Το πρωτο ζευγαρι ειναι κλασικη περιπτωση ισοπαλια κανονικη διαρκεια, ισοπαλια παραταση νικη στα πεναλτι δεν ξερω απο ποιον
Το δευτερο ζευγαρι ευκολη επικρατηση του (γαμιστερου και αφανους) some heads, το you’ve got ειναι το μονο κομματι που εχω λιγο βαρεθει με τα χρονια απο το συνολο των δυο δισκαρων
Σε ολα τα υπολοιιπα συμφωνω, οπως και (οριακα, οχι ευκολα) στο συμπερασμα
Επισης, σε αυτο το σημειο να εξομολογηθω την τεραστια αδυναμια μου στο Rock hard ride free, οταν ακουω το δισκο και ερχεται η ωρα του συνηθως το ακουω 2-3 φορες στο ριπιτ και μετα συνεχιζω το δισκο κανονικα
έλεγα να το βάλω 1Χ το δεύτερο ζευγάρι για να είμαι ειλικρινής, κέρδισε στην παράταση το You’ ve Got Another Thing Comin, αν και θα μπορούσα να ζήσω χωρίς να το ακούσω ξανά
Είναι - εύκολα - ο μέταλ δίσκος που έχω ακούσει περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον τη δεκαετία που διανύουμε. Και μπορεί και της προηγούμενης. Με άλλα λόγια, είναι για κάποιον λόγο ο δίσκος των Priest στον οποίο επιστρέφω πιο συχνά εδώ και χρόνια.
Είναι ο ένας από τους δύο δίσκους που θεωρώ ότι έχουν τον καλύτερο ήχο - ιδίως κιθαριστικό - σε όλο το μέταλ (για την Ιστορία, ο άλλος είναι το Somewhere in Time).
Μέσα στα 5-6 κορυφαία μέταλ εξώφυλλα όλων των εποχών.
Είναι ο δεύτερος καλύτερος δίσκος των Priest στα 80s.
Το μπάσιμο με το Hellion είναι το μέταλ το ίδιο. Hands down.
Περί ομότιτλου: αν και κολλάω να μην ονομάσω κορυφαίο κομμάτι του δίσκου το Electric Eye (και για “ιστορικούς” λόγους αν θες) το Screaming μπορεί και να είναι το προσωπικό αγαπημένο μου από δω μέσα. Φουλ πώρωση, η καλύτερη δισολία σε όλο το μέταλ (την έχω και ήχο κλήσης! Ίσως βέβαια να είναι και η δεύτερη καλύτερη δισολία σε όλο το μέταλ, παίζει ανάμεσα σ’ αυτό και στο Exciter) και η κραυγή του Ρομπ εκεί προς το τέλος η καλύτερή του σε όλα τα 80s (άρα, πάλι, μέσα στις καλύτερες όλων των εποχών σε όλο το μέταλ).
Περίεργη επιλογή για αγαπημένο κομμάτι το Pain and Pleasure αλλά εντάξει γαμάει (μέχρι) κι αυτό τι να λέμε.
Take These Chains Off απίθανη κομματάρα εμπορικού με τον σωστό τον τρόπο μετάλλου.
Bloodstone, το ριφφ, ΤΟ ΡΙΦΦ. Τι να λέμε τώρα.
Σκιπ - πλέον - μόνο στο You’ve Got Another Thing Coming σόρι, το ‘χω ψιλοβαρεθεί. Αν και εδώ που τα λέμε πολλές φορές το αφήνω κι αυτό να παίξει. Μόνο και μόνο για εκείνη τη θεϊκή γέφυρα και το γαμηστερό - αλανιάρικο κιθαριστικό σόλο που ακολουθεί, και για την γκάβλα του "Well I’m a BIG SMASH (crash cymbal) - I’m goin’ for infinity!".
Όλων των παραπάνω λεχθέντων, με συνολικούς όρους δισκογραφίας των Priest θα το έβαζα… χμμμμ… στην 5η ή 6η θέση ανάλογα με το αν βάζουμε μέσα και live albums ή όχι.
The Hellion / Electric Eye" VS “Freewheel Burning”1 “Riding on the Wind” VS**“Jawbreake r”1 “Bloodstone” VS**“Rock Hard Ride Free ”** 1 “(Take These) Chains” VS “The Sentinel”2 “Pain and Pleasure” VS “Love Bites”2 “Screaming for Vengeance” VS “Eat Me Alive”1 “You’ve Got Another Thing Comin’” VS “Some Heads Are Gonna Roll”2 “Fever” VS “Night Comes Down”2 “Devil’s Child” VS “Heavy Duty / Defenders…”1
Εγώ οριακά Screaming (με βάση τα τραγούδια). Βέβαια με εξαίρεση το Sentinel, θεωρώ πως το Screaming στις δυνατές στιγμές του δεν χάνει από το Defenders, στις πιο αδύναμες μόνο τα βρίσκει λίγο σκούρα. Και αν και δεν τρελαίνομαι με την παραγωγή του, την προτιμώ χίλιες φορές από του Defenders. Οπότε δαγκωτό Screaming.
Disclaimer: τα εξώφυλλα που προσωπικά γουστάρω περισσότερο είναι κατά κύριο λόγο αρκετά που μπορεί να μην είναι τα πιο “καλλιτεχνικά” που έχεις δει αλλά μου βγάζουν μια πώρωση και ένα “fuck me this is so iconic” feeling ανάλογα/εφάμιλλα - σε έναν βαθμό - της μουσικής
That said
Έτσι πρόχειρα θα έλεγα: Highway to Hell (original Australian edition), For Those About to Rock, British Steel, Killers, Restless and Wild
Το δέκατο album των Kinks (και πρώτο για την RCA) είχε σαν τίτλο ένα λογοπαίγνιο με το Muswell Hill, την περιοχή του Λονδίνου όπου μεγάλωσαν οι αδελφοί Davies (τα συνήθιζαν άλλωστε κάτι τέτοια αυτοαναφορικά), που συνιστούσε ένα εύγλωττο hint για την μουσική κατεύθυνση του!
Γιατί το Muswell Hillbillies ξεχωρίζει στη δισκογραφία των Kinks αφού εδώ εναγκαλίζονται την παραδοσιακή αμερικάνικη μουσική, ήτοι country, blues, music hall, jazz γιατί όχι, διατηρώντας εν τούτοις μια χαρακτηριστικά αγγλική νοοτροπία με τον κυνισμό και την σατιρική διάθεση που την διακρίνει, με τους στίχους να καταπιάνονται με τις δοκιμασίες στις ζωές καθημερινών ανθρώπων τις σχετιζόμενες με ψυχική υγεία, εξαρτήσεις, αποστροφή για τον μοντέρνο τρόπο διαβίωσης ή την τεχνολογία!
Πολύ σοφά, το πρώτο κομμάτι κάνει την μετάβαση στο “νέο” ύφος ομαλότερη μιας και το 20th Century Man έχει έναν hard rock αέρα σε σχέση με όσα ακολουθούν, όπως το επόμενο του jazzy Acute Schizophrenia Paranoia Blues, το Alcohol όπου τα πνευστά θρηνούν το πώς η λάθος γυναίκα και το ποτό μπορούν να σε καταστρέψουν, τα up tempo, σκανδαλωδώς εθιστικά Complicated Life και (ειδικά το) Have a Cuppa Tea ή τις καθαρόαιμες, πανέμορφες country μπαλάντες Holloway Jail και Oklahoma U.S.A., το σπουδαίο ομότιτλο κλπ! Άκρως ενδιαφέρουσες και επιτυχημένες είναι και οι ενορχηστρώσεις με την χρήση μη “παραδοσιακών” rock οργάνων.
Το ευτύχημα είναι ότι το Muswell Hillbillies κέρδισε την επιδοκιμασία των κριτικών. Δυστυχώς όμως οι πωλήσεις υπήρξαν φτωχές – ειδικά συγκρινόμενες με την επιτυχία του Lola που ανέβασε τις προσδοκίες. Ίσως ο παλιομοδίτικος χαρακτήρας και η μελαγχολική διάθεση να απαιτούσαν μιας κάποιας ηλικίας ακροατές για να εκτιμηθούν. Το γεγονός είναι ότι εδώ έχουμε τον τελευταίο πραγματικά καταπληκτικό δίσκο των Kinks που κλείνει μια περίοδο που ξεκίνησε το 1966, κατά την οποία κυκλοφόρησαν λίγο πολύ άψογα album.
Όχι κι άσχημα για μια “singles band”, θα έλεγε κανείς!
αλλά εντάξει γαμάει (μέχρι) κι αυτό τι να λέμε.
σόρι, το ‘χω ψιλοβαρεθεί. Αν και εδώ που τα λέμε πολλές φορές το αφήνω κι αυτό να παίξει. Μόνο και μόνο για εκείνη τη θεϊκή γέφυρα και το γαμηστερό - αλανιάρικο κιθαριστικό σόλο που ακολουθεί, και για την γκάβλα του "Well I’m a BIG SMASH (crash cymbal) - I’m goin’ for infinity!".
ανάλογα με το αν βάζουμε μέσα και live albums ή όχι.
