Τι γραφετε ρε μαλακες
Ρε τι με πέρασες για κανέναν false metal οπαδό;
Προφανώς Gods Of War, Lord Of Steel και μετά Hail To England 
1 Like
Quality trolling is quality 
1 Like
5 Likes
Στα σοβαρά τώρα για μένα το Into Glory Ride είναι το Number 1 μου (είδατε τι έκανα εδώ ε)
Μπορεί το πρώτο κομμάτι να είναι αυτό που είναι αλλά απο κει και μετά δεν υπάρχει γυρισμός στη θνητότητα.
Μετά σίγουρα Hail To England και Sign Of The Hammer πάνε χέρι χέρι
5 Likes
Στο μεταξύ αν πρέπει να πέσει φωτιά και τσεκούρι στους αντιφρονούντες δεν τον βλέπω καλά τον Αρχηγό που πίστευε πάντα ότι οι Manowar είναι φάση party metal/rock’n’roll και όχι επικό ατσάλι!
Διαχωρίζουμε τον καλλιτέχνη από το έργο του.
Όποιος θέλει διαχωρίζει, όποιος θέλει σκιπάρει το μισό υλικό από Fighting/Kings/Triumph (για τα παρακάτω καλύτερα να μη μιλήσω καν), έτσι πάνε αυτά 
Εγω θα παιξω ομαδικα και θα πω πως τα πρωτα 3,5 μανογουορ ειναι απιαστα.
Μετα βαραθρο.
Hail To Sweden >> ονειρα σας.
1 Like
Τα πρώτα εφτά είναι δισκάρες. Το Louder έχει κομματάρες. Είπα να περάσω κι εγώ να πω την αποψάρα μου.
4 Likes
Παρόμοια άποψη είχε εκφράσει κι ένας φίλος μου πριν χρόνια:
“Οι Manowar στα πρώτα 4 άλμπουμ γαμούσανε. Μετά γράφτηκαν γυμναστήριο.”
1 Like
Για οσους νομιζουν οτι γινεται πλακα εδω, το απο πανω δεν ειναι gif.
Ειναι live cam.
7 Likes
Sign Of The Hammer 11/10
Into Glory Ride 11/10
Hail To England 11/10
Battle Hymns 10/10
Kings Of Metal 10/10
Fighting The World 09/10
The Triumph Of Steel 08/10
3 Likes
Ωραία κουβέντα άνοιξε, πάμε λοιπόν μια ανασκόπηση της δισκογραφίας των Manowar… με λίγα λόγια:
Battle Hymns: Η πρώτη πλευρά του πρώτου δίσκου των Manowar δεν προμήνυε με τίποτε τα επερχόμενα μεγαλεία μιας και περιείχε κομμάτια καλά μεν, “της σειράς” δε. Στη δεύτερη πλευρά όμως, το νέο συγκρότημα κάνει με τον πιο επιβλητικό τρόπο γνωστές τις προθέσεις και τις δυνατότητες του. Όπως κατ’ επανάληψη και πολύ σωστά έχει γραφτεί, αν το Battle Hymns ήταν ΕΡ με μόνο τα τραγούδια της δεύτερης αυτής πλευράς, θα ήταν το τελειότερο ΕΡ όλων των εποχών!
Into Glory Ride: Η αλήθεια είναι ότι το IGR δεν ξεκινάει ακριβώς… εντυπωσιακά! Η συνέχεια όμως το αναδεικνύει σε τόσο υπερβατικό αριστούργημα που αυτό ούτε καν σαν υποσημείωση καταγράφεται. Εδώ έχουμε όχι μόνο τον καλύτερο Manowar δίσκο, αλλά ένα από τα πολυτιμότερα πετράδια στο στέμμα του heavy metal.
Hail to England: Καταπώς φαίνεται οι Manowar πήραν το μάθημα τους και προτίμησαν να βγάλουν έναν αριστουργηματικό δίσκο διάρκειας λίγο πάνω από μισή ώρα, παρά να αμαυρώσουν την εικόνα του με κάποιο ανθυπομέτριο filler για να πιάσουν τον “προβλεπόμενο” χρόνο!
Sign of the Hammer: Δισκάρα και αυτό, όμως εδώ οι αστερίσκοι είναι δύο, και μάλιστα εμφανίζονται στην αρχή, λες και το έκαναν επίτηδες για να δουν ποιοι θα μέινουν έως το τέλος!
Fighting the World: Στο εν λόγω album ήταν που οι Manowar θεώρησαν ότι δεν πάνε πουθενά με αυτά τα επικολυρικά που παίζανε έως τότε και αποφάσισαν ότι θέλουν να μοιάσουν στους Kiss. Έτσι, σε επίπεδο σημειολογίας ξεκινάει η συνεργασία με τον Ken Kelly ο οποίος εδώ επιχειρεί να αναπαράξει το εξώφυλλο του Destroyer (και σε επόμενους δίσκους αυτό του Love Gun)! Αλλά και επί της ουσίας, το Fighting the World βρίθει ρηχών, “ελαφρολαϊκών” κομματιών με λίγες σπουδαίες στιγμές. Αξίζει να προσθέσω πως όταν ξεκίνησα να ασχολούμαι με το metal είχαν περάσει 2-3 χρόνια από την κυκλοφορία του Fighting the World και ακόμη δεν είχαν κοπάσει οι αντιδράσεις από την αρνητική κριτική που είχε δημοσιευθεί σε γνωστό εγχώριο έντυπο για τον συγκεκριμένο δίσκο! Αυτό δείχνει με τον πιο παραστατικό τρόπο το επίπεδο αφοσίωσης που απολάμβαναν τότε οι Manowar στην χωρα μας - το λες και τυφλό φανατισμό!
Kings of metal: Εμφανέστατη η βελτίωση από το προηγούμενο, δισκάρα (χωρίς να λέιπουν κάποιες στιγμές που προκαλούν αμηχανία), εμφανές όμως και το ότι το 80s, αφιλόξενο στους “τουρίστες” ύφος, αποτελεί παρελθόν!
Triumph of Steel: Ο τελευταίος πραγματικά σπουδαίος Manowar δίσκος, που τους έφερε για συναυλίες στη χώρα μας ξεσηκώνοντας ακράτητο ενθουσιασμό ειδικά στην πρώτη εξ αυτών το 1992. Η έντονα επικριτική ανταπόκριση στο προαναφερθέν περιοδικό της επόμενης επίσκεψης τους δύο χρόνια μετά, έγινε αφορμή για νέο κύκλο οργίλων αντιδράσεων από θιγμένους οπαδούς!
Έκτοτε οι Manowar δισκογραφούν σε αραιά χρονικά διαστήματα με όλο και πιο φτωχά αποτελέσματα, έχοντας σαν σταθερά μόνο τις υπερφίαλες (και επιεικώς γελοίες) δηλώσεις “αφοσίωσης και αδελφοσύνης”, επανηχογραφώντας παλιότερους δίσκους κλπ, και απογοητεύοντας πολύ κόσμο σε βαθμό που μπορούμε πια να σχολιάζουμε και τα αρνητικά τους χωρίς να προκαλείται θύελλα… λαϊκής αγανάκτησης!
10 Likes
Θα συμφωνήσω μαζί σου. Σαν να τα είχα γράψει εγώ. Μια υποσημείωση μόνο για την τελευταία παράγραφο. Οι (όλο και αραιότεροι) τελευταίοι δίσκοι με τα (όντως) φτωχά αποτελέσματα, στο εξωτερικό έχουν μεγάλη απήχηση και είδα με τα μάτια μου συνομήλικούς μου (ημισυνταξιούχους, δλδ) να γουστάρουν όλα τα άσματα, όλων των εποχών.
Εμείς στο Ελλάντα είμαστε πιο κάθετοι σε κάτι τέτοια, βέβαια. Κι εγώ δεν είμαι κάνας οριζόντιος δλδ…
4 Likes
Είναι τρομακτικό (και αστείο από ένα σημείο και μετά) πως το αφήγημα για την πρώτη πλευρά του Battle Hymns (με Manowar & Metal Daze), για το πρώτο τραγούδι του καλύτερου δίσκου όλων των εποχών στο μέταλ, τα 2 πρώτα του Sign of the Hammer κοκ έχει εδραιωθεί και διαιωνίζεται μέχρι σήμερα.
Κατά τ’άλλα, το μπονους τρακ του υποτίθεται χειρότερου δίσκου είναι το καλύτερο μέταλ κομμάτι της 15ετίας (ισοπαλία με το You Shall Die Before I Die).
Μέσα στην υπερβολή του το παραπάνω ποστ εμπεριέχει μία αλήθεια: Το Battle Hymns είναι όντως τρομερός δίσκος - όχι μόνο η δεύτερη πλευρά του (btw και το ομώνυμο κομμάτι εκεί είναι, αλλά τέλος πάντων), όλος! Απλά η πρώτη πλευρά δεν έχει το επικό στοιχείο που θέλουμε (θέλω) στους Manowar. Πταίσμα. Αν το αντιμετωπίσεις ως έναν δίσκο της χρονιάς του, δηλαδή full-on κλασικό μέταλ συν με μια πρώτη γεύση (…δύο πρώτες γεύσεις) από το επικομεταλλικό μεγαλείο που θα αναπτυσσόταν πλήρως λίγους μήνες μετά, είναι 10/10.
Φυσικά, στα Into Glory Ride και Sign of the Hammer, όταν δηλαδή έχουμε περάσει και επίσημα πλέον στην προαναφερθείσα νέα εποχή του επικού μέταλ, η ύπαρξη παράταιρων (όχι κακών - απλά παράταιρων) κομματιών είναι άλλη ιστορία… Για μένα.
2 Likes
Συνεχίζοντας τις αναφορές στις αγαπημένες μου κυκλοφορίες από τους κλασσικούς, ας πάμε μια βόλτα και προς Birmingham μεριά:
Ασυνήθιστη επιλογή (δεν έχω βρει πολλούς να με στηρίξουν) για κορυφή από τη μυθική δισκογραφία των τεράστιων, αλλά και πάλι δεν θα μπορέσετε να με πείσετε ν’ αλλάξω θέση. Τολμώ να πω ότι μέχρι κι ελαφρώς υποτιμημένο το βρίσκω το “Screaming for Vengeance” και αυτό διότι ο διάδοχός του (επίσης δισκάρα, για να μην παρεξηγηθούμε) θεωρείται κλασσικότερος των κλασσικών, χωρίς, ωστόσο, εγώ να τον θεωρώ ανώτερο, σε καμία περίπτωση. Επίσης, αν το -τότε- μέλλον δεν έμελλε να γράψει την αλληλουχία “Ram It Down” - “Painkiller”, τότε η κυκλοφορία του εν λόγω λυσσασμένου δίσκου, αμέσως μετά το “Point of Entry”, θα του είχε αποδώσει μέρος του μύθου που του αναλογούσε, αλλά μοιραία έγειρε προς το “Painkiller”. Και για να μην παρεξηγηθούμε και πάλι, μια χαρά τα λένε και τα “Ram It Down” και “Point of Entry”.
Προσπερνώντας το εναρκτήριο των παιδικών εξωφύλλων της μπάντας στο μεγαλύτερο μέρος των 80s, εισερχόμαστε τάχιστα σε μία εκ των κορυφαίων εισαγωγών του heavy metal όλων των εποχών, τον ορισμό του “Oh” chanting, το ανυπέρβλητο “The Hellion”. Το οποίο δίνει την καλύτερη ασίστ για το μπάσιμο του μανιασμένου “Electric Eye”, το οποίο αναντίρρητα εμπίπτει στην κατηγορία των πιο πωρωτικών κομματιών που έγραψαν ποτέ οι Priest, κατηγορία η οποία αποτελεί από μόνη της το μισό metal, ας πούμε.
Συνέχεια με σπασμένα τα φρένα και το εθιστικότατο “Riding on the Wind”, από το οποίο δεν ξέρω τι να πρωτο-διαλέξω (μικρός Παναγιωτάκης entered the chat): την ερμηνεία με κάθε κύτταρο του Halford ή τις αλλαξοκωλιές σεμιναρίου που παραδίδουν οι Downing και Tipton;
Το groovy “Bloodstone” το λατρεύω (και το χορεύω, όπου κι όποτε). Και για να του δώσω κι ένα παράσημο παραπάνω (ή μάλλον στον εαυτό μου ορθότερα), η εισαγωγή του ήταν το πρώτο κιθαριστικό μέρος του συγκροτήματος που επιχείρησα να μάθω στην ηλεκτρική, προ αμνημονεύτων ετών.
To “(Take These) Chains” μια χαρά την κάνει τη δουλίτσα του μέσα στον δίσκο, αν και μάλλον φαίνεται να έχει μπερδέψει τη θέση του στη δισκογραφία των μεγάλων. Δεν ενοχλεί, δεν ενθουσιάζει.
Ναι, το ξέρω ότι ενδεχομένως να φαντάζει «περίεργη» επιλογή, αλλά το “Pain and Pleasure” είναι από τα αγαπημένα μου Priest κομμάτια. Τεραστιότερο των τεραστίων κομμάτι, «ζέχνει» αυτή την Priest-ίλα από χιλιόμετρα, στοιχείο που μόνο και μόνο αυτοί μπορούν να πετύχουν, όπως ακριβώς το γέννησαν. Εθισμός.
Το ομώνυμο, τι τραγουδάρα;!; Και νομίζω ότι, όπως και ο δίσκος, κι αυτό έχει υποτιμηθεί, αν όχι σαν αναγνώριση του πόσο πολύ τα σπάει, τουλάχιστον σαν επιλογή από DJs π.χ. Δηλαδή, δεν έγινε και κάτι αν δεν ακούσουμε το Χ κομμάτι για 1.000η φορά από το “Painkiller” (που κι αυτό δεν μας ενοχλεί, αλλά λέμε τώρα), προκειμένου να ακουστεί το “Screaming for Vengeance”.
Εντάξει, τώρα, τι να πούμε για το “You’ve Got Another Thing Comin’”; Ίσως για τους περισσότερους εδώ μέσα (εμού συμπεριλαμβανομένου) δεν είναι οι Priest στους οποίους θα δώσουμε την περισσότερη έμφαση, αλλά υπάρχει έστω κι ένας που να μπορεί να αγνοήσει το πόσο μνημειώδες και ιστορικό είναι τούτο εδώ, γι’ αυτό που είναι; Όπως έλεγα και στον @GRACCHUS_BABEUF σε μια κουβεντούλα που είχαμε τις προάλλες για τους Saxon, ας γίνεται καλά και το εμπορικό-εύπεπτο και πάντα καλοδεχούμενο. Επίσης, κι αυτό χορεύεται ανερυθρίαστα όπου κι όποτε.
Τα “Fever” και “Devil’s Child” κλείνουν εξαιρετικά την κυκλοφορία και πάσχουν ελαφρώς από το σύνδρομο των «δεύτερων» κομματιών των Priest, ήτοι της κατηγορίας που ενώ μεν είναι κάτι τραγουδάρες να -με το συμπάθιο-, τις καταπίνουν οι ογκόλιθοι κάθε κυκλοφορίας. Δεν υπάρχει δίσκος Priest χωρίς τέτοια κομμάτια. Δηλαδή, ούτε για αστείο δεν προσπερνάμε την ήπια αλητεία του “Fever” και το trademark mid-tempo του “Devil’s Child”, όπου ο Rob παραδίδει μαθήματα.
Αν υφίσταται ελευθερία επιλογής για τους 18 γαλβανιζέ πόντους (copyright @Lupin) που θα κεράσουν “pain and pleasure” τον κάθε άπιστο, εγώ διαλέγω το “Screaming for Vengeance” hands down, any given day και τα λοιπά εγγλέζικα, που λένε και στο χωριό μου.
18 Likes
+1, στο πολύ χαλαρό.
3 Likes
Στο δήθεν δίλλημα Screaming ή Defenders είμαι υπέρ του Defenders, περισσότερες κορυφές και πιο μεταλ για τα γούστα μου.
The Hellion / Electric Eye" VS “Freewheel Burning” 1
“Riding on the Wind” VS**“Jawbreaker”** 2
“Bloodstone” VS**“Rock Hard Ride Free”** 2
“(Take These) Chains” VS “The Sentinel” 2
“Pain and Pleasure” VS “Love Bites” 2
“Screaming for Vengeance” VS “Eat Me Alive” 1
“You’ve Got Another Thing Comin’” VS “Some Heads Are Gonna Roll” 1
“Fever” VS “Night Comes Down” 2
“Devil’s Child” VS “Heavy Duty / Defenders…” 1
πάλεψα με το μέσα μου για το τελευταίο αλλά κέρδισε οριακά το Devil’s Child, πιο δύσκολο από όσο φαίνεται το ντερμπι
7 Likes