkward. Νομιζω οτι οσο προχωραει η σειρα και οι χαρακτηρες μπλεκονται με την ιστορια και τον κοσμο, αυτο γινεται πιο ομαλα και οργανικα. Αν σε κραταει εστω και λιγο συνεχισε. Θεωρω οτι ειναι μια πολυ ομορφη ιστορια επικης φαντασιας με μεγαλες δοσεις επους, τραγωδιας, συγκινησης κτλ.
Έφτασε η παραγγελία από Αmazon και τώρα πρέπει να βρω χρόνο και κυρίως όρεξη να την καταβροχθίσω.
Έχουμε λοιπόν το The Devils του Joe Αbercrombie που το χτύπησα στην όμορφη hardback έκδοση, για το οποίο έχουν γραφτεί πράγματα και εδώ στο φόρουμ και σίγουρα οι απόψεις διείστανται. Η σχέση μου με το έργο του είναι θα έλεγα με αναταράξεις. Έχω διαβάσει την First Law τριλογία που την βρήκα απλά ΟΚ - μπορώ να πω περισσότερο απόλαυσα τα αυτοτελή βιβλία που ακολούθησαν Best Served Cold και The Heroes. Ποντάρω ότι η αλλαγές στο ύφος, στον κόσμο και στους χαρακτήρες του Devils θα ικανοποιήσουν τις προτιμήσεις μου.
Το Only Good Indians του Stephen Graham Jones θεωρείται ένα από τα κορυφαία μυθιστορήματα τρόμου των τελευταίων ετών. Κάτι διάβασα όμως ότι η γραφή του είναι ζόρικη. Κακο αυτό… Ο τύπος έχει Native American ρίζες και ανακατεύει θρύλους και φιλοσοφίες του λαού του στις ιστορίες του. Έχω παραγγείλει και το τελευταίο του γιατί μου άρεσε το εξώφυλλο (λολ)
και με ιντρίγκαρε ο τίτλος και το premise του, ιστορικό μυθιστόρημα βαμπιρικου τρόμου γραμμένο σε μορφή επιστολών… Ελπίζω να μην μετανιώσω την παρόρμηση αυτή.
Τέλος το μυθικό House of Leaves πάντοτε ήθελα να (αποπειραθώ να) το διαβάσω. Περίμενα μπας και ξαναβγεί στα ελληνικά αλλά τίποτα. Τώρα θα έχω και την δυσκολία της γλώσσας μαζί με τα υπόλοιπα.
Οπότε θα έχω δουλειά για τις γιορτές.
Wish me luck.
Το 25* διάβασα αρκετα πραγματάκια που ηθελα αλλα και παλι το backlog μου ειναι τεράστιο…
Εχω παρει το devils του Abercrombie και το king sorrow του Hill και τα 2 τεράστια δεν ξερω ακόμα με πιο θα ξεκινήσω.
Επισης με ψήνει και εμενα πολυ το buffalo hunter οπως επισης και το το dungeon crawler carl που υπαρχει μεγαλο hype για την σειρα.
@Red_Viper Νομιζω ηρθε η ωρα να πιασω και το αγαπημένο σου. Υπαρχει κανενα audiobook πουθενά σε κανεναν straw hat; Λιγο που εψαξα δεν βγήκα.
Εγω για αλλη μια φορα ειπα να αυτομαστιγωθω κ να κανω την κλασικη ανα λιγα ετη, καθιερωμενη μου προσπαθεια να διαβασω το Μαλαζαν. Για αλλη μια φορα απολαμβανω το πρωτο βιβλιο, το Gardens of The Moon, κ αναθαρρω. Προσπαθω αυτη την φορα να εχω υπομονη κ τον πηχη χαμηλα, αποδεχομενος αυτα που θεωρω αρνητικα του. Για να δουμε
Μπαα οχι φιλε δεν ξανα κοιταξα. Για την ωρα skippαρα τα παραπανω που εργαψα και διαβασα το
Κυλίστε, δάκρυά μου, είπε ο αστυνόμος του πολυαγαπημένου Philip K. Dicκ.
Δεν νομιζω να εχω διαβασει ακομα βιβλιο του Dick που η ιδεα αυτή καθ’ εαυτή να μην ειναι πολυ μπροστά/πολυ καλη, απλα εδω το τελος δεν λειτούργησε τοσο οσο περίμενα. Σε καθε περίπτωση μια στο τοσο θελω την P.H.Dick δοση μου.
Εδω να διακοψω την κουβεντα και να αναφερω οτι την περασμενη εβδομαδα με τις αγορές των γιορτών πηρα τελικα το Μπερεν και Λούθιεν που τοσο καιρο ελεγα και ολο το ξεχνούσα.
Λιγο που εψαξα δεν βγήκα.