Σε επιπεδο οικονομικης θεωριας και ο απλος υπαλληλος με τον βασικο ‘asset’ της εταιρειας ειναι, οπως και ο CEO, δεν βλεπω τι αλλαζει οταν εχουμε να κανουμε με αθλητες.
Η μονη διαφορα ειναι πως ενας αθλητης εχει και τον οπαδο, αν εγω φυγω απο την εταιρεια που δουλευω δεν θα με βριζει κανεις, ουτε αμα κανω και γαμως τις βαρδιες αυριο θα με αποθεωνουν στον δρομο, αλλα δεν βλεπω που κολλαει αυτο με την κουβεντα που κανετε.
Ο Γουωκαπ καλως εκανε και ζητησε παραπανω λεφτα, το ‘τα συμβολαια ειναι συμβολαια’ θυμιζει λογικες Καπετανιου. Απο την αλλη οι Αγγελοπουλοι αμα δεν εχουν/θελουν, μια χαρα δικαιωμα τους ειναι να μην του τα δωσουν. Επισης δικαιωμα τους ειναι να μην τον αφησουν να παει πουθενα μεχρι να ληξει το συμβολαιο του, αν και το να ‘του καρφωσουν το δελτιο’ ειναι ηθικα λαθος (οχι παρανομο). 'Ηθικα λαθος¨ειναι και ο χειρισμος του Γουωκαπ ιμο, οχι οτι ζητησε τα λεφτα (καλα εκανε) αλλα το δημοσιο ξεκατινιασμα.
Εδώ με πιάνεις λίγο αδιάβαστο (μπορεί να είμαι και άσχετος), αλλά το προιόν Master Of Puppets θα πωλείται και θα αναπαράγεται και μετά το θάνατο του asset (εγώ έγραψα τον δίσκο, μη ξεχνιόμαστε), φέρνοντας έσοδα σε αυτόν που αγόρασε τα διακαιώματα (το asset δηλαδή).
Δεν το ανοίγω παραπάνω το θέμα γιατί έχω πολύ επιφανειακές γνώσεις για το πως λειτουργεί το όλο κύκλωμα.
To asset είπες κι εσύ ότι (μπορεί να) είναι (και) μηχάνημα. Ένα μηχάνημα μπορεί να σταματήσει να δουλεύει, το προιόν του όμως να εξακολουθεί να πωλείται και να αγοράζεται και να δημιουργεί κέρδος. Ένα κινηματογραφικό στούντιο μπορεί να γκρεμιστεί, η ταινία που γυρίστηκε όμως εκεί εξακολουθεί να δημιουργεί κέρδος. Η ταινία είναι προίόν. Το στούντιο είναι το asset. Τα πνευματικά δικαιώματα της ταινίας (ή του δίσκου) επίσης είναι asset που μπορεί εσαεί να δημιουργεί το ίδιο (ή άλλο - πχ σήκουελ) προιόν. Ο ηθοποιός, ο καλλιτέχνης, ο αθλητής δεν είναι assets, είναι εργαζόμενοι που δουλεύουν μέσω των assets που τους παρέχει ο εργοδότης τους για να δημιουργήσουν προιόντα ή νέα assets ή και τα δύο.
Σόρι ρε παιδιά αλλά μη χάνουνε οι λέξεις τη σημασία τους, δεν υπάρχει κανένα “ξεκατίνιασμα” με εκατέρωθεν δηλώσεις/τοποθετήσεις.
Υπάρχει μια συνέντευξη που αφού έχει πει τι ωραία που ήταν η σεζόν κλπ, του γίνεται η ερώτηση (στημένη, να το δεχτώ, δε με απασχολεί και πολύ) αν θα κλείσει την καριέρα του στον Ολυμπιακό και η απάντηση είναι “θα το δούμε, έχει να κάνει με τον σεβασμό από το κλάμ (εταιρεία) και ο σεβασμός έχει να κάνει και με το πόσο σε πληρώνουν”.
Ακόμα και αν δεχτώ ότι μπορούσε να μην το πει δημόσια (για να μη νιώσουμε άσχημα οι οπαδοί που θέλει να πιέσει άκομψα ίσως την διοίκηση της ομάδας/εταιρείας που υποστηρίζουμε) και που το είπε, ως τοποθέτηση μια ψυχρή επαγγελματική προσέγγιση είναι -προφανώς αντίθετη με το ρομαντικό φαντασιακό μας- και τίποτα παραπάνω.
Φέραμε και τον Νϊτσε στην κουβέντα… Δεν εχει τίποτα το ανήθικο να ζητήσει μια εταιρεία από τον συμβαλλόμενο να τιμήσει το συμβόλαιο που υπέγραψε. Όπως δεν ειναι ανήθικο το οτι πχ ο Γιονσον της ΑΕΚ “εκατσε πανω” στο συμβολαιό του, χωρίς να παίζει, μιας και ήξερε οτι δεν θα βρει ανάλογο μισθο εκει εξω, αν το έσπαγε. Οσο μπορει να πει ενας παικτης “δωστε τα μου γιατι ειμαι ξενερωμενος”, αλλο τοσο μπορει να αποφασισει η ομαδα “ξενερωμενους δεν θελω να παιζουν βασικοι, κατσε παγκο”.
το ηθικα ειναι εντος εισαγωγικων. Πες το ακομψο, καταλαβαινεις τι εννοω, μην παιζουμε με τις λεξεις.
Δεκτο, αλλα ειναι λιγο ‘χτυπημα κατω απο την μεση’ , ουσιαστικα βγαζω το προβλημα στην σεντρα ωστε να ασκησουν οι οπαδοι πιεση στην διοικηση. Δικαιωμα του, αλλα προσωπικα τετοιες πρακτικες μου φαινονται λιγο ανφερ.
Προέβην ψες στο απονενοημένο διάβημα και πήγα στο γήπεδο. Αυτό που μου έκανε την μεγαλύτερη εντύπωση είναι ο συμβιβασμός του κόσμου με αυτό που βλέπει. Δεν υπήρχε ένταση στην γκρίνια, ούτε προσμονή για κάτι καλό και, αν μείνουν έτσι τα πράγματα, ούτε ελπίδα για το άμεσο μέλλον. Μια γενικότερη απάθεια και ένα συγκαταβατικό πατ πατ στον ώμο.
Κι όπως μου είπε ένας συνάδελφος “μλκ, έπρεπε να είχες πάει Voivod”
