Τι γραφετε ρε μαλακες
Ρε τι με πέρασες για κανέναν false metal οπαδό;
Προφανώς Gods Of War, Lord Of Steel και μετά Hail To England 
1 Like
Quality trolling is quality 
1 Like
5 Likes
Στα σοβαρά τώρα για μένα το Into Glory Ride είναι το Number 1 μου (είδατε τι έκανα εδώ ε)
Μπορεί το πρώτο κομμάτι να είναι αυτό που είναι αλλά απο κει και μετά δεν υπάρχει γυρισμός στη θνητότητα.
Μετά σίγουρα Hail To England και Sign Of The Hammer πάνε χέρι χέρι
4 Likes
Στο μεταξύ αν πρέπει να πέσει φωτιά και τσεκούρι στους αντιφρονούντες δεν τον βλέπω καλά τον Αρχηγό που πίστευε πάντα ότι οι Manowar είναι φάση party metal/rock’n’roll και όχι επικό ατσάλι!
Διαχωρίζουμε τον καλλιτέχνη από το έργο του.
Όποιος θέλει διαχωρίζει, όποιος θέλει σκιπάρει το μισό υλικό από Fighting/Kings/Triumph (για τα παρακάτω καλύτερα να μη μιλήσω καν), έτσι πάνε αυτά 
Εγω θα παιξω ομαδικα και θα πω πως τα πρωτα 3,5 μανογουορ ειναι απιαστα.
Μετα βαραθρο.
Hail To Sweden >> ονειρα σας.
1 Like
Τα πρώτα εφτά είναι δισκάρες. Το Louder έχει κομματάρες. Είπα να περάσω κι εγώ να πω την αποψάρα μου.
3 Likes
Παρόμοια άποψη είχε εκφράσει κι ένας φίλος μου πριν χρόνια:
“Οι Manowar στα πρώτα 4 άλμπουμ γαμούσανε. Μετά γράφτηκαν γυμναστήριο.”
1 Like
Για οσους νομιζουν οτι γινεται πλακα εδω, το απο πανω δεν ειναι gif.
Ειναι live cam.
7 Likes
Sign Of The Hammer 11/10
Into Glory Ride 11/10
Hail To England 11/10
Battle Hymns 10/10
Kings Of Metal 10/10
Fighting The World 09/10
The Triumph Of Steel 08/10
3 Likes
Ωραία κουβέντα άνοιξε, πάμε λοιπόν μια ανασκόπηση της δισκογραφίας των Manowar… με λίγα λόγια:
Battle Hymns: Η πρώτη πλευρά του πρώτου δίσκου των Manowar δεν προμήνυε με τίποτε τα επερχόμενα μεγαλεία μιας και περιείχε κομμάτια καλά μεν, “της σειράς” δε. Στη δεύτερη πλευρά όμως, το νέο συγκρότημα κάνει με τον πιο επιβλητικό τρόπο γνωστές τις προθέσεις και τις δυνατότητες του. Όπως κατ’ επανάληψη και πολύ σωστά έχει γραφτεί, αν το Battle Hymns ήταν ΕΡ με μόνο τα τραγούδια της δεύτερης αυτής πλευράς, θα ήταν το τελειότερο ΕΡ όλων των εποχών!
Into Glory Ride: Η αλήθεια είναι ότι το IGR δεν ξεκινάει ακριβώς… εντυπωσιακά! Η συνέχεια όμως το αναδεικνύει σε τόσο υπερβατικό αριστούργημα που αυτό ούτε καν σαν υποσημείωση καταγράφεται. Εδώ έχουμε όχι μόνο τον καλύτερο Manowar δίσκο, αλλά ένα από τα πολυτιμότερα πετράδια στο στέμμα του heavy metal.
Hail to England: Καταπώς φαίνεται οι Manowar πήραν το μάθημα τους και προτίμησαν να βγάλουν έναν αριστουργηματικό δίσκο διάρκειας λίγο πάνω από μισή ώρα, παρά να αμαυρώσουν την εικόνα του με κάποιο ανθυπομέτριο filler για να πιάσουν τον “προβλεπόμενο” χρόνο!
Sign of the Hammer: Δισκάρα και αυτό, όμως εδώ οι αστερίσκοι είναι δύο, και μάλιστα εμφανίζονται στην αρχή, λες και το έκαναν επίτηδες για να δουν ποιοι θα μέινουν έως το τέλος!
Fighting the World: Στο εν λόγω album ήταν που οι Manowar θεώρησαν ότι δεν πάνε πουθενά με αυτά τα επικολυρικά που παίζανε έως τότε και αποφάσισαν ότι θέλουν να μοιάσουν στους Kiss. Έτσι, σε επίπεδο σημειολογίας ξεκινάει η συνεργασία με τον Ken Kelly ο οποίος εδώ επιχειρεί να αναπαράξει το εξώφυλλο του Destroyer (και σε επόμενους δίσκους αυτό του Love Gun)! Αλλά και επί της ουσίας, το Fighting the World βρίθει ρηχών, “ελαφρολαϊκών” κομματιών με λίγες σπουδαίες στιγμές. Αξίζει να προσθέσω πως όταν ξεκίνησα να ασχολούμαι με το metal είχαν περάσει 2-3 χρόνια από την κυκλοφορία του Fighting the World και ακόμη δεν είχαν κοπάσει οι αντιδράσεις από την αρνητική κριτική που είχε δημοσιευθεί σε γνωστό εγχώριο έντυπο για τον συγκεκριμένο δίσκο! Αυτό δείχνει με τον πιο παραστατικό τρόπο το επίπεδο αφοσίωσης που απολάμβαναν τότε οι Manowar στην χωρα μας - το λες και τυφλό φανατισμό!
Kings of metal: Εμφανέστατη η βελτίωση από το προηγούμενο, δισκάρα (χωρίς να λέιπουν κάποιες στιγμές που προκαλούν αμηχανία), εμφανές όμως και το ότι το 80s, αφιλόξενο στους “τουρίστες” ύφος, αποτελεί παρελθόν!
Triumph of Steel: Ο τελευταίος πραγματικά σπουδαίος Manowar δίσκος, που τους έφερε για συναυλίες στη χώρα μας ξεσηκώνοντας ακράτητο ενθουσιασμό ειδικά στην πρώτη εξ αυτών το 1992. Η έντονα επικριτική ανταπόκριση στο προαναφερθέν περιοδικό της επόμενης επίσκεψης τους δύο χρόνια μετά, έγινε αφορμή για νέο κύκλο οργίλων αντιδράσεων από θιγμένους οπαδούς!
Έκτοτε οι Manowar δισκογραφούν σε αραιά χρονικά διαστήματα με όλο και πιο φτωχά αποτελέσματα, έχοντας σαν σταθερά μόνο τις υπερφίαλες (και επιεικώς γελοίες) δηλώσεις “αφοσίωσης και αδελφοσύνης”, επανηχογραφώντας παλιότερους δίσκους κλπ, και απογοητεύοντας πολύ κόσμο σε βαθμό που μπορούμε πια να σχολιάζουμε και τα αρνητικά τους χωρίς να προκαλείται θύελλα… λαϊκής αγανάκτησης!
9 Likes
Θα συμφωνήσω μαζί σου. Σαν να τα είχα γράψει εγώ. Μια υποσημείωση μόνο για την τελευταία παράγραφο. Οι (όλο και αραιότεροι) τελευταίοι δίσκοι με τα (όντως) φτωχά αποτελέσματα, στο εξωτερικό έχουν μεγάλη απήχηση και είδα με τα μάτια μου συνομήλικούς μου (ημισυνταξιούχους, δλδ) να γουστάρουν όλα τα άσματα, όλων των εποχών.
Εμείς στο Ελλάντα είμαστε πιο κάθετοι σε κάτι τέτοια, βέβαια. Κι εγώ δεν είμαι κάνας οριζόντιος δλδ…
4 Likes
Είναι τρομακτικό (και αστείο από ένα σημείο και μετά) πως το αφήγημα για την πρώτη πλευρά του Battle Hymns (με Manowar & Metal Daze), για το πρώτο τραγούδι του καλύτερου δίσκου όλων των εποχών στο μέταλ, τα 2 πρώτα του Sign of the Hammer κοκ έχει εδραιωθεί και διαιωνίζεται μέχρι σήμερα.
Κατά τ’άλλα, το μπονους τρακ του υποτίθεται χειρότερου δίσκου είναι το καλύτερο μέταλ κομμάτι της 15ετίας (ισοπαλία με το You Shall Die Before I Die).
Μέσα στην υπερβολή του το παραπάνω ποστ εμπεριέχει μία αλήθεια: Το Battle Hymns είναι όντως τρομερός δίσκος - όχι μόνο η δεύτερη πλευρά του (btw και το ομώνυμο κομμάτι εκεί είναι, αλλά τέλος πάντων), όλος! Απλά η πρώτη πλευρά δεν έχει το επικό στοιχείο που θέλουμε (θέλω) στους Manowar. Πταίσμα. Αν το αντιμετωπίσεις ως έναν δίσκο της χρονιάς του, δηλαδή full-on κλασικό μέταλ συν με μια πρώτη γεύση (…δύο πρώτες γεύσεις) από το επικομεταλλικό μεγαλείο που θα αναπτυσσόταν πλήρως λίγους μήνες μετά, είναι 10/10.
Φυσικά, στα Into Glory Ride και Sign of the Hammer, όταν δηλαδή έχουμε περάσει και επίσημα πλέον στην προαναφερθείσα νέα εποχή του επικού μέταλ, η ύπαρξη παράταιρων (όχι κακών - απλά παράταιρων) κομματιών είναι άλλη ιστορία… Για μένα.
2 Likes